The Meaning Of Mister Deric Raven

Lana Del Rey - Born to Die (2012)

2012-01-31T20:06:00.002+01:00

Het blijft een geweldige prestatie.
Totaal onopgemerkt blijven met een debuut.
Vervolgens muzikaal en qua uiterlijk een gehele make-over.
Aan de hand van een geweldige single heeft de hele wereld een oordeel over je.
Verdeeld over liefhebbers en haters.
Discussie over iets te volle fake lippen.
Terwijl er niemand moeilijk doet over een would be superster.
Die het podium bewandeld met lappen vlees bewerkt in een jurkje.
Telefoontjes verweven in een uitgetekende haardracht.
Navolging van de kindsterretjes van de Mickey Mouse Club.
Tien jaar eerder.

Lana Del Rey is geen grootse zangeres die trots is op haar overgewicht.
Geen junk die vroegtijdig aan haar eind komt.
Lana huppelt vanuit een Twin Peaks soundtrack net zo gemakkelijk een Friends sitcom binnen.
Pepsi en Coca Cola gaan hand in hand.
Product van de massamaatschappij de Verenigde Staten genaamd.
Ze duizelt me.
Op de een of andere manier is ze nergens onder te brengen.
Alsof je op een versleten autoradio op zoek bent naar een geschikte zender.
Overal klinkt goede muziek, waardoor het lastig is om een keuze te maken.

Met de eerste twee singles doet ze mij vooral aan Stevie Nicks denken.
Ook zij heeft iets afstotends en tevens aantrekkelijks in haar stem en uiterlijk.
Een lief buurmeisje dat in het weekend op stap gaat met foute oudere mannen.
Het mysterieuze blijft een aantrekkingskracht uitoefenen.

Maar ze flikt het wel.
Ondanks dat ik bang was verveeld te raken draai ik het album al verschillende dagen.
Al snel zing ik alle nummers mee.
Geen moeilijke plaat met diepe lagen.
Gewoon een blijvertje.
Prima voor op een koude wintermaand.
Tevens heerlijk om in de zomer mee naar het strand te rijden.
Lana Del Rey heeft haar American Dream waar gemaakt.

31 januari 2012

Radiohead - Pablo Honey (1993)

2012-01-18T22:08:00.002+01:00

Vanwege de hoge waardering van latere albums als The Bends en OK Computer wordt dit fraaie debuut vaak vergeten.
Hard tijd om hier verandering in te brengen.
Mooie gitaarliedjes waarbij het samenspel tussen gitaar en zang een grote rol hebben.
Opener You is een waar genot.
Thom Yorke die zich op het juiste moment terug trekt, om vervolgens na een korte stilte een muzikaal orgasme op ons los te laten.
De invloed van een band als Smashinp Pumpkins is hoorbaar.
Vervolgens het verslag van een buitenstaander tijdens de pubertijd.
Overschot aan puisten en een raar lui oog.
Ik voelde een vorm van medelijden.
Met terugwerkende kracht had ik spijt van mijn rebels gedrag.
Vanaf nu zou ik nooit meer een te gezet klasgenootje na de gymles aangekleed onder de douche zetten.
Geen cassettebandjes meer die ontleed werden om te kijken wat er daadwerkelijk op stond.
Vervolgens een handvol aan tape terug geven.
Bekeerd door het roodharige jochie met de vette stekeltjes.
Maar ook aan die prachtige gedachtes kwam een eind.
Radiohead werd Big Business.
Er moest flink in de buidel getast worden voor een concertkaartje.
Radiohead zou groter worden dan Take That.
Uiterlijke foutjes een schoonheid.
Thom Yorke als The Fly.
Een rol die hij van Bono overnam.
Nerds als supersterren.
Geef mij Pablo Honey maar.
Heerlijke gitaarpop die je een paar jaar later zou terug horen bij de eersteling van Muse.
Gewoon jongeren aansporen om gitaar te spelen.
Iedereen kan het leren.
Probeer maar.
Stiekem verlang ik terug naar 1993.
Op zaterdagavond lekker los gaan op Creep.
In de plaatselijke disco.
Muziek die door elke boerenlul te begrijpen was.
Universeel ongeacht afkomst.

18 januari 2012

The Rolling Stones - Their Satanic Majesties Request (1967)

2012-01-09T20:05:00.001+01:00

Dit had het antwoord van The Stones op Sergeant Pepper moeten zijn.
Wat ben ik blij dat het niet zo heeft moeten zijn.
Sergeant Pepper opent sterk en heeft een geweldige afsluiter, maar wat er tussenin gebeurt is niet zo geweldig.
Nee, gelukkig niet zo’n pretentieus album.
Dit is een heerlijk spacey plaat geworden, overspoeld door psychedelische drugs.
Als Sticky Fingers heroïne is, dan is dit LSD.
Zonder Their Satanic Majesties Request zou een band als MGMT totaal anders klinken.
The Stones laten juist horen dat ze durven te experimenteren, waardoor het resultaat totaal anders klinkt als hun eerdere en ook latere werk.
Er wordt wel altijd gesproken over Brian Wilson die bij SMiLE de realiteit met de wereld kwijt raakte; kijk wat er met Brian Jones hier gebeurde.
Iedereen kent het trieste gevolg.
Doordat The Stones er vervolgens helemaal doorheen waren en het merendeel van de dag als verslaafden junkies op de bank lagen, veranderde hun muziek totaal.
Hier werden de demonen opgeroepen, op de volgende vier albums nam de duivel hun leven over.
Een worsteling met meesterlijke resultaten.
Maar ik kan dit album niet zozeer met het werk van The Beatles vergelijken, voor mij ligt hij juist meer in de lijn met het vroegere werk van The Doors en vooral het opvolgende debuut van The Stooges.
Iggy Pop mag dan wel terecht de Godfather van de Punk genoemd worden, hij heeft het zeker afgekeken van Mick Jagger.
Ook bij Bowie hoor ik in zijn jaren 70 periode de invloed van dit album terug.
Misschien was het voor The Stones beter geweest als dit album nooit gemaakt zou worden.
Gewoon aan de veilige kant het pad bewandelen.
Met af en toe een uitblinker als Under My Thumb.
Hoe triest het ook klinkt; The Stones hebben hun succes vooral te danken door de problemen die ontstonden tijdens dit opnameproces.

9 januari 2012

Band of Horses - Everything All the Time

2011-12-29T22:13:00.001+01:00

Als je bijna 40 jaar bent, besef je des te meer dat de kans steeds groter is dat je al de helft van het leven hebt afgerond.
Hoeveel mensen halen de 80 jaar niet.
Ergens diep in je wil je hier niet te veel bij stil staan, maar zo af en toe komt die gedachte onbewust boven drijven.
De dood hoort bij het leven, en komt altijd onverwacht.
Gelukkig nog niet veel dierbaren verloren.
Bij het horen van The Funeral moet ik toch wel slikken.
Ben Bridwel was nog geen 30 jaar toen hij dit nummer op de plaat zette.
Zo jong, en blijkbaar al veel in zijn bestaan mee gemaakt.
Met die leeftijd hoor je geen berusting te hebben.
Hier hoor je een man die altijd in het zwart gekleed gaat.
Zodat hij met de hoed in zijn hand een kerkdienst kan binnen lopen.
Totaal voorbereid.
Het ademt een triestheid uit, om vervolgens door de kracht van de gitaar over te gaan naar iets hoopvol.
Alweer een flinke tijd geleden dat een breekbare stem mij zo kan pakken.
Die ervaring volgens mij voor het laatst gehad bij Jason Molina van Songs: Ohia.
Natuurlijk luister je vervolgens naar Everything All The Time.
Zou hij het nog vaker flikken?
Helaas niet op deze manier.
Opener The First Song is mooi zweverig.
Vervolgens moet ik wisselend aan verschillende bands denken.
Dan weer Pixies, maar ook Great Lake Swimmers en Arcade Fire komen voorbij.
Weed Party opent zelfs met een cowboy yell.
Monsters is helemaal in die stijl.
Sterk debuut, om gelijk al alle troeven op tafel te leggen.
Niet wetend of je met de laatste kaart alles verspeeld hebt.
Ik durf eigenlijk niet eens goed naar de opvolgers te luisteren.
Bang dat dit euforisch gevoel dan zal verdwijnen.

29 december 2011

Queens of the Stone Age - Era Vulgaris (2007)

2011-11-17T21:57:00.003+01:00

Ik denk dat ik dit album zo’n 4 jaar niet beluisterd heb.
Bij het verschijnen enthousiast binnen gehaald, en eigenlijk gelijk gezien als Flop Van Het Jaar.
Laats hoorde ik Make It Wit Chu op de radio, en dat lied bleef maar in mijn hoofd hangen.
Langzaamaan werd het misschien wel voor mij het beste nummer wat Queens Of The Stone Age hebben uitgebracht.
De positie van A Song For The Dead is flink aan het wankelen.
Over het algemeen hoor ik toch liever songs waarop je heerlijk de liefde kunt bedrijven, dan welke een soort van rouwproces inluiden.
Het kapotte lampje van Willie Wortel lachte mij al verschillende maanden vanuit de uitverkoopbakken toe, en afgelopen week was de verleiding te groot.
Wat mij opvalt is dat er op Era Vulgaris vooral gewone rockmuziek overheerst.
Het beklemmende woestijngeluid is meer naar de achtergrond verdwenen.
Persoonlijk vind ik het wel een prettige ontwikkeling.
Bij I’m The Designer hoor ik The Architect van dEUS duidelijk in terug, dus de Belgen waren dit keer een stuk minder origineel dan anders.
Ook het hele werk van De Staat is samen te vatten in die ene song.
Het blijft een kunst om met zoveel bandwisselingen telkens weer met een goed resultaat te komen, op de een of andere manier flikt Josh Homme het hier ook weer.
Hij haalt de beste kwaliteiten in muzikanten naar boven, en het moet haast wel een eer zijn om met hem samen te mogen werken.
Vreemd dat iets wat je als een totale mislukking beschouwde kan uitgroeien tot het door mij persoonlijk best gewaardeerde werk van Queens Of The Stone Age.

17 november 2011

Prince - Sign 'O' the Times (1987)

2011-11-13T19:43:00.001+01:00

Wat moest ik wennen toen ik de eerste keer het nummer Sign ‘O’ The Times hoorde.
Kon hier helemaal niks mee.
Vond het zelfs gruwelijk saai.
Nam dan ook helemaal niet de moeite om de diepere muzikale lagen te ontdekken.
Prince blies mij omver met het album Purple Rain, zag Sign ‘O’ The Times toch wel als ultieme dieptepunt.
Hoe kan een mens zich vergissen.
De volgende singles U Got The Look en I Could Never Take The Place Of Your Man hadden genoeg overtuigingskracht.
If I Was Your Girlfriend is zelfs briljant te noemen.
Dan krijg je van een klasgenoot een cassettebandje in handen, met daarop het hele album, waardoor je toch een poging onderneemt.
Met The Cross had ik al snel een favoriet erbij.
Toevallig net Thea Beckmans Kruistocht In Spijkertocht gelezen, dit ervaar ik als de ultieme soundtrack van het boek.
Telkens weer bemerk ik de verslavende werking hiervan, alsof ik onbewust aansluiting zoek bij de een of andere vage sekte, en voordat ik me er bewust van ben, zelf het geloof verkondig op straat.

En daar ben ik opeens bij de kern van het geheel.
Sign ‘O’ The Times is het leven op de straat, ergens in een overvolle metropool in de Verenigde Staten.
Housequake zijn de forensen, onderweg naar het werk.
Files en open ramen, waaruit een kakofonie van verschillende radiostations weerklinkt.
I Could Never Take The Place Of Your Man is het verslag van een hoerenloper, die dagelijks betaald, maar nooit de plek van de pooier kan innemen.
Een prostituee die ondanks twee ongeplande zwangerschappen de straat blijft opgaan.
Opdringerige crack rokende verslaafden afgewisseld door irritante Jehova getuigen.
Het mooie studentje wat zich met haar te strakke Save The World shirtje onbedoeld lid maakt van Greenpeace.
Uiteindelijk blijken we allemaal uniek, maar dan wel passend in een opgelegd regime, waarbij zeggenschap steeds minder wordt.
Verdoofd door de felle neonreclame laten we ons als blinden leiden aan de hand van een intelligent ogende Prince.
Waarbij hij ons trekt naar het duistere concertzaaltje onder de sterrenhemel.
Uiteindelijk willen we er gewoon bij zijn.
De Melkweg in Amsterdam.

En dan ben je die medeleerling toch wel dankbaar.
Bedenk me trouwens nu dat hij die tape nooit heeft terug gekregen.

13 november 2011

David Bowie - 'Hours...' (1999)

2011-11-13T00:11:00.001+01:00

David Bowie, in de jaren 70 op handen gedragen.
Zijn houding en de verschillende gedaantewisselingen; veelal ondergedompeld in een flinke laag roes veroorzakende middelen.
In de jaren daarop erg succesvol; scoorde hits aan de lopende band, en hielp verschillende artiesten weer terug the picture in.
Iggy Pop, Queen, Mick Jagger en Tina Turner; allen zijn hem dierbaar.
Onzin dat zijn albums toen zoveel minder waren. Ziggy Stardust klinkt net zo goed gedateerd.
Bowie die in 1990 een totaal inspiratieloos concert gaf op de Goffertweide, waabij de behoefte aan sigaretten groter was dan het contact met het publiek.
Terwijl hij een jaar eerder nog zo verraste met het fris klinkende Tin Machine, en zoveel energie uitstraalde.
Ik vergeef het hem.
En zo werd ik weer eens aangenaam verrast door 'Hours...'
Overgedoseerd door de zogenaamde nieuwe golf New Wavers die hooguit proberen om de zang van Ian Curtis, Andrew Eldritch of Bowie proberen te imiteren.
Het verlangen naar de echte grootheden wordt steeds sterker.
Meer dan ooit luister ik naar Bowie.
En dan is daar opeens Thursday’s Child.
Een volwassen soulvol stemgeluid, waarbij de kameleon definitief van zijn kleurrijk jasje afwijkt.
Zittend op een grauwe rots wordt alles een stuk grijzer, doorleefder.
De schubachtige huid doet pijn door een soort van artrose.
Wijsheid van een oude leermeester.
Ook in de clip wordt terug gekeken naar het jeugdige bestaan, waarbij de trots der jaren bewaard blijft.
Het doorleefde gezicht ademt verzoening met de sterfelijkheid uit.
Thursday’s Child is dan niet zijn beste song, maar nog nooit eerder wist Bowie mij meer te ontroeren.
Met voldoening luister ik verder, een nieuw mooi hoofdstuk openbaart zich aan mij.
Ingetogen.

13 november 2011

The Fixx - Shuttered Room (1982)

2011-10-16T22:37:00.002+02:00

Angst voor de atoombom.
Het alles vernietigende eindigende rode licht.
Films als The Day After.
U2 met albumtitels die Under The Blood Red Sky en Unforgettable Fire heten.
Fischer-Z met Red Skies Over Paradise.
En The Fixx met Red Skies.
Denk je nou echt dat ik mezelf hierover druk maakte?
Voor mij had dit allemaal totaal geen impact.
Ik zat met mijn negen jaar lekker zandkastelen te bouwen in het zand.
Felle zonnestralen die mijn armen verbranden.
Een goedkoop bij de plaatselijke bakker gescoord shirtje van Wickie de Viking aan.
Mijn ouders hadden zo’n gangbaar transistorradio bij zich.
Waarbij het mogelijk was om Tour De France te volgen.
Als Theo Koomen op adem moest komen werden de bijna hitjes gedraaid.
Zo ook Red Skies.
Leuk liedje, die oh-oh-oh’s waren gemakkelijk mee te zingen.
Niemand sprak over het dreigende gevaar.
Dat deed je gewoon niet tijdens de zomermaanden.
Alleen de Atoomenergie Nee Bedankt? Stickers lachten je wel toe.
Geplakt op een Citroën 2CV.
Gebroederlijk langs Donald Duck.
Het had iets gezelligs.
Tenminste in de gedachtes van een lagere school leerling.
Staken en acties waren voor de wintermaanden.
Misschien werd daarom Red Skies wel geen grote hit.
In augustus is geen behoefte aan een protestsong.
Niemand neemt je dan serieus.
Gewoon lekker met je zwembroekje aan met rubber bootjes in de weer.
Terwijl de dunner wordende ozonlaag zorgde voor het bruine effect.
Maar ook dat was niet van belang.

16 oktober 2011

Arcade Fire - The Suburbs (2010)

2011-09-28T20:51:00.002+02:00

Mijn oudste dochter vroeg laatst aan mij waar papa en mama vroeger woonden.
Haar een korte rondleiding in onze gemeente gegeven.
We reden langs een onbewoonbaar verklaarde verplegerflat, en vervolgens langs een nieuwbouwwijk, waar nog een paar jaar geleden een drie hoog appartementencomplex stond.
Inclusief scheuren in de muren; exclusief mengkranen op de badkamer.
Ook de door mijn vrouw geplante Paastakken die uitgroeiden tot mooie ranke boompjes zijn verdwenen.
In 15 jaar tijd zijn die tastbare herinneringen geheel weg gevaagd.
Ik zag de teleurgestelde blik in haar ogen.
Stilletjes op de achterbank van onze Toyota.
Kom, we gaan weer naar huis.
The Suburbs van Arcade Fire klonk door de luidsprekers.

Was The Funeral nog het verwerken van het verlies van geliefden.
Hier gaat het bij mij meer om materiële waardes.
Gras van platgespeelde voetbalveldjes, met hier en daar een verlaten hondendrol.
Geïmproviseerde barbecue op een gemeenschappelijke parkeerplaats.
Visuele beeldvorming roept het gevoel weer terug.
Nu ervaar ik het als een blinde in een vreemde straat.
De geuren hebben plaats gemaakt voor kunstmatige luchtjes.
The Suburbs ontbreekt aan het hoopvolle van het debuut.
Daar werd juist door het spelen energie opgeroepen.
Ontwikkeling tot een krachtige groep genaamd Arcade Fire.
Ontstaan door het delen van elkaars ellende.
Vreemd genoeg vind ik The Suburbs sterker.
Al voel je hier juist minder de chemie van de artiesten onder elkaar.
Voor mij sluit het gewoon meer aan bij mijn eigen leven.

28 september 2011

Oasis - (What's the Story) Morning Glory? (1995)

2011-09-08T21:33:00.001+02:00

De nieuwe Beatles werden ze genoemd.
Hoezo nieuwe Beatles, waren de oude niet goed genoeg?
Was er eigenlijk behoefte aan, men was nog steeds zeer gelukkig met Revolver, Abbey Road en Sgt. Pepper.
Oasis heeft bijna niks meer met The Beatles te maken, laat ze gewoon toe geven dat ze heerlijk weg droomden bij de gitaarsound van Johnny Marr van The Smiths en vervolgens van hun schoolbanken werden geblazen toen het debuut van The Stone Roses iedereen gek maakten in Groot Brittannië.
Madchester. Nadat ruim 10 jaar eerder Sex Pistols en Joy Division een soortgelijke kettingreactie veroorzaakten, plukten nu ook puberende jochies de versleten gitaar van hun vader van zolder om zich muzikaal te ontwikkelen.
John Lennon was allang dood, men moest het doen met sporadisch uitgezonden televisiebeelden, meestal begin december om zijn overlijden te herdenken.
De broertjes Gallagher waren raddraaiers, die zich verzetten tegen het regiem van hun ouders.
Dan ga je toch geen oude elpees draaien van een generatie waar je tegenaan het pissen bent?

Definitely Maybe, hun eerstgeborene werd een grote hype, en door de pers werden ze vergeleken met The Beatles, terwijl dit gewoon een sterke popplaat was.
Met handen in het haar klopte Liam bij zijn broer Noel aan.
Liams stem had totaal geen raakvlakken met Lennon, en zeker niet met het vriendelijke zachte geluid van McCartney, maar de vraag was er, en hoe op het aanbod in te spelen?
Geen probleem dacht Noel, die zich voorheen aardig op de achtergrond opstelde, hier lag een prominente rol voor hem weg gelegd.
Hij besloot zijn positie veilig te stellen en Don’t Look Back In Anger was een feit.
Vanwege het te verwachtte succes werd hij steeds vaker uitgenodigd in talkshows. Met hem viel een gesprek te voeren, terwijl broerlief meestal apestoned naast hem op de bank hing.
Zo nu en dan proberen te shockeren met een foute opmerking over Damon Albam van Blur.
Onbewust en onbedoeld nam de wat meer verlegen Noel de leidersrol over.
Grote ruzies waren een feit, verknalde optredens vanwege wangedrag bandleden werden ontslagen, gevolg van de strijd tussen twee groeiende ego’s.
Scheuren bie tot de verwachtte breuk zouden leiden.

( What’s The Story) Morning Glory werd gezien als de definitieve doorbraak.
Het album wat de sterpositie inluidde.
Achteraf gezien blijft dit juist de moeilijke tweede.
Natuurlijk waren de verkoopcijfers enorm, natuurlijk zaten de songs gewoon sterk in elkaar.
Dat Cast No Shadow qua structuur hetzelfde in elkaar stak als Wonderwall werd hun vergeven, want het klinkt zo heerlijk.
Nogmaals moest de lat hoger gelegd worden, maar D'You Know What I Mean? Was al Over The Top, en met Be Here Now begon The Downward Spiral.
Morning Glory verwoord de dreigende nachtmerrie.
Nu nog bemind, morgen wellicht gehaat.
Was het voorheen nog Liam die verbaal en non-verbaal van alles het publiek in smeet, nu werd hij juist verwelkomt door boe geroep en rotte appels.
De ommekeer werd steeds meer publiekelijk zichtbaar.
Maar ondanks dit alles wordt ik op het einde van het album weer gegrepen.
Champagne Supernova geeft mij het beeld van Liam als superster in een door hem vernielde kamer.
De kater nog bonkend in zijn hoofd.
Alleen en in tranen omdat hij zich weer eens niets van de vorige avond kan herinneren.
Verontschuldigend sorry zeggend overhandigd hij twee gesneuvelde champagneglazen aan een boze, teleurgestelde hotelmanager.
Opeens voel je de ontroerende kinderlijke blik in zijn ogen.

8 september 2011

The Rolling Stones - Black and Blue (1976)

2011-08-12T20:09:00.002+02:00

Als je Hot Stuff hoort, dan weet je waar John Frusciante van Red Hot Chili Peppers zijn funky gitaarwerk op gebaseerd.
En hij is niet de enige; The Black Crowes is natuurlijk een soort van rip-off, maar ook Manic Street Preachers hebben met hun Motorcycle Emptiness duidelijk naar Hand Of Faith geluisterd.
Maakt weer eens duidelijk hoe veelzijdig een Keith Richard eigenlijk is.
Of het nu blues, rock, funk of reggae is; je herkent hem altijd, maar hij kan zich met vrijwel elke stijl uit de voeten
Cherry Oh Baby is reggae, maar ondanks goed gespeeld mis ik iets.
Mick Jagger doet het later dan ook beter in samenwerking met Peter Tosh, Don't Look Back als resultaat.
Hey Negrita zou bijna een jamsessie van Led Zeppelin kunnen zijn.
Memory opent met een Herman Brood achtig piano intro, maar boeit me over het geheel minder.
Ook met de ballads heb ik weer minder; Memory Motel en Fool To Cry zijn niet helemaal mijn ding.
Opbouw van Fool To Cry lijkt trouwens op Round Here van Counting Crows met dat verhalende er doorheen, al is die een stuk sterker
Van ballads vind ik voornamelijk Angie geslaagd te noemen.
Live wagen ze zich volgens mij ook niet vaak aan dit soort nummers.
Hoor The Stones liever rocken of op een verrassende funky manier zoals hier.
Afsluiter Crazy Mama is weer The Stones zoals ze klinken op het voor mij sterkste album Let It Bleed.
Ik heb altijd gedacht dat ze in deze periode in een creatief dal zaten, maar blijkbaar was ik bevooroordeeld.
Zeker een tijd waarbij ze nog mee telden, pas na Undercover werd het allemaal een stuk minder.

12 augustus 2011

Howard Jones - Human's Lib (1984)

2011-08-11T20:04:00.003+02:00

Bij Howard Jones heb ik altijd het idee dat hij meer in zijn mars had, maar aansluiting probeerde te vinden bij de heersende trent.
Aan de ene kant toch wel hap slik weg popliedjes; anderzijds nummers met een grote schoonheid zoals What Is Love en vooral Hide and Seek.
Vooral dat laatste nummer kan zich meten met de ballads van een Nine Inch Nails.
Zijn beperkte bijdrage op het Live Aid concert laat zijn klassieke achtergrond horen als hij plaats neemt achter de vleugel.
Mooie uitvoering die mij erg is blij gebleven.
Toch gaat mijn voorkeur uit naar de Hide and Seek zoals hij op Human’s Lib staat.
Doet mij denken aan een Nik Kershaw; ook een muzikant wiens talent ondergeschikt raakt aan een commerciële knieval.
Jaren later doet het allemaal behoorlijk gedateerd aan.
Ik weet dan ook niet of ze achteraf gelukkig zijn geweest met de gemaakte keuzes.
Teveel gericht op de tienermeisjes die zaterdagochtend hoopvol uitkeken naar de nieuwe Hitkrant, Muziek Express of Popfoto.
Zodat met gelakte paarse nageltjes de nietjes in het midden omhoog gebogen werden.
Een poster van een beginnend idool versierd vervolgens een voorheen lege plek op de muur.

11 augustus 2011

Screaming Trees - Last Words: The Final Recordings (2011)

2011-08-05T20:47:00.004+02:00

Geen uitverkoop, deze laatste opnames van Screaming Trees.
Het klinkt bijna gelikt.
Mooie opener met het up-tempo Ash Gray Sunday.
Vanaf het begin al duidelijk date r genoeg geld in de productie is gestopt om met een volwaardig eindresultaat te komen.
Mark Lanegan die zowat klinkt als Iggy Pop.
Het lompe moerasgeluid is verdwenen, waardoor het niet aan doet als de Screaming Trees van Sweet Oblivion en Dust.
Is dit bezwaarlijk?
Voor mij niet, alles wat Lanegan uitvreet kan ik waarderen, al pakt de samenwerking met Isobel Campbell mij nog steeds niet.
Gelukkig zorgt de bijdrage van Josh Homme niet voor een overheersend Queens Of The Stone Age sausje.
Hij is hier duidelijk een gast, en respecteert zijn gastheer voor de welkome uitnodiging.
Reflections laat wel de sound van REM horen; inderdaad Peter Buck is ook van de partij.
Hoe verder het album vordert, hoe meer kenmerkende factoren dienen zich aan.
Revelator heeft die mooie typerende gitaarsolo, waarmee de link met de grunge stroming al snel gelegd is.
Wat duidelijk naar de achtergrond is verdwenen, zijn de Oosterse invloeden.
Die hoor je niet echt meer terug.
Gelukkig klinkt het totaal wel als een logisch geheel, en niet als een stel geamputeerde demo’s.
Het doet niet gedateerd aan, terwijl we wel degelijk te maken hebben met opnames van zo’n 10 jaar geleden.
Ook hoor je niet de dreiging van de split, gewoon een band die nog zin heeft in het spelen.
Nergens worden de nummers afgeraffeld.
Zit men hier na al die jaren nog daadwerkelijk op te wachten?
Ik zou het niet weten?
Ik ben in ieder geval positief en aangenaam verrast.
Niet het nivo van Dust, The Winding Sheet of Bubblegum.
Wel een prima aanvulling op het niet misselijke repertoire van Meneer Lanegan.

5 augustus 2011

Bon Iver - For Emma, Forever Ago (2007)

2011-07-15T00:30:00.002+02:00

Je besluit om met vrienden van vroeger nog eenmaal op vakantie te gaan.
Grootste plannen om het verleden te herbeleven.
Kratten bier ingeslagen.
Met volle moed vertrek je naar een van de geliefde Waddeneilanden.
Helaas voldoet de weervoorspelling niet aan de verwachtte doelstellingen.
Vanwege temperatuursdalingen ben je genoodzaakt om in een afgedankte legertent te vertoeven.
Van buiten uit probeert de regen een weg naar binnen te vinden.
Als een gevulde waterballon op het punt van knappen komt het zeil sneller dichterbij.
Gelukkig heeft er iemand nog een versleten gitaar bij zich.
Gehuld in warme fleece trui proberen we er nog wat van te maken.
Proost op deze mislukte zomer.
Op sommige momenten heb je ze gewoon nodig.
Albums die je verder helpen op troosteloze avonden.
De sobere stemming ademt tevens een gevoel van gezelligheid uit.
Gelijkgezinden vreemden die geborgenheid zoeken bij een stervend kampvuur.
Een collectief geheel.
For Emma, Forever Ago.
Als Eddie Vedder geen tijd had gehad, dan had dit perfect kunnen volstaan als soundtrack voor Into The Wild.
Vanwege de uitstraling van puurheid en eenvoud.
Stiekem zit dit een stuk genialer in elkaar.

15 juli 2011

André Hazes - 'n Vriend (1980)

2011-07-07T23:24:00.002+02:00

Dit album heb ik vroeger regelmatig vervloekt.
Mijn ouders hadden een groot aantal Nederlandstalige albums waaronder Doe Maar, Drukwerk, Toontje Lager en Het Goede Doel.
Helaas ook acts als André Hazes en Benny Neyman.
Maar ondertussen ben ik de waarde van dit album wel gaan begrijpen.
Met 'n Vriend en opvolger Gewoon André wist hij zich bij een groot publiek in de armen te sluiten.
Mijn voorkeur gaat meer uit naar ’n Vriend.
Behalve de smartlapliefhebber kon ook de Nederpopman dit waarderen.
De teksten sloten zeker aan bij het kille gevoel van de jaren 80.
Vergelijk Het Is Koud Zonder Jou maar met Love Will Tear Us Apart van Joy Division.
Meer raakvlakken dan je zal verwachten.
Ook Hazes heeft net als Ian Curtis geen gemakkelijk leven gehad.
Slecht lopende relaties, vluchtgedrag in de drank.
Verraad door je beste vriend.
Teveel ellende wat iemand kan verdragen.
Op de een of andere manier komt dit directer aan.
Schrijven over liefdesverdriet kan bijna iedereen.
Maar om hier juist je trots apart te zetten, om vervolgens de ziel open te stellen.
Dat is wel een ander verhaal.
Begin jaren 80 lag op een onderwerp als scheiding meer taboe.
Tegenwoordig is het de normaalste zaak van de wereld om over te praten.
Ik geloof zeker dat dit album troost kan bieden.
Al zal de behoefte om naar de fles te grijpen tevens aanwezig zijn.
Nummers waarbij het sentiment het wint van het verstand zijn 'N Vriend, Het Is Koud Zonder Jou en Wat Is Dan Liefde.

7 juli 2011

Dirty Dancing (1987)

2011-06-30T00:57:00.001+02:00

Met de veertien jaar was het in mijn dorp een soort van traditie dat je dansles ging nemen.
Samen met je oud klasgenoten van de lagere school op de fiets naar een plaats een paar kilometer verder op.
Ik had me voorgenomen mijzelf rebels op te stellen.
Aan deze onzin zou ik niet mee doen.
Maar toen kwam de film Dirty Dancing uit.
Via CountDown zag ik de clip Do You Love Me van The Contours.
The Time Of My Life was een geslaagde poging aan het ondernemen om een hit te worden.
Die slimmeriken van een filmmaatschappij wisten tactisch deze nummers over 2 albums te verdelen, zodat More Dirty Dancing ook zou profiteren.
Mijn dansschool beloofde aandacht te besteden aan Dirty Dancing.
Mambo werd snel toegevoegd aan Latin American.
Toen was ik om.
Snel van die lelijke instappers gekocht met leren veters.
Tevens zo’n leer stukje stof wat als stropdas door kon gaan.
Een foute groen wit gestreepte bloes.
Trouw elke donderdag op weg naar de dansschool.
Al snel kreeg je spijt.
Bill Medley en Jennifer Warnes waren op hun retour.
Patrick Swayze was een slechte zanger en uncool.
Jennifer Grey bleek een trol met een grote neus.
Zag steeds een visioen voor me van Barbara Streisand, welke zo haar moeder had kunnen zijn.
En ik zat al weken te ploeteren op Some People van Cliff Richard.
Puur om de Chachacha onder de knie te krijgen.
Maar eindelijk was het dan zover.
Het bijna bejaarde echtpaar dat dansles gaf zou ons de beginselen van de Mambo leren.
Vijf minuten later stond ik gedesillusioneerd te kijken.
Alle erotiek van Dirty Dancing was kortweg eenvoudig verkracht.
Beelden van 25-jarige bruiloftsfeestjes pijnigden mijn brein.
In een keer genezen.
Dankzij dit moment zou later op mijn eigen huwelijk geen openingsdans worden uitgevoerd.
Als ik eerlijk ben, vind ik deze soundtrack nog steeds niet zo bijzonder.
Het heeft dat typische Amerikaanse b-film sfeertje.
Een kleurige M&M met een bedorven pinda.

30 juni 2011

Grease (1978)

2011-06-24T23:59:00.002+02:00

Mijn eerste echte elpee.
Er waren al albums gekocht van Disney tunes en Vader Abraham en de Smurfen.
Maar ik wilde de muziek hebben die aan de andere kant van de muur gedraaid werd.
Boven mijn bed hing op het plafond een vergeelde uitgescheurde poster uit de Micro gids.
Op de kermis gewonnen buttons op een goedkoop spijkerjasje.
Grease is the word.
Hoe leg je als vijfjarige kleuter nou uit welke muziek je wilt hebben.
Daar had ik toch echt het oudere buurmeisje voor nodig.
Samen naar de lokale platenboer.
Trots op mijn eerste aankoop.
Al was het geld door ouders toe gestopt.
Olivia en John waren mijn idolen.
De meest coole personen op aarde.
Overal klonk muziek uit deze film.
Bij de slager, kapper en bakker.
Iedereen zong het mee.
Een nieuwe wereld openbaarde zich.
Het ultieme universele gevoel.
John Travolta was mijn Elvis Presley.
Frankie Valli opper Beatle John Lennon.
Rock & Roll op kleuterschool nivo.
Er was nog geen K3 of Justin Bieber.
Het toneelstukje werd nog opgevoerd door echte acteurs.
Dit zijn de eerste stappen.
Nog regelmatig zou ik vallen.
De ene tieneridool na de andere.
Dolly Dots, Madonna, Paul Young, Doe Maar en Duran Duran.
Allen staarden naar mij.
Vanuit de muren van een kinderkamer.
Oorsprong van de verslaving van een muziekliefhebber.

24 juni 2011

Pet Shop Boys - Please (1986)

2011-06-18T08:03:00.001+02:00

In de kleurrijke jaren 80 werd ik opeens geconfronteerd met Pet Shop Boys.
Nog nooit eerder zo’n saaie podiumpresentatie gezien.
West End Girls.
Zelfs een Penney de Jager zou de boel niet kunnen redden.
Een zanger; strak in het pak, vrijwel beweegloos.
Hij zou zo voor priester door kunnen gaan, alleen het witte boordje ontbreekt.
Daarvoor in de plaats draagt hij vreemd genoeg wel gympies in die kleur.
Het andere bandlid staat iets wat verveeld te staren naar zijn keyboard.
Ondanks dat er invloeden van cabaret in de muziek verweven zitten, mis ik alle uitstraling.
Plankenkoorts?
Maar wat zit de muziek lekker in elkaar.
Je hoort duidelijk een geschoolde achtergrond.
Iemand die de nodige jaren ervaring achter de piano erop heeft zitten.
Misschien daarom wel die nietszeggende blik.
Herinneringen aan de verplichte lessen.
Terwijl klasgenoten buiten een balletje weg trappen.
Neil Tennant heeft een groot vocaal bereik.
Zuiver flink de hoogte in.
Toch is Please niet zo sterk als hetzelfde jaar verschenen Disco.
De mixen laten een spannender geheel horen.
Vooral een track als Suburbia wint daar aan kracht.
Het heeft net die krachtige impuls.
Toch levert Pet Shop Boys in de vorm van Love Comes Quickly hier hun beste nummer af.
Opportunities als goede tweede.
Oh ja, de humor brengen ze er later wel in.
Bekijk de clips van Always On My Mind en Heart maar.

18 juni 2011

Simple Minds - Street Fighting Years (1989)

2011-06-16T23:58:00.003+02:00

Het zal wel door al dat reizen komen.
Ik weet het niet.
Ook Bono en Robert Smith hebben van die periodes gehad.
Als je doordat je wereldberoemd bent en alles gezien hebt, terug verlangt naar vroeger.
Met een te grote auto rij je door een te kleine woonwijk.
Waar in je beleving kinderen op straat speelden.
Een geïmproviseerd knikkerkuiltje in een kapotte stoeptegel.
Voetballen tussen twee flatgebouwen.
Maar ook deze vertrouwde omgeving verouderd.
De jeugd van toen heeft zijn gezin gesticht.
Gekozen voor een zinvol bestaan.
Gepensioneerde zestigers die achter blijven.
Decadentie en graffiti.
Sporen van mentale en materiële afbraak.
30 is de magische leeftijd.
Keerpunt in je leven.
Al je dromen zijn nu verwezenlijkt.
Jezelf afvragend of het een bevredigend effect heeft opgeleverd.
Worsteling met het bewuste ouder worden.
Zoekend naar stukjes van vroeger.
In je beleving allemaal groter en mooier.
In het echt blijkt die kolossale volkstuin maar een afgedankt lapje grond.
Street Fighting Years is het onschuldige dagboek van een jonge puber.
Van voor de ontmaagding van alcohol en seks.
Na Pleasantly Disturbed van Life In A Day durven ze nu pas, ruim 10 jaar later terug te keren naar hun Schotse Roots.
Kick It In vertoont de laatste stuiptrekkingen van de bombast.
Verder heest voornamelijk volwassenheid.
Politieke standpunten in Belfast Child, Biko en Mandela Day.
Jim Kerr, de jongen in maillots en met baret is geen kind meer.

16 juni 2011

Simple Minds - Life in a Day (1979)

2011-06-16T07:57:00.002+02:00

Aangenaam verrast door dit debuut.
Jim Kerr is nog niet geschrokken en verward geraakt door de impact van Joy Division, om vervolgens wat meer pessimistische muziek te maken.
Pas bij New Gold Dream zou de hoop weer grotendeels terug gekeerd zijn.
Gewoon een vrij positief klinkend resultaat, met de roots in de glamrock.
Roxy Music inclusief de geluidscollages van Eno; zelfs een Alice Cooper hoor ik er doorheen.
Bands als Japan heersten in de alternatieve wereld, zo ook bij Jim Kerr.
Voeg daar muzikale duizendpoten als Elvis Costello en Joe Jackson aan toe, en je komt een heel eind.
Het boekje vermeld: Recorded At A Very Low Temperature.
Iets wat kenmerkend is voor de opkomende Postpunk stroming.
Blijkbaar duiken ze allen in de herfst de studio in, om er in de winter uit te komen.
Talk Talk, Ultravox, The Cure; allemaal het zelfde sfeertje.
Bands met een meer zomers geluid als Duran Duran en Spandau Ballet spreken op latere termijn een groter toegankelijker Top 40 publiek aan; typisch.
Toch voelt Life In A Day niet koud aan.
Opener Someone heeft een indirecte link met latere acts als Kaizer Chiefs.
Ook hierbij wordt gebruik gemaakt van koortjes.
Life In A Day is New Gold Dream in wording.
Grappig eigenlijk; volgende albums hebben allen nummers die bij dat album tot een geheel komen.
Alsof we te maken hebben met onvoltooide demo’s.
De grootste verassing is echter Pleasantly Disturbed.
Dit leunt tegen de symfonische rock van Genesis en Marillion aan.
Laatsgenoemde had vroeger in frontman Fish tevens een Schot in de groepssamenstelling.
Toeval?
Pleasantly Disturbed zijn de Schotse Hooglanden.
Meer dan in het bekende Belfast Child zijn hier de Roots hoorbaar.
Charlie Burchill in de rol van violist.
Simple Minds kan het dus ook.
Tijdsgenoten als The Waterboys en Big Country schamen zich er niet voor om elementen van hun oorsprong in de muziek te verwerken..
Simple Minds helaas te weinig.
Zonde, het hoogtepunt van het album.
Murder Story heeft ook iets magisch met zijn versnellingen.
Songs die de latere verzamelaars niet zullen halen.
Niet helemaal het geluid van Simple Minds?
Of juist het oergeluid van Simple Minds.

16 juni 2011

Soundgarden - Badmotorfinger (1991)

2011-06-12T00:46:00.001+02:00

Mijn eerste introductie van Soundgarden was op Pinkpop.
Na een geslaagd optreden van Pearl Jam toch wel benieuwd naar die andere act uit Seattle.
Allemaal een stuk dreigender; een satanisch ogende gitarist, een bassist met magere lange benen, struikelend over losrakende schoenveters van zijn Dr. Martens, en een woest om zich heen slaande drummer.
De meeste indruk maakte echter de zanger.
Zijn uitstraling was te vergelijken met een Jesus Christus aangemoedigd door wraakgevoelens.
Vanwege het dreigende; en al snel los barstende onweer, waren we genoodzaakt ons heil te zoeken bij de toiletten.
Vanuit een overdekte Dixie kon ik al staande op de pot nog een glimp opvangen.
Als moeraswezens probeerde een moshende menigte zich staande te houden in de glibberige modder.
Badmotorfinger was niet te vergelijken met Ten van Pearl Jam.
Qua sound was het een stuk lichter.
Alsof een commune van hippies verjaagd werd door een groep Hells Angels.
Ik kon me dan ook geen voorstelling maken van het feit dat beide bands net een emotioneel geladen samenwerking erop hadden zitten.
Temple Of The Dog lag duidelijk meer in het verlengde van Pearl Jam.
Chris Cornell openbaarde daar zijn kwetsbaarheid.
Aan dit album waagde ik me maar niet.
Iets teveel Metal.
Pas na de single Black Hole Sun met terugwerkende kracht deze beluisterd.
De logge sound sprak me toen meer aan.
Ondanks de lompigheid zat het vrij gestructureerd in elkaar.
Veel nummers hebben vanwege het herhalende thematiek een verslavende werking.
Mantra’s die zich vast kleven aan de binnenkant van je schedel.
Langzaamaan je brein binnen dringen.
Een frontman met een zeer groot muzikaal bereik.
Terwijl hij nergens echt uit de bocht vliegt.
Het beste effect behalend bij Rusty Cage, Slaves and Bulldozers en Jesus Christ Pose.
Toch zal het nooit een plaat worden die ik vaak op zet.
Zo eens per jaar passeert hij.

12 juni 2011

ABBA - The Album (1977)

2011-04-27T00:03:00.002+02:00

Benny en Björn worden vaak gezien als de creatieve motor van ABBA.
Natuurlijk zitten de melodieën sterk in elkaar.
Soort van popmuziek vermengt met een musical georiënteerde aanpak.
Verder weten ze elementen van de heersende stromingen er in te verwerken.
Zonder dat het een te cliché achtig geheel wordt.
The Album onderscheid zich wel van de rest van hun werk.
Wat ze hiervoor deden werd gedragen door een aantal nummers.
Maar van een stabiel geheel was nog geen sprake.
Echt niet alles uit de ABBA koker klinkt perfect.
Ook zij hebben moeten groeien.
Bij de albums hierna drukten de mannen nog meer hun stempel in de composities.
Het lijkt allemaal zo eenvoudig, maar het zit geniaal in elkaar.
Een stuk beter dan op The Album.

Toch is dit voor mij naar Souper Trouper de beste ABBA plaat.
De draagkracht ligt hier vooral bij de zangeressen Agnetha en Anni-Frid.
Zij zijn het die de nummers die extra impuls geven.
Voor mijn gevoel wordt er nog niet zoveel geëxperimenteerd met koortjes en laagjes.
Het totaal vormt een puur geheel.
Al zal ik zeker niet alles kunnen ontleden.
Daar leent de muziek zich voor mij niet voor.
Ben dan ook geen geleerde popprofessor.
Er zit een soort van onbevangenheid in de vrouwenzang.
Nog geen problemen in de relaties.
Men straalt het uit dat er plezier aan beleefd wordt.
Met I´m A Marionette als enige uitzondering.
Hierbij hoor je wel het uitgebalanceerde leven in terug.
Het altijd in het nieuws staan.
De positie die het winnen van het Eurovisie Songfestival hun gegeven heeft.
Iets wat als een warme, wollen, verstikkende deken hun zal blijven achtervolgen.

26 april 2011

Dire Straits - Brothers in Arms (1985)

2011-04-25T23:16:00.003+02:00

Als je eind jaren tachtig een goede stereotoren wilde kopen, dan kwam men standaard met dit plaatje aanzetten.
Luister eens naar hoe mooi de geluiden uit de boxen komen, zonder dat het wijzertje in het rood terecht komt.
Alsof elke winkelier een contract met Dire Straits had af gesloten.
Natuurlijk hadden ze wel gelijk.
Dit was cleane muziek.
Gewoon perfect gespeelde gitaarmelodietjes, waarbij geen fouten te ontdekken waren.

Teleurgesteld ging ik weer naar huis.
Nog steeds niet overtuigd.
Mijn collectie bestond uit wat ruiger werk, wat zich verleende om zo hard mogelijk gedraaid te worden.
Ik wilde mijn ouders shockeren.
Als een bezetene mijn kamer rondspringen.
De lampenkappen in de woonkamer moesten het begeven.
Daarvoor had ik een zomer lang aardbeien geplukt.
Met een roodverbrande rug op mijn knieën rond gebaggerd.

En nu jaren later kan ik het wel waarderen.
Prima muziek voor op de achtergrond.
Brothers In Arms is ook een vorm van jeugdsentiment.
Sting die als gastzanger schreeuwde om zijn MTV.
Een zender die langzaamaan zichzelf aan het vernietigen is.
Kleine ondernemers die zijn verdwenen vanwege de Media Markten en Saturns in onze maatschappij.
Dit album al jaren weg gestopt in de uitverkoopbakken.
Verlangend naar de tijd dat hij dagelijks gedraaid werd.
Als klantenbinding.

25 april 2011

Marvin Gaye - What's Going On (1971)

2011-04-21T21:22:00.001+02:00

De ideale plaat voor rond het paasfeest.
Marvin Gaye als Black Jesus die om vergiffenis van zijn zonden vraagt.
Zijn voorliefde voor de verboden vruchten.
Vrouwen en drugs.
Motownbaas Berry Gordy die hem als een Judas laat vallen, nadat het huwelijk stuk loopt welk Marvin met zijn zus heeft.
En dan begint de persoonlijke lijdensweg pas echt.
What’s Going On is slechts een voorbede.
Het antwoord op Jesus Christ Superstar.
En welke muziekstroming leent zich hier beter voor dan de Soul.
Stel je eens voor dat Aretha Franklin, James Brown, Stevie Wonder, Michael Jackson samen met Marvin Gaye een verbond hadden gesloten.
Om dit te verwerken tot de ultieme The Passion.
The Summer Of Love (Part 2).

21 april 2011

Alice in Chains - Dirt (1992)

2011-04-16T22:28:00.004+02:00

Dirt blijft voor mij de modder van een oorlogstrauma.
Vastgekoekte klodders zand vermengt met speeksel en bloed.
Jongens die onbedoeld als volwassen mannen wachtend op de terugkeer naar het thuisfront.
Opgekropte woede en frustraties.
De soundtrack voor films als Platoon, Apocalypse Now en Full Metal Jacket.
Een verharde maatschappij.

Elk nummer is een nachtmerrie.
Badend in het zweet wakker worden.
Gevoelens niet kunnen delen met je naaste.
In Dirt scheert de gitaar rond als een maniakale helikopter.
Onbestuurbaar geraakt door een flinke dosis LSD.
Logge baspartijen als legerkisten.
Steeds dieper weg zakkend in het moeras.
Layne Staley die onder invloed de pijn van zich af schreeuwt.

De kracht van de hele grunge stroming ligt veelal in de gezongen emoties.
Of je nu Staley, Cobain, Vedder, Cornell of Lanegan hoort.
Jong volwassenen die over de waanzin van een uitzichtloze toekomst zingen.
Vluchtgedrag in drank en drugs.
Niks romantiek.
Achteraf gezien een diep trieste periode.
Die veel goede muziek opleverde.
Juist vanwege het zo open stellen van je ziel.

Ongelofelijk hoe geleefd de stemmen toen klonken.
Het waren nog jonge gasten die een bagage vol levenservaringen met zich mee sleurden.
Layne Staley was hier pas 25 jaar.
Voortgekomen uit een gebroken gezin.
Waarbij voorgelogen werd dat zijn biologische vader overleden was.
Terwijl die als een junk een bestaan probeerde op te bouwen.
Iets wat ook de ondergang van Layne zou betekenen.

16 april 2011

Talking Heads - Stop Making Sense (1984)

2011-03-27T22:26:00.003+02:00

Talking Heads weet als geen andere band live iets toe te voegen.
Er wordt niet gekozen voor grote verkleedpartijen, maar juist een opkomst met een eenvoudige cassetterecorder met een ingespeeld ritme tijdens opener Psycho Killer.
In eerste instantie stoorde ik me mateloos aan die ingebouwde break, maar nu waardeer ik het juist als iets extra’s.
Natuurlijk moet je eigenlijk de beelden er gewoon bij zien.
Het liefste op groot scherm natuurlijk.
Ik kan me herinneren dat deze in Nijmegen ooit in het filmcafé gedraaid werd; helaas ben ik er toen niet geweest, maar via VHS alsnog mogen genieten.
Al zal de impact niet te vergelijken zijn.
Toen ik jaren later Walk The Line over Johnny Cash in de bioscoop zag moest ik dan ook gelijk terug denken aan Stop Making Sense.
Daarbij was het decor geen concertzaal, maar een gevangenis, ook hier ging de eerste aandacht naar de schoenen.
David Byrne die zijn rol als zanger combineert met een cabaretachtig achtig optreden; geniaal.
De foeilelijke schemerlamp als danspartner in This Must Be The Place.
Het publiek om een vuurtje vragend tijdens de eerste tonen van Burning Down The House. Een overspannen Amerikaanse nerd in Once In A Lifetime, die duidelijk model heeft gestaan voor het karakter William 'D-Fens' Foster uitgebeeld door Michael Douglas in Falling Down.
Of het semi- geïmproviseerd dansje met de achtergrondzangeressen in Slippery People.
En juist bij dat nummer viel bij mij het kwartje.
Hier laat Talking Heads horen meer in hun mars te hebben dan een grappige podiumact.
De versie op Speaking in Tongues vind ik niet zo bijzonder, saai zelfs.
Live komt het beter uit de verf, juist vanwege het perfecte samenspel tussen bas en gitaar; al is het duidelijk de percussie die halverwege er met de hoofdprijs vandoor gaat.
Natuurlijk zijn er genoeg acts die live prima kunnen presteren, maar in ken geen enkele band die op zo’n ontspannen manier zich presenteert als Talking Heads op Stop Making Sense, waarbij niet geheel wordt vastgehouden aan het perfect proberen na te spelen van de studioversies.
Hierbij gaat het om het totaalplaatje, waarbij het experimentele element niet uit de weg wordt gegaan.
Sterker nog; hun zelfs definitief bij een groter publiek op de kaart zette.

27 maart 2011

The Dream Syndicate - The Days of Wine and Roses (1982)

2011-03-25T23:54:00.003+01:00

Het is een open deur dat ook ik gelijk Lou Reed in Tell Me When It’s Over terug hoor.
Muzikaal is het een stuk verfrissender dan Velvet Underground.
Maar hier hoefde het wiel dan niet uitgevonden te worden.
Bij VU was de artistieke aanpak vernieuwend.
Ook de punk en bands als Television zouden pas later hun stempel drukken.
Dat hoor je hier duidelijk in terug.
Toch heeft The Days of Wine and Roses minder impact op mij dan opvolger Medicine Show.
Daar lijkt het stemgeluid zich meer te ontwikkelen richting The Cult en Gun Club.
Composities zijn daar meer af, en trager van opbouw.
Er bleven te veel bands hangen in imitaties van Bowie of Reed.
Blij dat er hier vervolgens gekozen werd voor een meer eigen geluid.
Persoonlijk heb ik minder met rammelende gitaarplaten.
Tenzij ze heerlijk duister zijn.
Halloween doet zijn naam ook geen eer aan.
Geen Freddie Krueger of Jason Voorhees
Zelfs niet het effect van een exploderende pompoen.
Gewoon als kind met een tafellaken over het hoofd langs de deuren.
Voor mij ontbreekt de spanning.
Allemaal net te eentonig.
Gelukkig losten ze vervolgens wel mijn verwachtingen in.
Beste nummer is When You Smile.
Opbouw heeft enigszins wat weg van Heroine van Velvet Underground.
Maar mij net iets te uptempo.

25 maart 2011

Blur - Parklife (1994)

2011-03-15T22:36:00.001+01:00

Wat is dit eigenlijk een veelzijdige band.
Girls & Boys is een parodie op The Summer Of Love.
Van die Britten die helemaal los gaan op Ibiza.
Geeft het housesfeertje aardig weer.
Maar wat zijn die baspartijen prachtig.
Muzikaal moet ik hierdoor zeker aan een band als Duran Duran denken.
Het nummer Parklife heeft raakvlakken met Ian Dury.
Vooral vanwege het praatgedeelte.
Mooi gebruik van koortjes.
Waardoor sommige nummers een Beach Boys achtig gevoel achter laten.
To The End is jaren 60, maar dan op de Phil Spector manier.
In het instrumentale The Debt Collector en het daar op volgende Far Out het latere The Good, the Bad & the Queen in terug.
London Loves is een vette met oogschaduw opgemaakte knipoog naar Bowie en Roxy Music.
Glamrock zonder ordinair te klinken.
Vreemd om vervolgens een song in de stijl van Pixies te horen.
Trouble In The Message Centre heeft dat in zich.
Invloeden die je terughoort in zang en spel.
This Is A Low zou alleen een betere afsluiter zijn geweest dan Lot 105.
Die hadden ze halverwege moeten plaatsen

Parklife is sterker dan opvolger The Great Escape.
Frisser en ongedwongen.
Nog geen vete met Oasis.
Damon Albarn zit hier duidelijk lekker in zijn vel.
Vanaf Modern Life Is Rubish ontwikkeld tot waardige opvolger van Ray Davies.
Songteksten gaan steeds meer over denkbeeldige personen.
Zelfspot en humor wordt ook niet uit de weg gegaan.
Terwijl de Britpop zich bleef vastklampen aan dat ene grote eiland.
Durft Blur het aan om internationaal te klinken.
Verder te kijken dan het egocentrische eigenwijze Engelse mentaliteit.
Met gewenst resultaat.
Kaiser Chiefs lukte later ook om dat effect te bereiken met Employment.
Het zit allemaal een stuk knapper in elkaar dan hun debuut Leisure.
Maar daar staan voor mij met There’s No Other Way en She’s So High wel hun beste songs op.

15 maart 2011

Stevie Wonder - Innervisions (1973)

2011-03-14T23:14:00.002+01:00

Ik maakte in de verkeerde periode kennis met Stevie Wonder.
Nummers als Happy Birthday, I Just Called To Say I Love You en het mislukte duet met Paul McCartney genaamd Ebony and Ivory vind ik strontvervelend.
Ook zijn bijdrage bij We Are The World was niet bepaald om na huis te schrijven.
Goede doel nummers waren toch al niet aan hem besteed.
That’s What Friends Are For is nog beroerder.
Exit Wonder.

Tot dat hij in 2005 het suffe ingedutte Live8 een positieve impuls gaf in Philadelphia.
Met Master Blaster, Higher Ground en Superstition ontwaakte daar de boel.
Voor mij het beste optreden van deze niet geheel geslaagde Amerikaanse bijdrage.
Vrij snel een mooie verzamelaar aangeschaft.
Geen moment spijt van gehad.

Innervisions voor een paar Euro gekocht.
Volgens een kenner; mijn oom, zat hij hier in de mooiste muzikale periode.
Talking Book en Songs In The Key Of Life werden tevens aangeraden.
Maar je moet nu eenmaal ergens een begin maken.
Motown had met Stevie en Michael Jackson 2 paradepaardjes.
Motown had een grote rol in het muziekgebeuren.

Waarbij Michael Jackson vooral hulp kreeg van Quincy Jones, zat Stevie Wonder voornamelijk zelf achter de knoppen.
Ondanks zijn blindheid is er niks mis met zijn gehoor.
Hij was vooral zelf bepalend voor het geluid.
Speelt veel instrumenten zelf.
Hierdoor hoort hij thuis tussen grootheden als Prince en Lenny Kravitz.

Innervisions is een sfeervol geheel.
Luistert gemakkelijk weg.
Dat is het enige minpunt.
Hierdoor klinkt het misschien te eenvoudig.
Maar het belang van nummers als Living For The City, Higher Ground en Don’t You Worry ‘Bout A Thing is bepalend voor de jaren 70.
Van laatstgenoemde wist ik niet eens dat hij de originele uivoerder was.
Higher Ground kende ik ook in de versie van Red Hot Chili Peppers.
Living For The City blijf ik beschouwen als een treffende korte samenvatting van de soundtrack van Shaft.
Waardig eerbetoon aan Isaac Hayes.

14 maart 2011

De Kift - Brik (2011)

2011-03-14T21:38:00.002+01:00

Kift verlaat de krankzinnige stad.
Gevlucht over de landweg.
Rauwe geluiden voor landelijke sfeerbeelden.
Slide gitaar doet zijn intrede.
Americana elementen in het spel.
Zelfs oude blues is hoorbaar.
Beetje als de westerse Rowwen Heze.
Gedurfde andere aanpak.
Opzwepende klanken maken het geheel vrolijker.
Een vernieuwde Kift?
Nee, een verrijking van het geluid.
Hierdoor is de rol van de verhaallijnen meer naar de achtergrond verdwenen.
Je hebt door de muzikale aanpak al een ruimtelijke invulling.
Vanuit de plattelandswals naar de Caribische tango.
Het lijkt alsof ze de rust opgezocht hebben.
Schijn bedriegt.
Hoe verder het album vordert, hoe meer de koortsige kenmerkende sound weder keert.
Toch is het een gepolijster geheel.
Zonder dat het glad of gekunsteld klinkt.
Toegankelijker is het zeker.
Ideaal album om in te stappen.
De Kift is definitief volwassen geworden.
Al blijft het avontuurlijke sprookjesachtige aanwezig.

14 maart 2011

Nirvana - MTV Unplugged in New York (1994)

2011-03-11T07:57:00.003+01:00

Zonder The Winding Sheet van Mark Lanegan zou dit album heel anders geklonken hebben.
Juist die sound was bepalend voor de sfeer die men hier neer zette.
Where Did You Sleep Last Night? was niet zo zeer een ode aan Leadbelly.
Meer een duidelijke link naar de versie van Mark Lanegan.
Kurt Cobain verzorgde daar de tweede stem.
Uiteraard is hier de pijn voelbaar.
Schreeuwt hij letterlijk de longen uit zijn lijf.
Waardoor de opkomende maagzweer voelbaar is.
De smaak van bloed zal waarschijnlijk de mond bevochtigen.

Toch lijkt hij hier de boel onder controle te hebben.
Kurt oogt ontspannen.
Alsof hij zich heeft overgegeven aan de verdere keuzes die hij spoedig zou gaan maken.
MTV Unplugged als het testament voor de wereld.
De keuze van de nummers is verrassend.
Geen Smells Like Teen Spirit, Heart Shaped Box of Lithium.
Meer ruimte voor covers.
Waarbij een grote rol voor Meat Puppets is weg gelegd.
Deze country rockers ondersteunen hem instrumentaal dan ook.

About A Girl is een haastige terugblik op de jeugdjaren.
Net als de ervaringen bezongen in Something In The Way.
Overleven ergens onder en brug.
Ratten als metgezellen.
All Apologies is verantwoording in emoties.
Maak je geen zorgen over mij.
Ik ben me bewust van mijn handelen.
Voorbereiding voor het naderende einde.
Soort van laatste heilige sacrament.
Niks meer op te biechten.
Het is klaar.

11 maart 2011

R.E.M. - Automatic for the People (1992)

2011-03-10T22:03:00.002+01:00

Persoonlijk vind ik dit een sober album.
Over het algemeen ben ik een liefhebber van deze aanpak.
Bij R.E.M. komt het niet altijd goed uit de verf.
Gelukkig is er wel genoeg ruimte voor de instrumenten.
Drive heeft halverwege die geweldige gitaarsound die het nummer de extra impuls geeft.
Verder klinkt het mij te depressief.

Ander werk liet wat meer ruimte voor de glimlach.
Mis gewoon een Shiny Happy People, Stand of Popsong 89.
The Sidewinder Sleeps Tonight is niet geslaagde poging.
Blijf het totaal teveel beschouwen als een sfeercollage.
Alsof je naar een groot wit scherm zit te kijken.
Diaprojector met verschillende vakantiefoto’s.
Een ondergaande zon, nachtzwemmen, opkomende onweersbui.
Helaas zijn de mislukte plaatjes niet verwijdert.
Na een half uur heb je wel weer genoeg gezien.

R.E.M. zou R.E.M. niet zijn als er ook ruimte is voor prachtige nummers.
Nightswimming, Ignoreland en Everybody Hurts behoren tot de mooiste die ze gemaakt hebben.
Na Out Of Time is Automatic For The People voor mij echter toch een flinke stap terug.
Al begrijp ik goed dat deze geluidsfragmenten bij anderen wel in de smaak vallen.
Natuurlijk is het gedurfd om na het succes van hun vorige album een nieuwe weg in te slaan.
Tussen de muziek die ik van ze ken, is dit het meest afwijkende van de rest.
Overvloed aan passie gaat hier ten koste van het resultaat.

10 maart 2011

Temple of the Dog - Temple of the Dog (1991)

2011-03-09T20:31:00.003+01:00

Temple Of The Dog is verwerken.
Rouwproces in gang gezet door de vroege dood van Andrew Wood.
Gewoon een groep vrienden die Stone Gossard en Jeff Ament hierin steunen.
Samen tot een mooi eerbetoon komen.
Het presenteren van Eddie Vedder tot het grote publiek.
Als waardige opvolger van Wood.
Waarschijnlijk bewust werd zijn rol hier nog klein gehouden.
Zodat men alvast kon wennen aan de nieuwe frontman.
Hunger Strike is wel het sleutelnummer.
Chris Cornell die als het ware Vedder aankondigt.
Hij opent, maar de muzikale opluchting komt op het moment dat Vedder invalt.
Duidelijk hoorbaar in de instrumentatie.
Vervolgens lijkt ook Cornell zich beter in zijn vel te voelen.
Verder wordt het nivo van Ten en Badmotorfinger niet meer gehaald.
Is waarschijnlijk ook niet de opzet geweest.
Geen rivaliteit bij dit project.
Gewoon een vriendengroep met een groot verlies.
Beschouw het als sleutelalbum.
Nodig om Pearl Jam en Soundgarden tot verdere ontwikkeling te laten komen.

9 maart 2011

De Kift - Vlaskoorts (1999)

2011-03-08T23:35:00.003+01:00

Mijn eerste kennismaking met De Kift was het nummer De Maan.
Staande op het als sigarenkistje uitgebrachte Krankenhaus.
Deze eerste liefde is nooit overtroffen.
Al ben ik ze altijd blijven volgen.
De zang doet me sterk denken aan die van Andre Manuel.
Liefhebbers van deze sound moeten De Kraaien van hem eens beluisteren.

Vanaf de eerste tonen van Almanak heb ik het beeld van een dorpsomroeper voor me.
Iemand die op een groot plein het plaatselijke nieuws verkondigd.
Geboortes, huwelijken, sterfte door de pest.
Maar de pest is toch niet meer van deze tijd?
Wanen we ons in de middeleeuwen?
Dat gevoel krijg ik wel.

Op andere albums van De Kift is het punkgitaartje meer op de voorgrond.
Waardoor het gevoel van de krakerbeweging van begin jaren 80 opsteekt.
Nu is het puur een sfeergevend element.
Prima passend in het gecreëerde tijdsbeeld van vroeger.
Alsof het een eeuwenoud instrument is.

Ondanks het mooie verhalende effect van Vlaskoorts is dat tevens het grootste gemis.
Weg is de anarchie van voorheen.
Bijtende scherpe klanken die in je ziel kerven.
Maken plaats voor een in hout gesneden liefdesverklaring.
Romantiek in plaats van krankzinnigheid.
Verhalend past het zeker in de lijn van Krankenhaus.
Al had die een sterker effect als meeslepend hoorspel.
Onder het luisteren is er ruimte voor huishoudelijke karweitjes.

Natuurlijk blijven we een band als De Kift koesteren.
Ze zijn uniek in hun benadering.
Achtergrondmuziek bij een spannend ongeschreven theaterstuk.
Wachtend in het achterste van iemands brein.
Wachtend om geopenbaard te worden.

8 maart 2011

Alanis Morissette - Jagged Little Pill (1995)

2011-03-08T22:33:00.001+01:00

You Oughta Know was een klap in je gezicht.
Dave Navarro en Flea van Red Hot Chili Peppers zorgden met hun bijdrage voor een extra stoere push.
Stel je eens voor dat vrouwen voor hun rechten zouden opkomen.
Ik werd bijna bang voor deze feministische song.
Het tijdperk van de Debbie Gibsons en Tiffany’s leek voorbij.
Hier stond een rockchick op.
Die besloot om met haar derde album een andere koers te bevaren.
Tenminste, dat was de indruk die je kreeg naar het luisteren van de eerste single van dit album.

Gelukkig viel het allemaal wel mee.
Jagged Little Pill overtreft nergens deze nachtmerrie.
Mannen kunnen weer gerust gaan slapen.
Haar nagels werden vervolgens netjes geknipt.
Zodat ze niemands rug konden beschadigen.
Prima huisvrouwen muziek.
Tevens geschikt voor de puberende bakvis.
Wegdromend op haar tienerkamer.
Behangen met de hedendaagse idolen.

Producer Glen Ballard maakt er een toegankelijk album van.
Perfect getimed voor het grote publiek.
Alanis wordt gestileerd als vrijgevochten grungemeisje.
Blijkbaar werkt dit goed.
Avril Lavigne onderging later een soortgelijke behandeling.
Het schuchtere meisje werd punker.
Imago was mede bepalend voor het succes.

Natuurlijk is Alanis een goede zangeres.
Maar ik had liever een verdere samenwerking met Dave Navarro en Flea gezien.
Juist het product wat dat voort bracht zette haar op de kaart.

8 maart 2011

Mark Lanegan - Whiskey for the Holy Ghost (1994)

2011-03-08T20:02:00.002+01:00

Er waren plannen voor een album met Kurt Cobain.
In de hoop om hem meer levenslust te geven.
Helaas heeft het niet zo mogen zijn.
Na dit album veranderd alles.
Overlijden van Kurt Cobain.
Mark die zich op het podium vrijwel beweegloos zal presenteren.
Zijn stem zou ouder en geleefder gaan klinken.
Vrolijkheid maakt plaats voor cynisme.
Wankelend voortbestaan van Screaming Trees.
Vrienden die het verlies van dierbaren van zich af speelden bij Mad Season.
Niet wetend dat sommigen van hen de lijst zouden verlengen.
Op korte termijn.

De laatste der Mohikanen.
The River Rise is de vrije natuur.
Scouting voor gevorderden.
De sfeer die Eddie Vedder neer zet bij Into The Wild hoor je hier terug.
Zonder een cent op zak alles achter laten.
Alleen de wereld in trekken.
Het geheel roept herinneringen op aan de psychedelische jaren zestig.
Hippietijdperk.
In een tipi aan de waterpijp.
Terwijl Mark Lanegan als een medicijnman naakt rond rent.
Onder invloed van verboden middelen.

Whiskey For The Holy Ghost is optimisme.
Kingdoms Of Rain is in zijn puurste versie dromerig en zweverig.
Terwijl de latere versie met Soulsavers overspoeld is met pijn.
Mark Lanegan balanceert hier op de rand van volwassen wording.
Verslavingsdrang had nog vrijwel geen slachtoffers geëist.
Het keerpunt moest nog komen.

8 maart 2011

De Staat - Machinery (2011)

2011-03-04T21:35:00.001+01:00

Station Nijmegen.
Stap in de sneltrein van De Staat.
Ah, I See dendert voorbij.
Gelijk al in volle kracht.
Geen noodrem in Machinery.
Iets wat ik nog eens miste bij Wait For Evolution.
Te laag speeltempo.
Maniakaal gitaargeweld overheerst hier.
Tevens ruimte voor de gekte zoals een Outkast dat kan brengen.
Zoals hoorbaar bij Sweatshop.
Het lijkt alsof de muzikale opleving van Nijmegen bands probeert te overtroeven.
Na het debuut van De Staat werden ze qua populariteit gepasseerd door Go Back To The Zoo.
Het weerhoud ze niet om zich verder te ontwikkelen.
Juist de Stoner Rock sound wordt niet verder geëvolueerd.
Maar het element funk wordt geïntroduceerd.
Prince als nieuwe muzikale voorbeeld toegevoegd aan het geheel.
Hierdoor is het net allemaal een stuk dansbaarder.
Samenzang in Keep Me Home waarbij ik aan de grootste hit van Queen moet denken.
Al heeft het nog niet het nivo van deze Koninklijke grootheden.
Het vele toeren levert genoeg ruimte voor nieuwe ideeën.
Bandleden zijn beter op elkaar ingespeeld.
Enige gemis is de percussie.
Ondanks dat het meer als een geheel klinkt ontbreekt voor mij Rocco Bell.
Live is hij zeker een van de sterkste elementen.
Helaas is zijn aandeel hier beperkt.
Met hun tweede album houdt De Staat zich duidelijk staande.
Het proces tot ontwikkeling is duidelijk nog niet afgerond.
Benieuwd wat de toekomst hun zal brengen.

4 maart 2011

Placebo - Without You I'm Nothing (1998)

2011-03-04T20:45:00.003+01:00

Placebo is een muzikale samenvatting van wat er de 10 jaar daarvoor gebeurde.
Dromerige gitaarpop ondersteund door een typisch brits stemgeluid.
Ondersteund door een strak ritme.
Smashing Pumpkins en Stone Roses.
Al kost het enige tijd om te wennen aan het geluid van Brian Molko.

Pure Morning en Every You Every Me hebben een hypnotiserende werking.
Als een mantra nestelt de tekst in je hoofd.
Religieuze hymne.
De opwekkende werking is als cafeïne.
Warme mok zwarte koffie tegen de slapenloosheid.
Energie voor de komende uren.

Vervolgens de agressie in Brick Shithouse.
Maar wat klinken die akkoorden verfrissend.
Alsof je naar het betere werk van Sonic Youth aan het luisteren bent.
Daydream Nation en Sister in mijn achterhoofd.

You Don’t Care About Us.
Een begin dat veel weg heeft van Just Like Heaven van The Cure.
Invloeden die ook hoorbaar zijn in Burger Queen en Without You I’m Nothing.
Laatstgenoemde had perfect op Wish gepast.

Met Scared Of Girls en Allergic presenteren ze zich als ideale festivalsband.
Het gevoel weten ze over te brengen.
Beelden van een hossende massa.
Het verlangen om dit live te ervaren wordt steeds groter.

Meer de diepte in met The Crawl, My Sweet Prince en Ask For Answers.
Puberangsten openbaren zich.
Al moet Molko qua emotie een soortgelijke androgene artiest als Brett Anderson van Suede voor zich houden.

4 maart 2011

Dead Kennedys - Fresh Fruit for Rotting Vegetables (1980)

2011-03-04T00:03:00.002+01:00

De Elvis van de punkscene.
Versleten Blue Suede Shoes.
Blauwe afgetrapte Dr. Martens.
Jello Biafra klinkt zoals Sid Vicious wilde klinken.
Tijdens de opnames van de clip van My Way.
Dit is DE punkcrooner.
Viva Las Vegas.
Hij stopt persoonlijk de Rock & Roll als extra element toe.
Zonder hem zou Dead Kennedys gewoon doorsnee zijn geweest.

Ideale soundtrack bij een foute B film.
Seksistische horror met veel bloot.
Buitencategorie.
Voor mij in dezelfde hoek als The Cramps.
Erfgenamen van Dick Dale.
Die met zijn surfgitaar misschien wel een van de eerste punkers was.
Schijt aan de wereld.
Gewoon je eigen ding doen.

Verder onderscheid dit album zich door de manier van schrijven.
Biafra die met zijn humor juist de kritische luisteraar bereikt.
Want daarachter is de boodschap hoorbaar.
Misschien wel de beste methode.
Je kunt wel eeuwig kwaad blijven.
Schoppen tegen de heilige huisjes.
Maak het verschil.
Iedereen kent Holiday in Cambodia.
Zo ook California Über Alles.
Biafra wist verrekte goed waar hij mee bezig was.

4 maart 2011

Soulsavers - It's Not How Far You Fall, It's The Way You Land (2007)

2011-03-02T22:08:00.003+01:00

Verantwoording bij de hemelpoort.
Mark Lanegan op auditie bij God.
Voor de hoofdrol van gevallen engel.
Gospelkoor wat hem ondersteund.
Op de knieën dwingt.
Een gebroken man.
Blind geslagen door wantrouwen.
Gehard door de aardse hel.
Revival.
Hoe mooi kan een samenwerking klinken.
Kwetsbaarheid in zijn puurste vorm.

Vervolgens de overgang naar het verrotte innerlijke.
Contrast kan zo groot zijn.
Wereldzanger met schizofreen stemgeluid.
Alsof er steeds weer een andere wezen zich opdringt.
Ghost Of You And Me is dreigend.
Onweersbui in opkomst.
De regenboog van de opener vervaagd in grijstinten.

Paper Money is Twin Peaks.
De achteruitsprekende dwerg die een dansje waagt.
Je hoort hoe de demonen een weg naar buiten vechten.
Gevangen in een gesloten persoonlijkheid.

Vervolgens een sterk stukje Soulsavers.
Hierbij is zang overbodig.
Muziek alleen roept al genoeg beelden op.
Ask The Dust is ondergaande zon.
Romantiek die veranderd in angst.
Als de totale duisternis is toe getreden.

Stervensproces.
Oproepen van Jezus.
Omgeven door vrienden.
Wetend dat jij als enige aan deze reis zult beginnen.
Ook al wordt je ondersteund door naasten.
Flashbacks op het leven.
Ritual.
Ergens klinken rustgevende tonen.
Overgave en leegte.

Stoere praatjes.
Niet bang zijn voor de dood.
Ondertussen van binnen kapot gaan.
Zichzelf als martelaar neerzetten.
Duidelijke verwijzingen naar het destructieve gedrag van Lanegan.
Ten tijden van Whiskey for the Holy Ghost.
Waar het origineel ook op te vinden is.
Kingdoms Of Rain.

Vervolgens hoor je bijna Nick Cave.
Vioolspel wat doet denken aan Warren Ellis.
Raakvlakken met het Murder Ballads album.
Ik ben geen liefhebber vanWill Oldham.
Maar de toevoegende waarde is groot op Through My Sails.
Zijn tweede stem maakt het af.

Klimaatverandering in Arizona Bay.
Winter lost de herfst af.
Gekluisterd aan barre omstandigheden.
Wachtend om het stokje weer over te dragen.
Het ultieme Miles Davis gevoel.
Op een regenachtige avond.
In slaap wiegend door een muziekdoosje.

Nachtmerrie van Lanegan.
Terugkerende dromen over een naderend einde.
Thematiek van It's Not How Far You Fall, It's The Way You Land.
Nogmaals gezongen in Jesus Of Nothing.
De fase van acceptatie is ingetreden.

No Expectations is de passende afsluiter.
Bereiken van het eindstation.
Alleen wachtend op het perron.
Schuifdeuren openen zich.
Fel licht schijnt naar binnen.
De kleur van de eeuwigheid.
God zag dat het goed was.

2 maart 2011

The Gutter Twins - Saturnalia (2008)

2011-03-02T08:37:00.003+01:00

Het meest duistere album van Greg Dulli.
Zo zwart als de doorrookte longen van Mark Lanegan.
Normaal haalt Lanegan het beste bij iemand naar boven.
In een ondergeschikte rol.
Hier is het vooral slechtheid.
Als een duivel op Dulli’s schouder.
Eigent hij regelmatig zich de zangpartijen toe.

Al vanaf The Stations is het duidelijk.
Geen gemakkelijke kost.
Je proeft het verdriet.
Openbaring van een verteerde ziel.
Weinig ruimte voor gevoeligheid.
Gitaarakkoorden als geweersalvo’s in God’s Children.
Afstraffing voor geuite emotie.

Lanegan is heerser hier.
Dwingt Dulli naar de achtergrond.
In The Body onderneemt hij een poging om naar het geluid van Afghan Whigs terug te grijpen.
Waardoor hij vervolgens bij Idle Hands weer op het matje geroepen wordt.
Duidelijk aan elkaar gewaagd.
Echter nooit verwacht dat Lanegan de leidersrol zo goed kan vervullen.
Zijn schuchtere houding bij optredens doet het tegenovergestelde vermoeden.
De demonen zijn ontwaakt.

Zonder Saturnalia zou Dynamite Steps van The Twilight Singers anders geklonken hebben.
Dulli die weer wankelend in het leven staat.
Opgeroepen door dit project.
Zijn drang tot kwetsbaarheid is weder gekeerd.
Ik verwacht dan ook geen tweede The Gutter Twins album meer.
Dit zou teveel blijvende littekens achterlaten.
Het hart zou dood bloeden.
Nu wordt het echter gezalfd door een flinke lading whisky.

2 maart 2011

Lloyd Cole & The Commotions - Rattlesnakes (1984)

2011-02-28T17:53:00.002+01:00

Bij Lloyd Cole heb ik een wisselend gevoel.
Vergelijkbaar met Tanita Tikaram.
De ene keer past de stem perfect bij een nummer.
Vervolgens roept het bijna valse, zwalkende geluid irritaties op.
Ook de arrogante uitstraling draagt niet positief bij.
Alsof hij er totaal geen plezier aan beleeft.
Laat dat over aan Morrissey.
Daar werkt het wel bij.
Een bepalend en geaccepteerd imago.
Ik heb regelmatig het gevoel met een mindere copy cat te maken te hebben.
Natuurlijk heeft hij geen Johnny Marr in zijn band.
Wat ook een rol speelt.

Rattlesnakes roept bij mij een onderscheid op.
Soulvolle nummers afgewisseld met New Wave.
Mijn voorkeur gaat uit voor de laatste categorie.
Rattlesnakes, en Charlotte Street zijn positieve voorbeelden.
Ook het einde van Speedboat is prachtig.
Dat ingetogen, ingehouden stuk ervoor vind ik weer minder.
Forrest Fire en Patience vallen binnen de minder interessante groep.
Teveel gevoelloze Soul.
Muzikaal is het helaas regelmatig niet spannend genoeg.
Teveel een frontman met een doorsnee begeleidingsband.

Er zijn voorbeelden genoeg van acts die de perfecte balans vinden.
China Crisis, The The, The Smiths en Echo & The Bunnymen lukt het wel.
Hierbij wordt genoeg emoties in de koude wave gelegd.
Waardoor je van binnen lekker warm wordt.
Voor mij zal Llod Cole altijd gezien worden als One Day Fly.
Al leverde hij met Rattlesnakes wel gelijk een van de meest memorabele songs van de jaren 80 af.
Niks op dit album wat er maar enigszins in de buurt komt.
Toevallig een van de twee nummers waarbij gitarist Neil Clark een aardig stuk mee schreef.
Misschien wat vaker zijn ego aan de kant schuiven.
Waardoor overige bandleden de mogelijkheid krijgen om het plaatje in te kleuren.

28 februari 2011

Television - Marquee Moon (1977)

2011-02-26T00:54:00.002+01:00

Richard Hell stopte de punk in Television.
Verliet vervolgens de band.
Maar legde hierdoor de basis van Marquee Moon.
Duelerende gitaarspel van Verlaine en Lloyd.
Gericht om het gevoel vorm te geven.
Alsof men Richard Hell niet teleur wilde stellen.
Of was het gewoon een flinke schop na.
Dat men zonder hem het ook wel zouden redden.
Haat/liefde relatie binnen de band die het uiteindelijke resultaat bepaalden.

Over punk moet je niet nadenken.
Gewoon spelen.
De boodschap is het belangrijkste.
Anders werkt het niet.
Television laat hier juist het tegenovergestelde horen.
Alle gitaarlijnen zijn met precisie gespeeld.
Vanuit artiesten met een artistieke achtergrond.
Duidelijk aan elkaar gewaagd.

Is het dan vergelijkbaar met Talking Heads.
Gelijk in opkomst.
Dezelfde stal.
Nee, voor mij is dat juist college rock.
Gemaakt door de eeuwige student.
Waarbij er een flirt was met uitheemse invloeden.
Net als later Weezer een band die zich niet in een punkhokje liet plaatsen.
Television is letterlijke postpunk.
Ontwikkeling nadat de ideologische punker de rest de rug toe keerde.
Genoodzaakt om zonder hem door te gaan.
Met twee geweldige gitaristen in de gelederen.

Blijft allemaal vaag.
Sex Pistols in opkomst.
Uiterlijk van Richard Hell als grote voorbeeld.
De gescheurde T-shirts.
Het kort geknipte rattenkopje.
Als de punk in Engeland zich aan dient.
Zijn ze over de oceaan al een stap verder.
Met Marquee Moon als resultaat.

Voor mij is het muzikaal niet zo interessant.
Meer de sleutelrol die het zo memorabel maakt.

26 februari 2011

Kaiser Chiefs - Off with Their Heads (2008)

2011-02-25T21:26:00.001+01:00

Bij een eerste album mag terug gegrepen worden op een popverleden.
Aandoenlijk om oude herinneringen op te halen.
Vervolgens verwacht je een ontwikkeling van het eigen geluid.
Anders wordt het gemakkelijk scoren.
White Lies heeft dat probleem.
Kaiser Chiefs kent die ervaring ook.
Employment was A Box Of Tricks.
Zoals ze het zelf ook noemden.
Leuk die zelfspot.
Lieveling van de critici.
Yours Truly, Angry Mob was de moeilijke tweede.
Men kende het trucje wel.
De aandacht voor de hype van 2005 verdween langzaamaan.

Vervolgens Off with Their Heads.
Kaiser Chiefs al lang voorbij gestreefd door nieuwe acts.
Als een geamputeerde sporter haalden ze de eindstreep.
Zichzelf in de weg lopend.
Klaar om de handdoek in de ring te gooien.
Het spankelende is verdwenen.
Tempo omlaag en terughoudendheid.
Op zich allemaal prima songs.
Maar de domper van het niet vervolgbare succes echoot door.
Het debuut had die onverschillige houding.
We zien wel wat we ermee bereiken.
Nu de druk is opgevoerd gaat het ten koste van het plezier.
Geen venijnigheid meer in de zang.
Gewoon de familie Doorsnee.

Hopelijk komt er nog een vierde album.
Waarbij het verwachtingspatroon tot een nulpunt is gebracht.
Ruimte voor de extra impuls.
Stuiteren op een Dextro Energy.
Natuurlijke suikers die worden aangemaakt.
Vanwege de wederkerende opkomst van het speelgenot.
Muzikaal hebben ze het zeker in zich.

25 februari 2011

Herman Brood & His Wild Romance - Shpritsz (1978)

2011-02-24T19:26:00.002+01:00

In mijn verbeelding is die gitaarrif van Saturday Night sterker op de voorgrond.
Blijkbaar maakt die genoeg indruk om ons collectieve geheugen binnen te dringen.
Zonder de ondersteuning van de piano zou de kracht een stuk minder zijn.
Herman kan de toetsen namelijk bluesy laten klinken.
Vervolgens probleemloos de overgang naar funk.
Hij is niet echt een wereldzanger.
Maar de geleefdheid klinkt in zijn enigszins gepijnigde zang.
Een junk aan het eind van een optreden.
Wachtend tussen de lege kratten Heineken.
Kroegbaas die hem 250 gulden toe stopt.
Genoeg om deze zaterdagavond weer te scoren.

Shpritsz is drugs.
Dope Sucks de opgewekte adrenaline.
Veroorzaakt door speed.
Het lekkere gevoel.
Als de aders open gaan staan.
Waardoor het bloed als een rode zee zich vervolgens weer sluit.
Verklontert tot een verstilt geheel.
Om langzaam aan elke lichaamscellen te vernietigen.
Dope wordt ongewilde doop.
Zonder genotsmiddelen zou dit album niet tot stand kunnen komen.

Herman is nog niet bewust van zijn destructieve gedrag.
Meer gericht op plezier maken en shockeren.
Zijn begeleidingsband klinkt zelfverzekerd.
Geven duidelijk een live sfeertje aan het geheel.
Nog niet ondergeschikt aan de zanger.
Aanvullend aanwezig.
Zaterdagavondgevoel in een regionaal tentje.
Met dat in je achterhoofd is het meer dan geslaagd te noemen.

Toch heb ik te vaak de indruk dat door de latere opgebouwde status van Brood mensen van Shpritsz zijn gaan houden.
Media geile artiest, die zich tevens ontwikkeld tot kunstenaar.
Graag geziende gast in talkshows.
Semi gespeelde afwezigheid.
Volgens mij wist hij tot kort voor zijn dood heel goed waar hij mee bezig was.

24 februari 2011

Deep Purple - Machine Head (1972)

2011-02-24T15:32:00.002+01:00

De opleving van de hardere rock muziek begin jaren 70 uiteraard niet mee gemaakt.
Soortgelijke ervaring wel gehad met de grunge, begin jaren 90.
Wel had mijn vader verschillende klassiekers in zijn platenkast staan.
Dus geheel onbekend ben ik er niet mee.
Free, Led Zeppelin, Black Sabbath en Queen.
Natuurlijk ook Machine Head van Deep Purple.
Al liet ik deze altijd links liggen.
Het ontbreken van Child In Time nodigde niet uit.
Waarom hier dan mijn kostbare tijd aan voldoen.
Pas via een televisie uitzending over dit album me er toch eens aan gewaagd.

Wat valt er over te zeggen.
Smoke On The Water is bekend vanwege dat geweldige gitaarrifje.
De inhoud van de tekst spreekt me niet zo aan.
Gewoon een verwoording van het opnameproces.
Hoe zaken tegen kunnen zitten.
Om uiteindelijk tot een mooi resultaat te komen.
Wel origineel te noemen.
Maar teveel een dagboekverslag.
Met toeval tussen de geschreven nummers beland.

Highway Star is het hoogtepunt.
Ondanks de eerste tonen doen denken aan L.A. Woman van The Doors.
Ode aan Jim Morrison?
Deze te vroeg overleden popster schitterde namelijk net aan de melkweg.
Zo leg ik het mijn dochtertje van drie jaar namelijk uit.
Als je dood gaat wordt je een sterretje.
De primal scream van Ian Gillan.
Die niet de demonen van zich af schreeuw.
Maar juist oproept.
Als liefhebber van Iron Maiden hoor ik hun structuur hier in terug.
Bruce Dickinson heeft een soortgelijke manier van zingen.
Jon Lord als een hedendaagse Mozart.
Ritchie Blackmore als het andere wonderkind.

Toch ben ik niet geheel enthousiast.
Te vaak het gevoel dat het ontaard in oeverloze jamsessies.
Alsof het talent zo nodig allemaal hun steentje moeten bij dragen.
Bij Child In Time werkt dat perfect.
Maar dat gevoel heb ik hier helaas niet altijd.

24 februari 2011

Arctic Monkeys - Whatever People Say I Am, That's What I'm Not (2006)

2011-02-20T23:37:00.002+01:00

Al een hype voordat het debuutalbum verscheen.
Hoe moeilijk kun je het hebben als beginnende band.
Werden de verwachtingen ingelost?
Blijkbaar wel.
Whatever People Say I Am, That's What I'm Not werd vooral in Engeland een succes.
Terecht?
Die vraag laat ik open.

Zo origineel zijn ze ook weer niet.
Opener The View From The Afternoon lijkt muzikaal wel veel op Song 2 van Blur.
Maar het is wel weer retestrak.
En zo gaan we door.
Al blijft het teveel Damon Albarn met een hogere snelheid.
Waarschijnlijk is de behoefte aan deze band aanwezig.
Het jonge verworven publiek vind het geweldig.
Bij The Last Shadow Puppets gaat het tempo daadwerkelijk omlaag.
Maar hier is de chemie een stuk minder.

Zie je dan live opnames.
Dan is het effect wel voelbaar.
Alex Turner weet op het juiste moment stiltes te creëren.
Om vervolgens te knallen.
Duidelijk een frontman.
Onder zijn Beatlehaar bekijkt hij het publiek.
Schat ze juist in.
De touwtjes in handen.

Ik onderneem maar een poging om het te verklaren.
Hoe het komt dat deze band via internet omarmt werd.
Erg ver kom ik hier niet in.
De juiste band, op het juiste moment?
Vast wel.

Toch zet ik tekens weer dit album op.
Laat me verleiden door de sound.
Swingend door de huiskamer rennen.
Elk nummer proberen mee te zingen.
Volumeknop een stukje harder te zetten.
Hoe zou het toch komen?

20 februari 2011

The Clash - London Calling (1979)

2011-02-20T22:03:00.002+01:00

The Clash altijd onder de noemer punk gezet.
Hoe kan een mens zich vergissen.
Pure rock.
De link met het Elvis Presley album uit 1956 is me duidelijk.
Niet alleen lijken de hoezen op elkaar.
Ook Elvis schudde de wereld wakker.
Jeugd mocht hier niet naar luisteren.
Ouders die het verboden.
Blue Suede Shoes en London Calling.
Twee openers die gelijk de aandacht trekken.

Van een gitaar kapot slaan keek in 1979 niemand meer van op.
The Who hadden hier al jaren eerder hun handelsmerk van gemaakt.
Zonder dit album echter geen Stray Cats.
Duidelijk beïnvloed door het geluid.
Rancid deed het jaren later nog eens over.
Al was hun spijkerjasje wel gescheurd.
Bijeen gehouden door veiligheidsspelden.

De toon is Amerikaans.
Zelfs het typerende Britse straattaal is vrijwel afwezig.
Moet zelfs eerder aan Bruce Springsteen denken.
Puurheid en oprechtheid.
Verwoord in perfecte liedjes.
Over dit album is wel degelijk na gedacht.
Muzikaal zit het prima in elkaar.
Samen met The Specials voegden ze het ska element toe in de rockmuziek.

The Clash had het niet nodig om in elke zin FUCK te zeggen.
Zichzelf continu te uiten over hoe slecht het arbeidersmilieu er voor stond.
Dit is een geval van mouwen opstropen.
De schouders eronder zetten.
Aanmoedigen en steunend.

Natuurlijk kreeg ook Joe Strummer de erkenning pas na zijn dood.
Al vind ik het album in zijn totaliteit geen klassieker.
Maar er staan wel twee nummers op die deze classificatie wel verdienen.
Namelijk London Calling en The Guns Of Brixton.

20 februari 2011

John Frusciante - Inside of Emptiness (2004)

2011-02-20T21:20:00.002+01:00

Na de geslaagde comeback van Californication ging het bergafwaarts.
Als een achtbaan duizelen we de diepte in.
Red Hot Chili Peppers overtuigden niet meer.
Zelfs de gemiddelde Tina heeft meer inhoud.
Verworden tot theekransje.
Anthony Kiedis heeft nooit de kwaliteiten gehad van een groot tekstschrijver.
Maar om dat dan zo sterk te benadrukken.

Bij Shadows Collide With People gaf ik het al aan.
Voeg de 4 albums van 2004 samen tot een enkeling.
Als resultaat een tijdloos document.
Overige materiaal in een boxset.
Of weggestopt in een kluis.
Testament met restopnames.

Het sterke What I Saw heeft voor mij een link met PJ Harvey.
Hier staat iemand; overtuigend.
Zangpartijen die meer overtuigen dan het hoge verlegen gemurmel bij RHCP.
Vervolgens de ontroering in The Worlds Edge.
De rauwe kantjes geven een blik op zijn oude destructieve leven.
Al blijven de littekens hier nog gesloten.
Het liefst zou ik hier een chirurg aan het werk zien.
Gemaskerd en gewapend met scalpel de ziel bloot leggen.
Alle rottigheid tentoonstellen op de operatietafel.
Misschien is dat het grootste gemis.
Pas bij 666 barst de wond open.
Pus druipt van de wanden.
Helaas wordt deze al snel weer door het schoonmaakteam verwijdert.
Alsof er niks gebeurd is.

Wat mij verder opvalt is dat de gitaarsound niet prominent aanwezig is.
Stem is duidelijk het hoofdinstrument.
Soms hoor ik Anthony Kiedis terug.
Vaker nog Eddie Vedder en Kurt Cobain.
Maar voornamelijk een mooi eigen geluid.
Halverwege Look On is het wel even weer genieten.
Want hij kan het natuurlijk nog steeds.
Helaas iets te weinig.

20 februari 2011

The Gun Club - Lucky Jim (1993)

2011-02-18T23:36:00.002+01:00

Een uitgeraasde Jeffrey Lee Pierce.
Zijn sterfbaarheid voelbaar.
Net als Ian Astbury van The Cult zichzelf langzaam aan het verdrinken.
Een kolossale lever houdt het lichaam drijfbaar.
Twee wrakken in onbalans op een vlot.
We drinken er nog eenmaal op.
Waarna de een in het eeuwige diepe verdwijnt.
Het gevecht als waardige opvolger van Jim Morrison.
Zuiplappen; verslaafd aan het leven.
Ten koste van.

Hier lijkt de rust weder gekeerd.
Lucky Jim is een reisverslag.
De eenzame tocht naar de dood.
Want daarbij ondersteund niemand je.
Ik hoor geen berusting.
Alleen wanhoop in de zang.
Geen krachtige stadscowboy.
Weer eens de kroeg uit geveegd.
Het lot van een lang geleden gesloten beslissing.
Zelfde worsteling onderging onze volksheld Herman Brood.
Maak er nog eenmaal een feestje van.
Ik red het niet tot het einde.
Totaal leeg.

Blues is kwetsbaarheid.
Emoties in gitaarspel.
Zodat de zanger een slok sterke drank kan nemen.
Moed verzamelen.
Om vervolgens zijn klaaglied ten gehore te brengen.
Zoals Mark Lanegan het ooit verwoordde.
Whiskey for the Holy Ghost.
Spirituele blijft aanwezig.
Alleen is deze sjamaan verworden tot oppergod.
Geen aardse priester.
Maar een verschijning in je nachtmerries.
Zoveel dromenvangers die geruisloos hun werk proberen te doen.
Deze indiaan blijft aan kloppen.

Een waardig testament.

18 februari 2011

The Afghan Whigs - 1965 (1998)

2011-02-18T20:16:00.002+01:00

1965; het geboortejaar van Dulli.
Verwijzing naar een zware bevalling.
Voor The Afghan Whigs waarschijnlijk wel.
Wetend dat hun frontman al bezig was om een ander project op te zetten.
Namelijk The Twilight Singers.

Is het dan ook daadwerkelijk hoorbaar?
In eerste instantie zou je zeggen van niet.
Goed luisteren kom ik tot een andere conclusie.
De Soul is nog steeds aanwezig.
Het geheel is een stuk opgejaagder.
Alsof het om een af te ronden snelklus ging.
Routinewerk.

Stel je Crazy eens voor.
Tempo net een stukje trager.
Hier klinkt het teveel als een gevonden oude liefdesbrief.
Soort van vergeten Valentijnskaart van 10 jaar geleden.
Niet een ode aan een net ontdekte nieuwe vriendin.
Bezongen in emoties.
Juist hierdoor is 1965 minder dan Gentlemen.

Dan liever de wankele, labiele Greg Dulli.
Onzeker over wat de toekomst hem brengt.
Vanwege boosheid en verdriet regelmatig uit de bocht vliegend.
Waardoor zijn stem breekbaar en onzuiver wordt.
Een man op de rand van de afgrond.
Bungeejumpend op zijn levenslijn.
Zoals hij hier enigszins bij het nummer 66 laat horen.
Al kan dit gezien worden als bewustwording.
Babyperiode afgesloten.
Hersencellen in ontwikkeling.
Moest hij zich als kind al bewijzen?

Waarom die ruimtevaarder op de albumhoes.
1965 was het jaar van Gemini.
Ruimtevluchten met bemanning.
Grote stap in de mensheid.
Al kun je hem ook anders interpreteren.
Met een slang verbonden aan de baarmoeder.
Ruimtepak als veilige moederkoek.
Waardoor het leven wordt gepompt.
Klaar om de eerste stappen te zetten.
Loskoppeling.

Helaas hoor ik dat te weinig terug in 1965.
Geen conceptalbum over onvoorwaardelijke moederliefde.
Geen Ground Control To Major Tom.
Natuurlijk zouden veel artiesten gelukkig zijn met dit eindresultaat.
Maar van Greg Dulli weet ik dat hij tot meer in staat is.

18 februari 2011

Queen - A Night at the Opera (1975)

2011-02-14T20:32:00.003+01:00

Ik snap helemaal niks van die tekst van Bohemian Rhapsody.
Zelfs de uitvoering werkt op de lachspieren.
Vooral die koortjes.
Versneld afspelen.
Maar wat heeft die Freddie Mercury een geweldige stem.
Voor mij waren de eerste drie minuten al geniaal.
De rest hoeft voor mij niet zo.
Al zou ik dan wel die mooie gitaarsolo missen.

Ondanks het allemaal goed in elkaar zit.
Vind ik Queen een eenzijdige groep.
Natuurlijk wel in bezit van een groot frontman.
Zonder hem geen stadionspektakels.
Geen artiest zal deze showman hierin overtreffen.
Zelfs ik was zwaar onder de indruk van Live Aid.

Brian May loop ik niet mee weg.
Elk stukje gitaar klinkt hetzelfde.
Allemaal knap wat hij doet.
Maar ik mis de variatie.
Hoge school spel zonder pure emotie.
Niet alles is even geslaagd.
39 doet me vanwege het ritme aan BZN denken.
Queen zijn rockers; geen semi cowboys.
Good Company is een poging The Beatles na te doen.
God Save The Queen heeft Jimi Hendrix al eens beter gedaan met het Amerikaanse volkslied.
Sex Pistols zouden later ook een indrukwekkende manier neer zetten.
Misschien wel bewust als parodie op deze.
Love Of My Life is een geslaagde ingekorte versie van Bohemian Rhapsody.
You’re My Best Friend is het absolute hoogtepunt.

Waarom is The Prophet's Song zo onbekend.
Zou het komen door het vervelende tussenstuk.
Verder zit het goed in elkaar.
Maar dat hadden ze achterwege moeten laten.
Logisch dat ze zich niet meer aan zo'n lange stukken waagden.
Die combi tussen bas en gitaar in het laatste gedeelte maakt veel goed.
Ook is de zang dan overtuigender.

Het pianospel is steeds de moeite waard.
Mercury klinkt aardig geschoold.
Waarom verdwijnt deze vervolgens steeds meer naar de achtergrond.
Had een toevoegende waarde kunnen blijven.
Na het mooie intro van death On Two Legs is hij weer verdwenen.

Knap om dan toch Bohemian Rhapsody in elkaar te zetten.
Wat klinkt als een geheel.
Verder hoor ik voornamelijk een band in ontwikkeling.
Die later terug slaat met korte statements.
Humor in muziek en clips stopt.
Flirt met disco en Rock and Roll.
Innuendo als testament.

Dit is inderdaad een nacht voorstelling van een opera.
Vluchtig op zoek naar het groene exit bordje.
Verkeerde zaal genomen.
Gerust sluit ik aan bij een avondje Theo Maassen.

14 februari 2011

David Bowie - Let's Dance (1983)

2011-02-13T22:04:00.001+01:00

Waarom is men over het algemeen zo negatief over Let’s Dance.
Ik hoor hier juist een frisse herboren David Bowie.
Verslavingsdrang overwonnen.
Weer zin om te feesten.
Dit keer met een glaasje Sinas.
Omdat hij de BOB is.
Voetjes van de vloer.
Bewegen maar.

Een swingend eindproduct.
Wilde jaren achter zich gelaten.
Grijs aan het worden bij de slapen.
Geen onnodige camouflage.
Laat de rimpels zichtbaar.
Trots op de bereikte leeftijd.
Geef toe.
Qua uiterlijk heeft hij er nog niet zo goed er uit gezien.
De junk is een gentlemen geworden.
Dat straalt Let’s Dance uit.

Opnieuw vlinders in de buik bij Modern Love.
Omdat deze gevoelens het lichaam weer kunnen bereiken.
Weg is het gepantserde schild.
Waar de coke zich achter verschool.
Als een vluchtende veldheer.

Natuurlijk is de versie van China Girl minder dan die van Iggy Pop.
Gezongen vanuit een andere invalshoek.
De verboden clip.
Zichtbaar jeukende zandkorrels in een naakte bilnaad.
Bowie die er wel pap van lust.
Eindelijk weer aan het genieten van het leven.
Via geoorloofde natuurlijke genotsmiddelen.

Muzikaal zijn de volgende jaren dan minder bijzonder.
Duidelijk is dat hij het rustiger aan doet.
Ontbreken van drugs zal er invloed op hebben.
Het witte poeder wekte rusteloosheid op.
Genoeg energie om in de studio rond te hangen.
Terwijl het lichaam gesloopt werd.
Tijd nodig om te herstellen.

Hoe ironisch is het dan dat hij juist nu bleef scoren.
Stadions bleef vullen.
Ondanks een ongemotiveerde indruk.
18 augustus 1990 was ik er getuige van.
Zangpartijen zingen; vervolgens zittend een volgende Marlboro.
Geen contact met het publiek.
Voorprogramma Kim Wilde die alles goed maakte.
Die wilde namelijk wel.
Deed haar naam eer aan.

13 februari 2011

The Human League - Dare! (1981)

2011-02-13T21:17:00.003+01:00

The Human League vond ik helemaal niet leuk.
Muzikaal wel natuurlijk.
Maar het overdreven gedoe er omheen.
Rare haardracht van die zanger.
Laat androgeen vertoon aan David Bowie over.
Die dikke laag make-up.
Slaat nergens op.
Arrogantie wat uitgestraald wordt door achtergrondzangeressen.
Bij popprogramma’s overdreven poses aanmeten.
Zo af en toe kwam er nog ergens een zucht uit.
Vervolgens werd het te korte rokje nogmaals recht getrokken.
Koop je kleding dan een maat groter.
Typisch iets voor vrouwen.
Zichzelf in de winkel van alles aan praten.
Vervolgens beland het weer in een overvolle garderobe kast.
Zo, dat waren de irritaties.
Nu weer terug naar Dare!

Eigenlijk klopt het plaatje wel.
Allemaal goed in het gehoor liggende nummers.
Sterk stemgeluid van Philip Oakey.
Susan Ann Sulley en Joanne Catherall zijn gewoon smakelijke opvulling.
Niks mis mee.
Op latere albums werd hun rol als boegbeeld een stuk groter.
Al was het maar om de albumhoes op te sieren.
Blijkbaar zijn ze gewoon nodig.
Al is hun rol minimaal.
Wham en Paul Young hadden ook twee zangeresjes.
Toevallig vond ik daarbij ook die periode het leukste.
Bij Paul Young haakte ik af na No Parlez.
Nu weet ik dus ook waarom.

Waarom krijgt dit album zo’n hoge beoordeling?
Don´t You Want Me is minder sterk als The Lebanon.
Het nivo van de andere songs is een stuk minder zelfs.
Individueel zal ik het ook niet beluisteren.
Maar als geheel is het zeer prettig te noemen.
Sluit alles prima op elkaar aan.
Zakt de boel nergens in elkaar.
Voordat je het weet ben je veertig minuten verder.
En zet je hem nog eens op.
Niet dat de behoefte zo groot is.
Gewoon vanwege het feelgood gevoel.
Alsof het een verzamelaar betreft.

Als je dit als band bij mij los maakt.
Dan doe je het zo slecht nog niet.
Met in de gelederen twee uit een cocktailbar opgepikte huppelende meisjes.

13 februari 2011

Leonard Cohen - Songs of Leonard Cohen (1967)

2011-02-12T21:59:00.003+01:00

De hogepriester van de popmuziek.
Vanuit zijn preekstoel verkondigd hij zijn Evangelie.
Aangepast aan de gebeurtenissen om hem heen.
Vrije seks in de zomer der liefde.
Knielend achter Moeder Overste onder haar rok glurend.
Terwijl je net van haar de Heilige hostie hebt ontvangen.
Verlangend naar een ander lichaam.
Niet dat van God.

Leonard Cohen trekt het boetebeeld aan.
Toont zich als herboren gelovige.
In de meest menselijke vorm.
Die van vlees en bloed.

Suzanne als een nieuwe Maria Magdalena.
Hippies die als apostelen zich aan haar binden.
Een laatste avondmaal.
Genietend van haar verboden vruchten.
Als een veroorloofde orgie.
Ontstaan door een overvloed van liefde.

Als een jonge Messias kijkt een man indringend naar me.
Het beeld op de albumhoes blijft me trekken.
Hij lijkt op een oudere broer van Dustin Hoffman
Via The Graduate tevens in opkomst.
33 jaar oud was Leonard Cohen hier al.
Dezelfde leeftijd die Christus had tijdens zijn overlijden.
Het lijkt wel een Wederopstanding.

Leven staat centraal.
Een persoonlijke bijbel.
Nooit eerder klonk een zanger zo overtuigend op zijn debuut.
Alsof het door een hogere macht gemaakt werd.
Een aartsengel verkozen om dit tot uitvoering te brengen.
Onder zijn volgelingen generaties van grote muzikanten.
Tot inspiratie gebracht door dit album.
Nick Cave, Marc Almond, Walkabouts en zelfs Tom Waits.
Hoe anders zou hun muziek klinken zonder deze mijlpaal.
De emoties van jongelingen als Rufus Wainwright en Antony Hegarty.
Vinden hun oorsprong bij de meester zelf.

Dit is van een ander nivo als Idols.
Daar loopt men weg met het latere Hallelujah.
Waarschijnlijk zou Cohens typerende stemgeluid de voorrondes niet eens overleven.

12 februari 2011

Keane - Hopes and Fears (2004)

2011-02-12T20:11:00.003+01:00

Keane is verlangen naar de herfst.
Genieten van het kleurenscala van vallende bladeren.
Door verkoudheid en regen aan huis gekluisterd.
Rode waterige ogen.
Dikke slijmlaag in de keel.
Door condens een poging ondernemen om naar buiten te kijken.
Wazig vertekend beeld.
Verwarming een paar graden hoger.
Misschien is morgen een geschikte dag.
Of kwakkelen we weer gewoon verder.
Hoop en angstgevoel.

Het album straalt een onbeminnend vorm van verlangen uit.
Alsof men terug grijpt op vroegere momenten.
Zichzelf inbeelden hoe deze mooier ingekleurd hadden worden.
Alles klinkt rooskleurig.
Zet het volume iets harder en je hoort juist bedroevenis in de zang.
Opeens is het engelengeluid breekbaar.
Door de sobere instrumentatie blijft de hulpkreet overeind.

Met terugwerkende kracht is de worsteling meer voelbaar.
Dat Tom Chaplin emotioneel aan het wankelen is wordt herleidbaar.
Krampachtig vluchten in een fantasie wereld.
Zichzelf als een kluizenaar afzonderen.
Eenzaam te buiten gaand aan genotsmiddelen.
Realiteit willen vervagen.
Getuige de creaturen in de clips.
Zoekend naar een gelijke.

Hopes and Fears is therapie.
Problemen van zich afschrijven.
Om met een afgesloten boek verder te gaan.
Ingetogen op zoek naar bevrijding.
Geen massale meezingnummers.
Festivalweide als kerkkoor.
Daar heeft Tom Chaplin eigenlijk geen behoefte aan.
Hoe goed het ook allemaal bedoeld is.

Tijdens de opnames van opvolger Under The Iron Sea barst de bom.
Tom zoekt vervolgens professionele ondersteuning.
Tijdens Perfect Symmetry is de balans weer in evenwicht.
Zwaarmoedigheid en optimisme.
Bij Spiralling roept hij ons toe.
Wereld ik heb het zelfvertrouwen hervonden.
Een ander geluid.
Maar wel met een gelukkige zanger.

12 februari 2011

Nine Inch Nails - The Downward Spiral (1994)

2011-02-07T22:49:00.002+01:00

Totale vernietiging van het brein.
Vervolgens helemaal leeg weer tot bloei komen.

Hoe hard en confronterend de teksten ook over komen.
Het blijven bouwstenen tot iets nieuws.
Waarom een ruïne in ere proberen te houden.
Als het tijdsbeeld deze onherstelbaar heeft aangetast.
Investeren in iets wat totaal uitgeleefd is.
Alleen maar in staat om verder af te brokkelen.

Mr. Self Destruct is een injectie in de hersenen.
Alles wordt volledig lam gelegd.
Hoe pijnlijk de waarheid ook is.
Geen zalvende paracetamol.
Maar een tandartsboor die je ziel bloot legt.

Juist die ongestructureerde geluiden maken het af.
In eerste instantie ergerde ik me dood aan de ruis in Hurt.
Zonde van het liedje.
Maar juist dat element roept de kwetsbaarheid op.
Zelfs iets moois kan in iets kwaadaardigs veranderen.

Dansbaarheid is naar de achtergrond verdwenen.
Bij Pretty Hate Machine nog meer aanwezig.
Waarschijnlijk leverde dit nog niet het gewenste effect op.
Aandacht die zich teveel op de beweegbaarheid richtte.
The Downward Spiral is de weg naar beneden.
Opgekropte gevoelens.
Gevangen in een door een skelet gepantserd lichaam.
Dit is de innerlijke oerknal.

In eerste instantie dacht ik dat Nine Inch Nails muziek maakte om te shockeren.
Nu ervaar ik het als methode om dichter bij jezelf te komen.
Therapeutisch schoonmaken.
In korte termijn resultaat willen boeken.

Geflirt met Charles Manson In Piggy.
Het gevaar van psychopaten.
Hoe ze onschuldige mensen omdopen tot volgelingen.
In staat om de meest gruwelijke daden te verrichtten.
Gevormd in bewustwording.
Hoe gevoel omgesmeed kan worden tot gevoelloosheid.
Enkel in naam van een persoon.
Geschiedenisboeken staan er vol mee.
Genoeg voorbeelden te noemen.

Toch blijf ik het debuut hoger waarderen.
Vanwege het feit dat voor mij de zaterdagavonden waren om los te gaan.
Muziek kon verwoorden in expressie.
Negativiteit omgezet naar adrenaline.
Geen woorden meer nodig.
Maandag me weer volledig op het werk kon richten.

7 februari 2011

Salad - Drink Me (1995)

2011-02-07T00:14:00.003+01:00

MTV veejays moeten niet buiten hun carrière zich muzikaal presenteren.
Fabienne de Vries als duidelijke voorbeeld.
Komt net zo over als Goede Tijden, Slechte Tijden acteurs die denken dat ze vervolgens een film kunnen dragen.
Als je vader dan ook nog Sinterklaas is.
Waar sta je dan met je geloofwaardigheid.
Marijne van der Vlugt is een groot vooroordeel.

Salad klinkt als een prettige mix tussen Elastica en Melissa Auf Der Maur.
Gitaarro(c)k uit de jaren negentig.
Mooie dromerige zangpartijen.
Marijne zou een toevoegende waarde zijn geweest bij Smashing Pumpkins.
Fijner in het gehoor liggend dan D'arcy Wretzky.

Qua gitaarsound is het allemaal niet zo bijzonder.
Juist de zangeres die de stempel op het geheel drukt.
Rockbitch als een PJ Harvey of Kim Gordon.
Juist hieraan was behoefte in deze periode.
Want wees eerlijk, de jaren 90 was het stoere mannen tijdperk.
Weinig ruimte voor vrouwen.
Tenzij ze zich verschuilen achter een piano.
Zittend op een skippybal.

Zou MTV hier in het voordeel gewerkt hebben?
Ik ben bang van niet.
Marijne als de lieve presentatrice die zo nodig een album moet maken.
15 Minutes Of Fame uitbuiten.
Er snel 60 secondes aan plakken.
Wij Nederlanders houden er niet van.
Die over het paard getilde dametjes die het eventjes in het buitenland gaan maken.
Eigenlijk best jammer.

De gunfactor is aan mijn kant aardig hoog.
Ook al is het muzikaal minder aantrekkelijk.
Daarvoor klinkt het te clean en voorzichtig.
Maar een beetje meer nationale trots is niet altijd verkeerd.

7 februari 2011

Henny Vrienten - Mijn Hart Slaapt Nooit (1991)

2011-02-06T23:14:00.004+01:00

Ik kende alleen Scharrelvarken en Zonnebril.
Flauwe liedjes, die geen indruk maakten.
Nu dan eens in de herkansing.
’t Ouwe Lied werkt positief.
Spannende meeslepende opbouw.
Zelfs de van Doe Maar bekende tweede stem is aanwezig.
Tragere versie van het latere Alles Doet Het Nog.
Klaar blijf ik hierdoor nog meer zien als een Vrienten & Jansz album.
Solo weinig succesvol.
Onder de naam Doe Maar weer scoren.
Nee, dan hoor ik inderdaad liever ’t Ouwe Lied.

Toch mis ik hier een stuk spanning.
Iets wat Nacht, zoveel jaar later wel oproept.
Henny Vrienten probeert teveel Frank Boeijen te zijn.
Voor luisterliedjes heeft hij niet een ideale stem.
Juist het venijnige en opstandige vond ik prettig kenmerkend.
Ondersteund door prachtige baspartijen.
Tijdens Geen Ballade had hij een overschot aan inspiratie.
Hier voelt het als een wanhopige poging om de bankrekening uit het rood te krijgen.

Vreemd genoeg lukt het hem wel met filmscores.
Instrumentaal weet hij wel te raken.
Juiste sfeer bij fragmentarische filmbeelden.
Gouden lijst om een mooi schilderij.
Toevoegende waarde.

Doe Maar wist zich te onderscheiden.
Beste wat er op Nederlandstalig gebied te bieden was.
Andere bands hobbelden er achter aan.
Blijkbaar werkte toen die combinatie van twee tekstschrijvers goed.
Vulden ze elkaar aan.
Met een Jan Hendriks die met zijn passende gitaarwerk het afmaakte.

Mijn Hart Slaapt Nooit is een album om te vergeten.
Te gemakkelijk in elkaar gezet.
Door een artiest met meer capaciteiten.
Geen zonnebril.
Liever de felroze roze jaren tachtig bril.
Met veel plezier draai ik Skunk nog eens.
Na een geweldige opener wordt het nivo hier niet meer gehaald.
Jazz met kleuterschoolrijmpjes.
Het zal verantwoord zijn.
Ik begrijp het in ieder geval niet.

Henny verwoordt het prima in Scharrelvarken.
Hij scharrelt hier en daar.
Scharrelt tussen beide zijn kostje bij elkaar.
Alleen laat hij de worteltjes tussen de aardappelschillen liggen.

6 februari 2011

The Black Heart Procession - 2 (1999)

2011-02-06T20:08:00.002+01:00

The Waiter No.2.
Wachtend voor de overtocht.
Langzaam verschijnt een donkere schim over het watervlakte.
Donkere doordrenkte hoed.
Veerman doet zijn beklaag.
Je kunt niet meer terug.
Is hij echt?
Of een vergeten legende.
Opnieuw tot leven gewekt.

Maxima in tranen.
Al waren haar ogen dan niet blauw.
Maar juist donkerbruin.
Melancholiek in Blue Tears laat me aan dat moment terug denken.
Huwelijksvoltrekking zonder ouders.
Carel Kraayenhof die met Adios Nonino de emoties oproept.
Close Up; en vast blijven houden.
Televisiemoment van de eeuw.
Beetje 16 Horsepower, maar net zo goed een beetje Les Négresses Vertes.

Bij A Light So Dim hoor ik de spirit van Tom Waits terug.
Als een oude kapitein die vanuit de kant aanwijzingen toe roept.
Totaal gesmoord door toenemende windvlagen.
The Black Heart Procession zullen zichzelf moeten redden.
Onmogelijk om hulp te bieden.
Al wankelend houden ze zich staande.

Misdienaar die de pastoor op de biecht neemt.
Hem geen vergiffenis schenkt.
Your Church Is Red.
Doorbloed vanwege zedendelicten.
Rood is tevens de kleur van schaamte.
God zag dat het niet goed zat.
Muzikaal omlijst door Bad Seeds achtig samenspel.

Vietnam veteraan ontwaakt.
Elke nacht dezelfde nachtmerrie.
Badend in het zweet.
Verbond afsluiten met zijn vier makkers.
Al strijdend zullen ze afspreken op een veilige plek.
Eenzaam houdt hij daar de wacht.
Niemand die hem gezelschap komt houden.
When We Reach The Hill.

Een dichter achter een bureau.
Zoekend naar inspiratie.
Outside The Glass.
Zicht op een leefbare tuin.
Zichzelf kwellend met een writer’s block.
Deadline komt steeds dichter bij.
Laat de boel de boel.
Neem die stap naar buiten.

Paranoia.
Ergens ver weg stemmen horend.
Een blaasinstrument verwoord de wanhoop.
Steeds dat gezoem in je hoofd.
Laat het ophouden.
Geliefde bied een kopje thee aan.
Niks wetend van de dreigende neerslachtigheid.
Sneeuwvlokken verdoezelen de gedachtegang.
Winterse depressies.
Gently Off The Edge.

Hoe vertel je iemand dat je van haar houdt.
Elk jaar met Valentijnsdag probeer je het weer.
Geen woord op papier.
Dan maar een kaartje met tekst.
It's a Crime I Never Told You About the Diamonds in Your Eyes.
Zo cliché.
Doet het altijd goed bij de vrouwtjes.
Minder nummer op dit album.
Mij te opbeurend en vrolijk.

Angst voor een gebroken hart.
Stel je eens voor dat hij in steen veranderd.
My Heart Might Stop.
Proef hier een vleugje cabaret.
Zang die op een prettige manier herinneringen ophaalt aan Gavin Friday.
The Man Seezer op piano.
Nee, het is de veelzijdigheid van The Black Heart Procession.
Deric is verworden tot liefhebber van hun sound.
Stiekem verliefd.

Netwerk van insecten.
Houdt de wereld draaiend.
Niet de mensheid.
Maar juist het leven onder de grond.
Constant in beweging.
Opruimend, voortplantend, zwoegend.
Mieren, kevers en pissebedden.
Gedempte variant van Nine Inch Nails.
Hoorbaar in Beneath The Ground.

The Waiter No.3.
Roeigeluiden.
Eindeloos voortbewegen op de Mississippi.
Tussen de vrijwel onschadelijke Zaagrugschildpadden.
Gevaar vanuit de oevers.
Alligators wachtend om toe te slaan.
Dobberend in moerassen.
Terwijl een scheur in het hout open splijt.
Als een vergeten litteken.
Nieuwe open wond.
Water tot boven de kaplaarzen.
Laatste tonen.
Onheilspellend.
Opeens is het voorbij.

6 februari 2011

Rational Youth - Cold War Night Life (1982)

2011-02-06T17:09:00.002+01:00

Een overspannen typemachine.
Vervolgd door herkenbare synth geluiden.
Jawel, we zijn weer terug in de jaren 80.
Neerslachtige tonen vervullen de kamer.
Vergelijkingen met Anne Clark.
Close to Nature is een prima opener.
Nieuwsgierig gemaakt ga ik eens goed zitten voor Rational Youth.

Zouden Pet Shop Boys naar Beware The Fly geluisterd hebben?
Hoor ze er wel in terug.
OMD komt ook om de hoek kijken.
Net als New Musik en Depeche Mode.
Wave kwam ook niet alleen uit Groot Brittannië.
In Canada leefde deze stroming ook.
Nederland en vooral Duitsland (Neue Welle) haakten ook in.

Ondanks het vlotte tempo overheerst de treurnis.
Mensen die Photographic van Depeche Mode kennen, dit is te vergelijken.
Dezelfde periode, dezelfde sfeer.

Natuurlijk is het niet allemaal origineel.
Zo gedateerd als De Tachtig Jarige Oorlog.
Maar daar kan ik me niet aan storen.
Liever tien van dit soort bandjes, dan de 95e Editors kopie.

Een bandlid heeft echter wel enigszins naamsbekendheid.
Tracy Howe is in dezelfde periode actief in Men Without Hats.
Het vrolijke The Safety Dance zullen meerderen wel kennen.
Blijkbaar behoefte aan een andere uitvalshoek.

Geen hoogtepunt uit de Wave periode.
Ook geen dieptepunt.
Wil je de sfeer weer proeven.
Foute kapsels met een overschot aan blond.
Schuchtere mannen met bleekmakende Make-up.
Als die behoefte overheerst.
Is Cold War Night Life een prima alternatief.

6 februari 2011

The Triffids - Calenture (1987)

2011-02-06T00:45:00.003+01:00

Sommige zangers hebben het vermogen.
Eerste overtuigende zinnen die uitnodigen.
Profeten die een verhaal te vertellen hebben.
Jezus had het beste in Australië geboren kunnen worden.
Lisa Gerrard in de rol van Maria Magdalena.
Bon Scott als Johannes de Doper.
Nick Cave als de verader Judas.
Michael Hutchence als gekwelde Zoon van God.
David McComb als trouwe metgezel Petrus.
Vergeet Peter Garrett en Steve Kilbey niet.
Ook zij zijn van belang.
Allemaal het vermogen om het Evangelie te verkondigen.
Ademloos luisteren naar wat er verteld wordt.
Elke zin in je lichaam kunnen voelen.

Vanaf het moment dat David McComb vraagt om overspoeld door liefde te worden.
Bury Me Deep In Love.
Kruiwagens vol wil ik het hem bieden.
Stabiel fundament.
Genoeg om op te kunnen bouwen.
Misschien dat hij daardoor zijn hart had kunnen luchten.
Waardoor deze niet in steen zou veranderen.
Er zou geen hart transplantage nodig zijn geweest.
Met zijn gedachten in een andere wereld.
Auto ongeluk tot gevolg.
Verdriet verdringen met heroïne.
Combinatie van vervelende factoren.
37 jaar is veels te jong om te sterven.

Het wil maar niet lukken in dat geamputeerde werelddeel.
Blijkbaar moet je het wel ontvluchten om te overleven.
Het uitstrekkende mooie landschap werkt verstikkend.
Teveel eenzaamheid en dorre woestijnen.
Tekort aan bevolkingsdichtheid.

Calenture is een zoektocht naar erkenning.
Vragen naar een eenvoudig leven.
Ondanks de rust in zang.
Geeft het een vertekend beeld.
Hoor je geen getergde ziel.
Nadeel van Australische zangers.
Ondanks emotionele voordracht klinkt de rauwheid door.
Wordt het verdriet niet begrepen.
Vechtersbazen die overleven.
Tranen passen niet in het milieu.

McCombs poging tot contact zoekend.
De deur is altijd geopend.
Hulpeloos wachtend.
Turend over die eindeloze horizon.

6 februari 2011

Roxy Music - Flesh + Blood (1980)

2011-02-04T16:23:00.002+01:00

Mijn definitie voor gentlemen;
Bryan Ferry.
Oké, en John Steed van The Avengers.
Ferry met zijn gelikte, iets wat gladde uiterlijk.
Mooie, nette meneer.
Iemand die je volledig vertrouwd.
Geliefd bij de vrouwtjes.
Lady Killer.
Warm uitnodigend stemgeluid.
Kan in mijn ogen niks fout doen.

Vanaf vorig album Manifesto is voor mij Roxy Music synoniem aan Bryan Ferry.
Het avontuurlijke is naar de achtergrond gebleven.
Residu is romantiek.
Voorloper van de Knuffelrock.
Ik hou hier wel van.
Er moet ook muziek gemaakt worden voor een gezellig avondje.
Diner voor twee.
Flesje wijn erbij.

Voorheen verwarde ik Ferry vaak met David Byrne van Talking Heads.
Psycho Killer was van Roxy Music.
In dezelfde lijn met Love Is The Drug.
Meer funk, minder soul.
Toch is het belang van Flesh + Blood groter dan verwacht.
Spandau Ballet gooide hun imago om.
Kleding en uitstraling sloten aan bij de visie van Roxy Music.
Artiesten als Simply Red en Sade kwamen meer op de voorgrond.
Paul Weller verruilde zijn punky The Jam voor het soulvolle Style Counsil.
Icehouse maakte Hey Little Girl.
Feel Good muziek.

Vanwege de koude oorlog was de sfeer grimmig.
Depressief klinkende wave bandjes in opkomst.
Terwijl er juist behoefte was aan warmte.
Na het werk de schoenen in de gang.
Tot rust komen op een versleten bankstel.
Roxy Music die je helpt ontspannen.

Het hoogtepunt van mij blijft Same Old Scene.
Flesh + Blood is dan voor mijn gevoel geen Roxy Music meer.
Iets wat bij opvolger Avalon totaal verdwenen is.
Ik ben dan ook een liefhebber van Ferrys solowerk.
Wat hier goed op aansluit.
Dus ik begrijp de puristen.
Die vanaf hier afhaakten.
Daarvoor kwamen weer liefhebbers als ik voor in de plaats.

4 februari 2011

Within Temptation - Mother Earth (2000)

2011-01-31T23:41:00.002+01:00

Het gevoel van hevige verliefdheid.
Niks in de wereld kan dit weg nemen.
Je staat er mee op, en gaat er mee naar bed.
Alles om je heen is even mooi.
Je hebt de vrouw van je dromen ontmoet.

Nadere kennismaking geeft een ander beeld.
Irritaties om het overdreven gelach.
Een neus die te scheef staat.
Continu die naar nicotine stinkende adem.
Je besluit om hier niet verder mee te gaan.
Wegen scheiden zich hier.
Twee jaar later ben je haar totaal vergeten.

Dan ontmoet je elkaar weer.
Allebei ondertussen huisje, boompje, beestje.
Gestopt met roken.
Beter dan ooit kunnen praten over vroeger.
Elkaars humor weer waarderen.
Met een omhelzing afscheid nemen.
Terug in je dagelijkse patroon.
Concluderen dat het verleden best oké was.

Soortgelijk gevoel had ik bij Mother Earth.
Ice Queen was overweldigend.
Deric was hier jaren naar op zoek geweest.
Alles klopte aan Within Temptation.
Kocht dezelfde leren broeken als de bandleden.
Ook mijn langere haar verdween voor ultra kort.
Mijn dochter is zelfs genoemd naar de eerstgeborene van Sharon en Robert.

Maar dan opeens kom je er achter.
De aandacht is helemaal weg.
Eerst dagelijks in de cd speler.
Wekelijks, maandelijks, eens per jaar.
Waar ligt het aan?
Het gevoel wordt vlakker.

En dan zet je Mother Earth weer eens op.
En eventjes is het er weer.
Vertrouwd luister je verder.
Maar de impact is verdwenen.
Onverklaarbaar.
Ondanks dat de kwaliteit hetzelfde blijft.
Zijn het de hoge zangpartijen?
Eftelinggehalte?
Persoonlijke overgave aan volwassenheid?
Andere invulling van je leven?
Het past er niet meer tussen als voorheen.

31 januari 2011

Bettie Serveert - Palomine (1992)

2011-01-31T23:39:00.002+01:00

Haenen voor de Nacht.
Gitaarbandje met een geweldige frontvrouw..
Gevoelig een liedje brengen.
Vier minuten later is het klaar.
Geen rock, geen pop, geen lo-fi.
Het zit er gewoon ergens tussen in.
Subtiel gebruik van instrumenten.
Drum die voorzichtig zich in het gitaarspel mengt.
Zonder de zang enigszins in de weg te zitten.
Nederland heeft het.
Muziek gericht over de Oceaan.
Amerika, we komen er aan.
Ook de opnames op Pinkpop staan me bij.
Dezelfde opluchting naar het adembenemende stuk.
Glimlach als toegift.
Sprookjesachtig stemgeluid van Carol van Dyk.
Misschien wel een van onze beste zangeressen.

Het gaat hier natuurlijk om Palomine.
Voor velen de eerste kennismaking van Bettie Serveert.
Duidelijk gericht aan het alternatieve publiek.
Maar dan wel grootschalig.
Net zo rammelend als Sonic Youth.
Dromerig als Smashing Pumpkins.
Ingetogen als Buffalo Tom.
Schuchter als PJ Harvey.
Kortom, alles in zich om groot te worden.

Ondanks opvolgers Tom Boy en Kid’s Alright ging het niet lukken.
Zouden de nummers dan toch net te klein zijn.
Bettie Serveert de ultieme studentenband.
Een groep vrienden die op een zolderkamertje muziek maakt.
Waarbij de aanhang al zittend op kratjes Heineken luistert.
Net klaar met het huiswerk.
Ontspanning voor het komende examen.

Dat zal het wel zijn.
Ik ken verschillende albums van Bettie Serveert.
Draai ze af en toe.
Steeds wel het gevoel van; heerlijke muziek.
Moet ik vaker horen.
Vervolgens belanden ze weer in mijn cd-rek.
Om verder te verstoffen.

31 januari 2011

White Lies - Ritual (2011)

2011-01-31T19:57:00.002+01:00

Opener Is Love heeft duidelijk Madchester invloeden.
Beats die passen bij The Stone Roses en Happy Mondays.
Verder doet het mij denken aan het Zooropa avontuur van U2.
Verfrissend geluid waardoor je gaat denken dat White Lies een andere richting in slaat.
Wat is dat orgeltje heerlijk.
Sloffen door het opwaaiende festivalzand.
Het gevoel dat ik ook kreeg bij de eerste keer The Only One I Know van The Charlatans.
Sluiten ze hier dan de jaren 80 af.
Openen ze de deur naar de jaren 90.

Het antwoord is simpelweg nee.
We gaan op dezelfde voet door als To Lose My Life…
Velen grootheden uit de jaren 80 willen terug grijpen naar dat geluid.
Waarin Depeche Mode, Simple Minds, U2 en Duran Duran in faalden.
Hier is het bewijs dat het wel degelijk haalbaar is.
Denk aan albums als Vienna van Ultravox en The Hurting van Tears For Fears.
Kille oefenruimtes waar adem veranderd in ijs.
Mark Hollis van Talk Talk die zijn warme gebreide muts aanbied.
De melancholie van Joy Division vermengt met het hoopvolle van de oude U2.

Oké, de zang is niet altijd even zuiver.
Maar het gemeende gevoel wat hij er in legt is wel puur.
Harry McVeigh is niet werelds beste tekstschrijver.
Meezinggehalte en het vermogen om de lyrics te onthouden zijn hier belangrijker.
Liever een eenvoudig nummer wat zich heerlijk in je hoofd nestelt.
Dan een moeilijk hoofdpijn veroorzakend hoogstandje.

Eigenlijk ben ik opgelucht.
Gewoon een bandje wat mij het gevoel van vroeger wil terug geven.
Net te jong voor de hoogtepunten uit die periode.
Nu krijg ik de kans om ze alsnog te beleven.
Dankbaar buig ik mijn hoofd voor White Lies.

Maar de schijnbare grote kracht ligt bij producer Alan Moulder.
In het verleden tilde hij bands als Depeche Mode, Smashing Pumpkins en Nine Inch Nails naar een hoger level.
Hier levert hij nogmaals het bewijs van zijn vakmanschap.

31 januari 2011

Kraftwerk - The Man-Machine (1978)

2011-01-31T01:13:00.003+01:00

Velvet Underground wordt vaak genoemd als inspirator voor Joy Division.
Opvolger New Order is weer meer Kraftwerk.
Onzin natuurlijk.
Joy Division begon duidelijk als punkband.
Vervolgens kwam Kraftwerk in 1978 met The Man Machine, en alles veranderde.
Juist de monotone geluiden van The Model hoor ik terug.
Emoties in elektronica.
Kan dat?
Kraftwerk bewees het.
En Ian Curtis zag dat het goed was.

Zelfs The Robots kregen iets menselijks.
Chips ingepland met gevoelens.
Leer de mensheid kennen.
Anarchie tegen vervlakking.
Tijdens optredens zich presenteren als machines.
Niet het typerende Japanse product.
Maar met een menselijk uiterlijk.

Kraftwerk was hun tijd vooruit.
Eerder al werd de autobaan bezongen.
Als duidelijk dagelijks terugkerend ritueel.
Schandalige lengte van ruim 22 minuten.
Nu hoop je op een file van zo’n tijdstip.
Minimaal 3x zo lang is de realiteit.

Met The Man Machine verwoord Kraftwerk weer eens George Orwells 1984.
De wereld is veranderd in een groot Metropool.
Computers die het leven over nemen.
Niet als robots, maar wel de invloed van internet.
Ook ik geef het toe.
Verslaafd aan het mechanisch contact zoeken.
Uren per week in de ban van het vierkante schermpje.
De opvolger zou ook Computer World heten.

Maar dit is het hoogtepunt.
Hier komen alle elementen samen.
Muzikale invloed op de sound van de jaren 80.
Maar eigenlijk dus meer nog de soundtrack voor de jaren nu.
Het nieuwe tijdperk.

31 januari 2011

Orchestral Manoeuvres in the Dark - Dazzle Ships (1983)

2011-01-30T20:42:00.002+01:00

Via internet bereik je de hele wereld.
Binnen een minuut reactie uit Nieuw Zeeland.
Kraftwerk kwam in 1975 met Radio-Activity.
Pas 8 jaar later een teken van OMD.
Dazzle Ships is een feit.

De opener Radio Prague brengt me terug naar het voormalige Oostblok.
Illegale propaganda via radiogolven.
Verbinding zoekend in het Westen.
Genetic Engineering is het ontvangen van de boodschap.
Positief klinkende zang.
Contact is gelegd.
Vervolgens een soort van morse code.

Het hele album gaat over communiceren.
Universele klanken.
Hereniging van volkeren.
Door middel van muziek.
Iemand die op een brief wacht.
Valentijnsdag 14 februari 1983.
Postbode is geweest.
Brief van een bekende onbekende.
I Got A Telegraph.

Het duurde bij mij ook een langere periode.
Beschouwde Dazzle Ships als een miskoop.
Maar er zit meer achter.
Muziek om de geluidskwaliteit van je TDK cassettebandjes te testen.
Aangekondigd bij This Is Helena.
Komen de geluiden tot zijn recht?

Tussendoor toegankelijkere nummers.
Genetic Engineering, Telegraph, Silent Running, Of All the Things We've Made en International liggen gemakkelijk in het gehoor.
Sluiten hierdoor juist meer aan op het eerdere werk.
Juist de opvolger Junk Culture is een onlogische stap.
Meer gericht op het halen van hitsuccessen.
Weg IJzeren Gordijn.
Het doek is definitief gevallen.

Dazzle Ships is een ode aan de techniek.
Alexander Graham Bell en Nikola Tesla.
Grappig dat OMD een nummer heeft dat juist Tesla Girls heet.
Vanaf nu blijf ik deze song zien als de seksuele uitspattingen van de uitvinder van de radio.

30 januari 2011

Marc and the Mambas - Torment and Toreros (1983)

2011-01-29T22:05:00.002+01:00

Overvol geladen schip.
Titanic bestuurd door Jack Sparrow.
Ondergang tegemoet varend.
Smeltkroes aan culturen.
Trekkend naar Amerika.
Dreigende spanningen in het ruim.
Vanuit het intro wil ieder zijn verhaal vertellen.
De stoere Spanjaard.
Met op zijn rug een getatoeëerd gevechtsschip.
Een avontuurlijke Fransman.
Languit liggend in een hangmat.
Zich verdiepend in literatuur.
De vlambare Italiaan.
In discussie met de eigenwijze Ier.
Flessen drank ter consumptie.
Leedvermaak en spannende legendes.
Ongewild op elkaar aangewezen.
Al dobbelend de tijd doen vergeten.
Ondertussen genietend van een Riverdance.
Gevolgd door een stukje cabaret.

De veelzijdigheid van een Marc Almond is amuseren.
Het ene moment raakt het je, vervolgens dwaal je af.
Is dit een zoekende artiest?
Na het grote succes van Soft Cell in een diep gat beland.
Stuurloos een weg varend tussen verschillende stromingen?
Die gedachte ging toen nog op.
Achteraf bleek juist dat hier juist zijn kracht ligt.
Veelzijdigheid en dramatiek.
De grens verleggen voor zichzelf.
Ten koste van zijn oude fans.
Deuren openen voor een nieuw publiek.
Pinkpop was er in 1989 niet klaar voor.
De sound die hij hier al liet horen viel grotendeels verkeerd.
Muziek voor in een theater.
Jezelf laten verrassen.
Door een gedreven rasartiest.

Marc Almond is een sterspeler.
Al zal hij nooit de bank verlaten.
Zijn spel is geniaal.
Maar niet passend in het team.
Al jaren transfervrij.
Echter geen interesse bij de grote clubs.

Ik kan maar een artiest noemen die vergelijkbaar is.
Gavin Friday; gestoord en demonisch bij Virgin Prunes.
Vervolgens solo passend in de combinatie tussen pop en cabaret.
Zonder irritant te klinken.

29 januari 2011

Fleetwood Mac - Rumours (1977)

2011-01-25T23:56:00.002+01:00

Crisis? What Crisis?

Elke band kent het wel.
Periodes waarbij het niet lekker loopt.
Drummer uit band gestapt.
Gitarist ontslagen.
Vanwege meningsverschil en koerswijziging gaat zanger solo.
Of de tijdelijke wanorde overwinnen.
Uiteindelijk gaan voor een mooi resultaat.
Maar wat doe je als er relaties op het spel staan.
ABBA is een mooi voorbeeld.
Problemen bezongen in The Visitors.
Vervolgens al snel het verwachte einde.

Fleetwood Mac kende ook zo’n periode.
Ten tijden van Rumours was het een grote puinhoop.
Niet alleen de dreigende scheidingen.
Ook grote drugsproblematiek speelde een rol.
Gold Dust Woman is volgens mij een coke snuivende Stevie Nicks.
Dat dit gerucht de wereld in ging was ook bij de band een feit.
Al klinkt er hier regelmatig een luchtige toon.
Gemaakte onverschilligheid in Second Hand News.
Wat vandaag de krant haalt was gisteren al bekend.
Morgen ligt het alweer klaar op de grote stapel.
Oud papier opgehaald door de plaatselijke voetbalvereniging.

Maar dit werd een tijdloos document.
Nu nog de hoge waardering.
Mee genieten door de worstelingen.
Hoopvol verlangen.
Dreams, Don’t Stop en Go Your Own Way.
Steeds weer een andere componist.
De boodschap is wel hetzelfde.
Laat deze nare droom niet verzanden in een nachtmerrie.
Zoektocht naar troost en liefde.
Bezongen vanuit verschillende invalshoeken.

Dit is het gelukkig ogende gezin.
Waarbij buren de ruzies in de avond kunnen volgen.
Hun oor tegen de muur gedrukt.
Ondanks gesloten gordijnen.
Is alles te volgen.
Woord voor woord.

The Chain is voor mij het sleutelnummer.
Het gevoel van saamhorigheid.
De lijm op de Polaroid foto’s.
Om momenten van geluk vast te leggen.
Gebonden in een tijdloos album.
Iedereen kent het verhaal over de kwaliteit van Polaroid in de jaren 70.
Kleuren die snel vervagen.
Loslatende plaatjes.
Zo ook bij Fleetwood Mac.
De ketting blijkt minder sterk.
Juist zeer breekbaar.

Pas bij Tango In The Night kwam de bezinning.
Oude geliefden die in de nacht een dansje wagen.
Waarbij de littekens uit het verleden werden uitgewist.
Met een schone lei beginnen.
Verleden afsluitend.

Rumours is net iets sterker.
Puurheid in de vorm van liefdesverdriet.
Uitgedrukt in tekst zang en muziek.
Maar wat mij het meeste bij blijft is het instrumentale tussenstuk van The Chain.
Het letterlijke breekpunt.
Dat valt niet te overtreffen.

25 januari 2011

Soul Asylum - Grave Dancer's Union (1992)

2011-01-19T22:44:00.002+01:00

Runaway Train kocht ik al vrij snel.
Lag zelfs al in de uitverkoopbakken.
Vervolgens kreeg het een herkansing.
En werd het in Nederland een groot succes.
Hetzelfde overkwam Not An Addict van K’s Choice.
Vooral vanwege de clip met de vermiste kinderen kreeg het naamsbekendheid.
Het nummer pakte mij meteen.
Ook dat effect had het bij mijn toenmalige vriendin.
Maar omdat ze het elke avond zo’n 10x draaide ging het me wel tegenstaan.

Ik hoor hier wel de typische gitaarsound in terug van de jaren 90.
Wat grunge, maar ook de country achtige Tom Petty sound.
Geen band die insprong op de heersende rage.
Daarvoor waren ze al te lang actief.
Het heeft allemaal iets aandoenlijks.
David Pirner heeft net niet het stembereik om echt te knallen.
Duidelijk hoorbaar bij het mooie Black Gold.
Hierdoor krijg je wel het breekbare effect.
Hij klinkt gewoon erg vaak als iemand met een flinke keelontsteking.
Iemand anders zou je thee met honing adviseren.
Nu accepteer je de rauwheid.

Live konden ze het prima waar maken.
Vanwege de sterallures van Guns N' Roses hadden ze in 1993 aardig wat speelminuten op De Goffert in Nijmegen.
Ook de andere act The Cult had tijd genoeg.
Vervelend als je in frontmannen als Axl Rose en Ian Astbury je publiek zolang laat wachten.
Echter bij Soul Asylum voelde je wel puur plezier.
De uitvoeringen van Somebody to Shove, Runaway Train en Black Gold lieten de weide bloeien.
Ondanks het mooie weer kwam er voldoende beweging.
Men was wel degelijk nieuwsgierig.

Vanaf 1998 werd er voor langere tijd geen album meer uitgebracht.
Echter in 2006 volgde het intiemere en geslaagde The Silver Lining.
Dit was meer bedoeld als eerbetoon voor bassist Karl Mueller.
Hij overleed een jaar eerder aan keelkanker.

19 januari 2011

The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

2011-01-18T23:26:00.003+01:00

I Heard The News Today, Oh Boy.
Eigenlijk was het toen al klaar.
Meer zinnen hoefden niet aan A Day In The Life besteed te worden.
John Lennon met een vreemd toekomstvisioen.
Zichzelf dodelijk verwond zien liggen op de stoep.
Ergens in New York.
Neergeschoten door een gestoorde fan.
A Day In A Life heeft iets dramatisch en chaotisch.
Het Donny Darko effect.
Drumpartijen als een op hol geslagen klok.
Alice In Wonderland die de tijd probeert in te halen.
Of juist te stoppen.
Je kunt dan wel onsterfelijk verklaard worden.
Uiteindelijk ga je gewoon ooit dood.
Zelfs God John Lennon.
Ondanks de eeuwige roem.
I Heard The News Today, Oh Boy.
Die openingszin 10x achter elkaar gedraaid.
Het hoogtepunt van Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band.

It was twenty years ago today.
8 December 2000.
De dag dat iedereen even stil moest staan.
Maar de klok raasde als een bezetene door.
The Beatles openen braaf.
Gelach vanuit de zaal.
Alsof ze optreden in een uitverkochte concertzaal.
Blazers van het huisorkest die aanschuiven.
Vervolgens Ringo Star die eventjes de popster mag uithangen.
Whit A Little Help From My Friends past prima tussen de voornamelijke Lennon/McCartney composities.
Zouden The Beatles aan de LSD gezeten hebben?
De titel Lucy In The Sky With Diamonds zou er op duiden.
Foei toch!!
Deed dan ook niemand in de jaren zestig.
Wat John Lennon later in zijn Lost Weekend uit spookte.
En zijn heroïne verslaving; gezongen in Cold Turkey gingen een flinke stap verder.

Dit is een prima popalbum.
Commercieel verantwoord, ondanks het geëxperimenteer.
Verbreding van het publiek.
Intellectueel langs tienermeisje.
Ouders die hem zonder probleem kunnen draaien.
Ondanks dat het langharig tuig is.
Een albumhoes met daarop The Beatles als wassen beelden.
Marionetten waar de ziel uit verdwenen is.
Ondersteund door andere kandidaten van Madame Tussauds.
Vervolgens in het midden een fris kleurrijk ogende the Beatles.
Artiesten die het spelgenot weer hebben hervonden.
Ondanks de onheilspellende eerste woorden van A Day In The Life.
I Heard The News Today, Oh Boy.
Zelfs ik kan me dat moment nog goed voor de geest halen.
Ik was zeven jaar oud, bijna acht.
Op die bewuste ochtend in December; 1980.

18 januari 2011

Duran Duran - All You Need Is Now (2010)

2011-01-18T15:53:00.002+01:00

Zes jaar geleden werd het al groots aangekondigd.
De comeback van Duran Duran.
(Reach Up for the) Sunrise van Astronaut zou de volgende grote hit worden.
Ze zagen er nog steeds uit als tieneridolen.
Vrijwel niets ouder geworden.
Het tegendeel was het geval.
Mijn dochtertje van drie jaar bevestigde het vorige week.
De DVD van Live 8.
Live in Italië.
Simon Le Bon(bon) zichtbaar trager en dikker geworden.
De rest hobbelde er achter aan.
Zijn dit ook opa’s vroeg ze.
Ja, maar dan wel die denken dat ze nog niet zo oud zijn.
Karikatuur van vergeten uitgerangeerde popsterren.
De voorspellende hit kwam er trouwens ook niet.
En dan nu weer de positieve reacties bij All You Need Is Now.
Tijd om me hier eens aan te wagen.
Gemengde gevoelens.
Enigszins hoopvol.
Al heerst de wanhoop ook.

Simon klinkt vanaf opener All You Need Is Now erg fris en zuiver.
Alleen die geluidjes spreken mij niet zo aan.
Teveel gebruik van stem vervormer en echo’s.
Wat niet nodig dient te zijn.
Verder duidelijk een gemis van een goede gitarist.
Ook hoorbaar op Bame The Machines.
Planet Earth achtig gemix als opvulling.
Snap de opzet, maar het effect ervan ontbreekt.
Bliepjes die steeds irritanter klinken.
Het wordt een steeds zwaardere zit.
Betrap me er op dat het bij Being Followed al achtergrondmuziek is verworden.
Ben ondertussen aan een berg strijkwerk begonnen.
Wat dat gefluit er tussendoor moet blijft voor mij een vraag.
Kom nu al tot een pijnlijke conclusie.
Dit kun je geen eenheid meer noemen.
Ondanks de poging tot Dreampop bij Leave A Light On.
Het lichtje is al jaren gedoofd.
Duran Duran is gewoon verworden tot een projectje van Simon LeBon en Nick Rhodes.
Lekker samen knutselen op een zolderkamer.
Omgebouwd tot kleine studio.
Onder genot van een kopje thee.
De swing komt er echter wel in bij Safe.
Dit klinkt dan ook als een prima dansnummer.
Maar dan niet van Duran Duran.
Simon Le Bon is hier niet gepast.
Baspartijen die wel vet klinken.
Miami Sound Machine doet ook nog mee.
Dr. Beat mag Girl Panic openen.
Ook hier gelukkig weer meer ruimte voor de bas.
Waar was hij bij de eerste nummers?
Het aandeel van Kelis is mager.
Haar rol te klein in The Man Who Stole A Leopard.
Geen krachtige sluipende panter.
Meer een jong lief poesje.
Ik voel me nog steeds heen hongerige wolf.
Klaar om de overige nummers te verslinden.
Runaway Runaway heeft even die mooie samenzang in het korte refrein.
Dat miste ik dus ook.
Ergens weer een verlaten stukje Planet Earth.
Het verlangen naar het debuut wordt groter.
Afsluiter Before The Rain valt ook tegen.
Terwijl Simon LeBon het gehele album aardig zong, probeert hij hier te overschreeuwen.
Het leunt teveel op oude ideeën.
Inderdaad; een slechte kopie van The Chauffeur.
Nu nog wachten tot Giel Beelen er een stukje aan gaat wijden bij DWDD.
Hij is namelijk een meester in het voorschotelen van nieuwe albums die het net niet gaan redden.

Het beeld van Live 8 in Italië vertoont zich weer.
Inclusief de wijze woorden van mijn dochter.

18 januari 2011

Hurts - Happiness (2010)

2011-01-18T14:58:00.002+01:00

Waarom grijpt men zo terug naar het jaren 80 geluid?
Zou het komen door de economische crisis?
Broeikaseffect wat weer populair is?
Verlangen naar het spelen van spelletjes?
Thuis met het hele gezin, tijdens een koude winteravond.
Gezellig met z’n allen voor de buis.
De kijkcijfers van Boer Zoekt Vrouw, The Voice Of Holland, en Ik Hou Van Holland weerspiegelen dat beeld.

Het koude kille geluid van Silver Lining doet Duits aan.
Beelden van Thomas Anders van Modern Talking pijnigen mijn netvlies.
Inclusief de foute gouden ketting met de naam Nora.
Wil ik me wel aan Hurts wagen?
Om gelijk aan de meest foute associatie van dat tijdperk herinnerd te worden.
Het antwoord is simpelweg ja.

Happiness is een verrassingsei.
Een Kinder Surprise.
De vormgeving is het lekkere chocolade.
Wat er vervolgens onder zit blijft je verbazen.
Dan weer een mooi knutselwerk.
Vervolgens een foute prul.

Er wordt niet alleen terug gegrepen op Depeche Mode, Talk Talk en Duran Duran.
Ook vergeten artiesten als Nik Kershaw, New Musik en Howard Jones.
Maar zo zijn dus ook acts als Bros en het genoemde Modern Talking hoorbaar.
Natuurlijk klinkt het allemaal Mega gelikt.
Maar zo kwamen de jaren 80 ook grotendeels over.
Dansvloeren moesten bevolkt blijven.
Wat had je als kroegbaas anders aan die dure investeringen van 5 jaar eerder.
Lichtgevende vloertegels en spiegelbollen.
Jongeren die het lukten om net uit de maat te dansen.
Op de huidige nummer 1.

Nee, artiesten als Hurts moeten we koesteren.
Dansen om te vergeten.
Last Night A DJ Saved My Life.
Geen intellectueel gelul van Morrissey.
Hang The DJ.
Bullshit.

18 januari 2011

The Twilight Singers - Dynamite Steps (2011)

2011-01-18T00:35:00.004+01:00

Nog steeds klinkt Greg Dulli als een drankorgel met een glaasje teveel op.
Fase tussen totale lamheid en ontnuchtering.
Ergens in een hoekje ligt de kater op de loer.
Klaar om met zijn scherpe nagels toe te slaan.
Een vervelende hoofdpijn veroorzakend.

Opener Last Night In Town zijn stukjes geheugen.
De essentie is verdwenen.
Rustige pianoklanken als een in water opgeloste Paracetamol.
Al snel blijkt dat de werking niet voldoende is.
Versterkte geluidsklanken nemen de overhand.
Onzuivere zangstem die het gevoel van lichte misselijkheid oproept.
Niet te veel forceren.
Zondagmiddag in een hotelkamer.
Liggend in een stinkend bed.

Voel je thuis.
Pak maar wat uit de koelkast.
Let niet op mij.
Mark Lanegan als drinkerbroertje.
Be Invited.
Opeens is hij weer verdwenen.
Hoe lang is hij er geweest.
Minuten, uren?

Plafond eindeloos in beweging.
Waves
Muren die elkander blijven kruizen.
Koortsig zonder verhoging.
Je zou bijna beweren dat Dulli weer terug is bij het oude patroon.
Wanhoop en verslavingsdrang.
Een trip in de tijd.
Vleugjes The Afghan Whigs melden zich aan.

Emotie in Get Lucky.
Verwoord in een soort van verlangen.
Besef van sterfelijkheid?
Kijkend op een mooie carrière.
Leven als een ster.
Inclusief de whisky en de drugs.
Het geschreeuw op het einde.
Als een concertzaal die juicht om een toegift.
En weer flikt hij het.
Overtuigd met Dynamite Steps.

On The Corner.
Dealers die hem buiten opwachten.
Als luipaarden.
Klaar om de verzwakte prooi te grijpen.
Hem niet meer los te laten.
Sluit alstublieft de gordijnen.

Gebonk als Gunshots.
Afkickverschijnselen.
Behang moet van de muur.
Totale krankzinnigheid.
De wereld niet langer voorliegen.
Het ware ego openbaart zich.

Persoonlijk drama.
Geliefde gekaapt door een ander.
Sirene op de achtergrond.
Politie die weer eens moest ingrijpen.
Na de zoveelste keer een 911 melding.
Huiselijk geweld.
Definitief straatverbod.
She Was Stolen.

Blackbird And The Fox.
Sluwe Dulli als vos.
Ani DiFranco als wijze raaf.
Al zal de vos overwinnen.
Geduld beloond uiteindelijk.
DiFranco als heerlijk hapje tussendoor.
Wie haar uiterlijke verschijning kent zal dit beamen.

Verkeerde vrienden.
Nergens gevaar van inzien.
Balancerend op de steeds maar dunner wordende levenslijn.
Klaar om te pletter te vallen.
Treurig gestemde viool bevestigt het gevoel.
Never Seen No Devil
Sfeer bepalend zoals we kennen van The Bad Seeds.
Duidelijk in het verlengde van Nick Caves begeleidingsband.

Overgave.
Verlossing.
Lichtflits.
Flatline.
Tot ziens.
Denkend jezelf in de spiegel te waarnemen.
Echter niks anders dan een ontsnapte dolende ziel.
Zoekend naar rust.
The Beginning Of The End.

Dynamite Steps.
Waardevolle volgende stap.
Kies je voor een vernieuwd leven.
Of de goedkope andere uitweg.
Zes waardevolle minuten bedenktijd.
Dit uiteindelijke resultaat verraad de gemaakte keuze.
Greg Dulli is weer helemaal terug.

18 januari 2011

Spandau Ballet - True (1983)

2011-01-17T00:46:00.003+01:00

Al jaren gestopt met roken.
Wat niemand verwachte gebeurde toch.
Deric die de sigaret af zwoer.
Geen koortsachtige nachten meer.
Badend in het zweet omdat je hooguit nog twee sjekkies kon draaien.
Verslavingsdrang hield je wakker.
Opeens dan die ommezwaai.
Verbod op roken op je werkplek.
Vervolgens zelfs in de disco en het café.
Nooit last gehad van afkickverschijnselen.
Maar nog steeds droom ik er over.
Altijd dat pakje shag in mijn achterzak.

Vanaf True mocht Spandau Ballet niet meer in de Wave kringen.
Duran Duran was nog net veroorloofd.
Maar voor deze mooi geklede jongens was geen plek meer.
De band ervaren als dovende sigaret.
Sinds de Soul de overhand nam waren ze passé.
Ondanks het goed scoren op de hitlijsten.
Zou het komen door het gladde imago?
Songs die later ideale kandidaten vormden voor Idols achtige shows?
Ik kan me zelfs een Jeroen van de Boom herinneren.
Jaren terug al True performen bij De Nachtsuite.
Terwijl presentatrice Christine van der Horst moeite had om haar ogen open te houden.
Maar ik denk natuurlijk ook aan Veronica’s Rocknight.
Een onbekende Sam Brown als achtergrondzangeres.
Slaapzak op de bank.
Vader die probeerde je wakker te schudden.
Geweldige uitvoering van Gold.
Vaag horend in het optredend slaapmoment.

Ook nu gaan in de nachtelijke uren mijn gedachtes terug in de tijd.
Genoten heb ik van Spandau Ballet.
Voor mijn vormsel zelfs opvolger Parade gekregen.
Sigaretten draaien lukte toen nog niet.
Vanwege de angst voor brandende lucifers durfde je deze niet eens aan te steken.
Wat kan er in een jaar veel veranderen.
Het roken al snel geleerd op de MAVO.
Spandau Ballet maakte plaats voor The Cure en Simple Minds.
Nu jaren later wel weer in bezit van Parade en True.
Nostalgie kun je nooit als fout afrekenen.
Nostalgie is het verlangen naar vroeger.
Dus ook naar het gelikte Spandau Ballet.

17 januari 2011

Dead or Alive - Youthquake (1985)

2011-01-15T23:44:00.002+01:00

Aan het eind van een doodlopende weg.
Verlaten fabriekshallen.
Maar schijn bedriegt.
Als je goed luistert hoor je muziek.
Steeds weer hetzelfde melodietje.
Ruimtes verdeeld in kleinere kamertjes.
Would Be artiesten in ijzeren kooitjes.
Weggeplukt in slecht draaiende discotheken.
Uitgerangeerde aan lager wal rakende zangers.
Sterallures in overvloed inbegrepen.
Ergens in een hoekje stapelen de geflopte soapsterretjes zich op.
Hopend op een nieuw bestaan.

Wat ouder wordende kalende mannen achter een mengpaneel.
Proberen de nieuwe Boney M uit te vinden.
Vluchtig contact met Frank Farian.
Stock, Aitken & Waterman in hun zoektocht naar de nieuwe supersterren.
Besluiten om een heel leger op ons los te laten.
Dead Or Alive moet de wereld al vast wakker schudden.
Frontman als biseksuele zeerover.
Als een soort van Eva concurreren met Adam Ant.

Als gothic georiënteerd bandje niet aan de slag komen.
Wayne Hussey heeft deze Piet Piraat al verlaten.
Maar de kapitein verlaat pas als laatste een zinkend schip.
Pete Burns klopt wanhopig aan bij een stel producers.
Die beloven om van hem een idool te maken.
En zo het geschiedde.

You Spin Me Round slaat gelijk aan.
Dansvloeren raken overbevolkt.
Youthquake is echter continue herhaling.
Een deuntje wat maar blijft binnen dringen.
Maar wel een prettig deuntje.

Achteraf bleek de wereld nog niet klaar te zijn voor Dead Or Alive.
Al snel raakten ze weer op de achtergrond.
Terwijl het muzikale brein hun imperium steeds verder uitbreiden.
Strategische zetten.
Schaakmat voor Stock, Aitken & Waterman.
Via Bananarama met Venus volgde blijvende naamsbekendheid.

Pete Burns schopte het Big Brother kandidaat.
Het leven als marionet bleef zich herhalen.
Weer een product van een poppenspeler.
Die achter de schermen aan de touwtjes trekt.

15 januari 2011

The J. Geils Band - Bloodshot (1973)

2011-01-15T01:31:00.003+01:00

The J. Geils Band heb ik altijd gezien als de sympathieke minder serieuze variant op de The E Street Band.
Net als bij Bruce Springsteen hebben we te maken met topmuzikanten.
Alleen hier ervaar ik meer speelplezier.
Terwijl het bij Bruce veelal om discipline gaat.
Iets wat vaak wonderbaarlijk goed uit valt.
Zou Bruce naar deze opzet hebben gekeken?
Zijn begeleidingsband kwam een aantal jaar later tot stand.

The J. Geils Band op Pinkpop.
Zanger Peter Wolf die bij Love Stinks een bosje rode rozen de vernieling in helpt.
Terwijl hijzelf blijkbaar net letterlijk een blauwtje heeft gelopen.
Getuige zijn blauwe opgezwollen oog.
Zijn uitstraling doet me denken aan Little Steven.
Inderdaad, bekend van The Boss.
De band met de mooie tienermeisjes in de clip van Centerfolt.
En het vrolijke gehuppel bij Freeze-Frame.

Nu me eens verdiepen in het oudere werk.

De rauwheid bevalt me prima.
Geen hitgevoelig werk zoals het latere werk.
De luchtigheid is hier wel aan aanwezig.
Waardoor je rustig tot rust komt komen.
Bacardi in de hand bij het zomerse Make Up Your Mind.
Vervolgens Aretha Franklins Think als echo door Back To Get Ya.
James Brown die haar dwingt tot achtergrondzangeresje.
Tijdens het dansbare Southside Shuffle.
Soul en Funk met het Bluesy sausje.
Zoals Lester Butler het samen met zijn Red Devils begin jaren 90 neer zette.
God hebbe zijn ziel.
Jailhouse Rock voor kleine vergrijpen.
Gewoon een nachtje met Elvis doorzakken in Hold Your Loving.
Hem ondertussen de beginselen van Poker bij brengen.

Klinken ze hier nog als oude rockers.
Tien jaar later duidelijk in hun tweede jeugd.
Alsof ze een verjongingskuur zijn ondergaan.
Ergens in een geheimzinnig proeflokaal in de bergen van Zwitserland.
Ondanks de duidelijke hoorbare kwaliteiten van Bloodshot, blijf ik een liefhebber van het latere werk.
Al zal mijn vader me tegen de schenen trappen.
Beweren dat ik als bijna veertiger de Blues nog steeds niet in me heb.
Terwijl dit wel een mooie toegankelijke instapmogelijkheid kan zijn.
Vervolgens zet ik nog maar eens Closing Time van Tom Waits op.
Denkend aan de wijze woorden van mijn vader.

15 januari 2011

Mumford & Sons - Sigh No More (2009)

2011-01-13T08:24:00.003+01:00

De Grote Zaaddonor Show.
David Crosby leverde sperma voor zangeres Melissa Etheridge.
Waardoor ze een gezonde tweeling ter wereld hielp.
Wie Mumford & Sons hoort zou kunnen beweren dat hij ook in het Verenigd Koninkrijk zijn liefdadigheidsdaad heeft toegepast.
Marcus Mumford als de bastaardzoon.
Samenzang die doet linken naar de samenwerking met Stills, Nash and Young.
Waar heb ik dit eerder gehoord?
Déjà Vu.

Er zit een soort van kwetsbaarheid in de zang.
Die ik ook hoorde bij het debuut van Counting Crows.
Het theatrale gedragen geluid van Adam Duritz.
Maar dan de Britse variant.

Helemaal overtuigend is het nog niet.
Helaas nog niet live mogen ervaren.
Iets wat ik bij vergelijkbare bands als Local Natives, Noah and the Whale en 16 Horsepower wel heb gedaan.
Vanwege de indruk die ze bij mij achter lieten was ik gelijk om.
Iets wat ik me tevens bij Mumford & Sons kan voorstellen.
De impact van The Cave, White Blank Page en Little Lion Man zal dan een stuk groter zijn.
Dat dit kwalitatief hoogstaande songs zijn is een feit.
Nu nog laten nestelen in ons collectieve geheugen.

13 januari 2011

Crowded House - Crowded House (1986)

2011-01-10T00:39:00.002+01:00

Hoe wijs kun je zijn als dertienjarig jongetje.
Don't Dream It's Over draaide ik tijdens de afsluiting van het eerste jaar Mavo.
Ergens in een verbouwde garage.
Mijn eerste ervaringen als diskjockey.
Klein stereotorentje en zaklampje.
Stiekem gefrunnik van mede klasgenoten.
Terwijl ik ontroerd werd door de schoonheid van dit nummer.

Voor mij geen herinneringen aan het eerste lesjaar.
Maar meer het terug verlangen naar de lagere schooltijd.
De eenheid van het dorpse karakter.
Klimmend in bomen.
Kamperen in de eigen achtertuin.
In een korte tijd veel veranderingen ondergaan.
Meisjes werden nu getracht te versieren.
Speelkameraden op een ander nivo.
Toekomstplannen werden al voorzichtig uitgestippeld.
Waar wilde je later je geld mee verdienen.
Vervolgonderwijs in een grotere stad.
Jezelf bewijzen via een gespeeld rollenspel.
Puur om je positie veilig te stellen.
Eerste sigaret op het pleintje.

Don't Dream It's Over is ongewilde bewustwording.
Het logische vervolg op Message To My Girl.
Leeftijdsgenoten ondergingen een verandering.
Opeens waren de eerste sporen van volwassenheid zichtbaar.
Message To My Girl was het geheime verbond.
Gesloten door twee jeugdvrienden.
Een jongen en een meisje.
Elkaar altijd blijven volgen.
Don't Dream It's Over is de pijnlijke waarheid.
Uiteen getrokken door verschillende opleidingen.
In verschillende steden.
De belofte die niet kon worden nagekomen.

Split Enz had meer het speelse karakter.
Vrienden die voor de lol muziek aan het maken waren.
Crowded House was de pubertijd.
Tienerproblemen en liefdesverdriet.
Gedachtegang met een ernstige ondertoon.
Dromen proberen vast te houden.
Door ze op papier te zetten.
De dichter in mij ontwaakte bij de eerste kennismaking.
Het belang van gevoelens durven te uiten.
De puurheid van het debuut van Crowded House zal me altijd blijven raken.

Don't Dream It's Over was ook in andere opzicht een afsluiting.
Hun optreden in Curry & van Inkel was legendarisch.
Akoustische spontane uitvoering.
Adam Curry die vervolgens snel Veronica verliet.
Waardoor de vrijdagavonden op de radio ook nooit meer hetzelfde zouden zijn.

10 januari 2011

The Stranglers - The Raven (1979)

2011-01-08T21:48:00.003+01:00

Longships.

De aankondiging van zatte feestvierende Vikings.
Hotsend en kotsend over de golven.
Klaar om de wereld te veroveren.
Barbaren op de woeste zeven zeeën.
Varend in een kolossaal oorlogsschip.
Strooptochten in het verschiet.

The Raven.

Boven het geheel het ziende oog van een slimme vogel.
Als buitenstaander het gebeuren aanschouwend.
Bijna fluisterend dringt zijn wijze stem tot me door.
De koers gaat richting het grote Amerika.
Hoorbaar in de orgelpartijen.
Doordrongen door de alcohollucht van de Whisky Bar.
The Doors die zijn stempel drukt in deze punk/wave band.
Indirect zijn The Stranglers dus mede schatplichtig aan het geluid van Echo & The Bunnymen.

Dead Los Angeles.

Zang die klinkt als een aan lager geraakte filmster.
Vanuit de Benelux de grote overtocht gewaagd.
Dromen en idealen die verwezenlijkt dienden te worden.
Ten koste van alles.
Decadentie hoorbaar in de haastige wanhopende stem.
Thuisfront doen geloven dat de rollen voor het oprapen liggen.
Zichzelf in leven houdend als figurant in B-Movies.

Ice.

Milieu activisten op de Noordpool.
Concluderen dat het smeltingsproces totale vernieling achter laat.
Doorgeleerde professoren met ronde John Lennon brilletjes.
The Stranglers in een toegankelijk krap passend Gang Of Four jasje.
Universitaire wave.
Uitgekiend en uitgetekend.

Baroque Bordello.

Columbus nam niet alleen de aardappelen mee naar Europa.
Ook de exotische geluiden van inheemse stammen.
Vermengd met de Westerse culturen.
Waltz meet Salsa.
Talking Heads invloeden zijn hoorbaar.
Bas meer op de voorgrond.
Al blijft het typische The Stranglers geluid niet verloochend.
Dromerige orgelpartijen maken het af.

Nuclear Device.

Angst voor de dreigende koude oorlog.
Werelddelen die omgeven worden door water.
Stel je eens voor hoe het zou zijn geweest.
Geen Big Bang.
Waardoor er geen scheiding zou zijn geweest.
Alle gedeeltes samen gevoegd tot een grote kleiklomp.
Zou de angst voor aanvallen doorgrond zijn.
Als alles met elkaar in verbinding zou staan.
Je valt toch geen eigen land aan?
Geen vraag om advies meer.
In 1979 werd er al gewaarschuwd voor het Thatcher en Reagan regime.
No More Heroes
Only Dictators.

Sha Sha a Go Go.

Intro wat wel erg sterk lijkt op A Means to an End van Joy Division.
Blijkt dat laatstgenoemde niet geheel origineel is.
The Raven kwam een jaar eerder dan Closer tot stand.
Baslijn die op een prettige manier blijft domineren.
Niet een hoogtepunt.
Maar het blijft intrigeren.
Een Sirene die de onwetende zeevaarders blijft lokken.
Onheil en delier tegemoet varend.

Don't Bring Harry.

Erotisch klinkende zang.
Haatliefdesverklaring aan de zangeres van Blondie?
Onmogelijke relatie.
Vanwege de doorkruising van die grote Oceaan.
Wie viel er niet voor de uitstraling van Deborah Harry.
Bij menige tienerkamer hing ze in postervorm aan de muur.
Waarom niet bij Hugh Cornwell.
Als popster was deze Femme Fatale niet totaal onbereikbaar.
Een vluchtige ontmoeting op de rode loper was zeker haalbaar.
Cannes als ideale locatie.

Duchess

Volgens mij het bekendste nummer op The Raven.
Hugh klinkt hier als zanger van The Ramones.
Prettige punk.
Maar dan op de Amerikaanse variant.
Diepe buiging voor de hertogin.
Nog een diepere buiging voor The Stranglers.
Van adellijke schoonheid.
Enige kritiekpunt.
Aan de korte kant.

Meninblack.

Stemvervorming.
Buitenaards leven op zoek naar vriendschap.
E.T. en zijn vriendjes op ontdekkingstocht door het heelal.
Het rode vingertje profetisch wijzend.
De mens ondergeschikt aan deze intelligente wezens.
Die ver boven ons lachend de wereld observeren.
Voorbode voor het volgende The Stranglers album?
Niet alleen als levensvorm een buitenbeentje hier.
Niet passend tussen het sfeerbeeld van The Raven.
Het lelijke eendje wat zich maar niet wilt ontwikkelen tot mooie zwaan.

Genetix.

Indianendrum.
Adam Ant die geïnspireerd raakt.
Zijn hele latere sound hier op baseert.
Ook Simple Minds moeten gefronst hebben bij de baspartijen.
Onder invloed dansend rond een kampvuur.
Verkleedkist van kindlief geplunderd.
Schaamteloos met speelgoedtooi en hand voor de mond.
Klukkluk uithangend.

Mooie ontdekking dit album.

8 januari 2011

Marc Almond - The Stars We Are (1988)

2011-01-08T20:18:00.003+01:00

Marc Almond in de rol van uitgerangeerde Las Vegas ster.
Die smoking past hem prima.
Ondersteund door artiesten die tevens balanceren op de rand van de zelfkant.
Gene Pitney en Nico.
Hoe het hem lukt om omgeven door een Wall Of Sound toch ingetogen te klinken.
Groots muzikaal gebaar, maar dan met de breekbaarheid.
Alsof hij als bang muisje samen met een olifant in een porseleinkast gezet wordt.
Via omwegen zonder haarscheuren een weg naar buiten vinden.

Bordelen en foute nachtclubs geven geen voldoening meer.
Leren pakjes ingeruild voor driedelige pakken.
Soft Cell is passé.
Vanaf nu bevind hij zich tussen de gamers in casino's.
Het grote geld gemakkelijk over de balk gooiend.
Dikke lelijke zakenmannen met te jonge illegale vriendinnen.
Geen handboeien meer aan bedden in foute hotelkamers.
Handboeien verbonden aan rijkelijk gevulde koffers.
Van seksverslaafde naar gokverslaafde.

Hier is echter de link met het popliedje nog aanwezig.
Al is duidelijk hoorbaar dat hij zich steeds meer op chansons gaat richten.
Brel als een van zijn duidelijke voorbeelden.
In Nederland vergelijkbaar met Ramses Shaffy.
Al zal hij vanwege zijn doorgemaakte groei altijd gezien worden als de extravagante homoseksueel van Tainted Love.
Ook iets om trots op te zijn.
Maar ook hij krijgt het Swiebertje effect nooit van zich af geschud.
Misschien is het wel prima zo.
Dan liever de erkenning bij een kleine groep fanatieke liefhebbers.

8 januari 2011

Depeche Mode - Black Celebration (1986)

2011-01-02T20:49:00.002+01:00

Hier een uitnodiging voor een themafeestje.
Kom allen in het zwart gekleed.
Dan gaan we een hoop lol beleven.
DJ is geregeld.
Hij is van alle markten thuis.
Voor ieder wat wils.
Buitenbeentje tussen de Depeche Mode albums.
Waarom?
Waarschijnlijk vanwege het ontbreken van een geheel.
Als een velgekleurde stuiterbal laat hij ons alle hoeken van een donkere zolderkamer zien..
Je kent het wel.
Vuilniszakken tegen de ramen geplakt voor een gemaakte duisternis.
Plastieken groene zakken over lampenkappen heen.
Om discolampen uit te beelden.
Ergens hangt nog een te kleine spiegelbol.
Gekocht bij de plaatselijke speelgoedzaak.
Borrelhapjes en flessen Cola.
Jongens die allemaal hetzelfde meisje hopen te versieren.
Wetend dat die vervelende voetballer van de A5 weer zal scoren.
Haar op zijn Honda brommer thuis zal brengen.

Black Celebration heeft het allemaal.
Sterk openen met de titelsong.
Dit vervolgens nog eens overtreffen door Stripped.
Voor mij nog steeds hun best gemaakte nummer.
Fly On The Windscreen heeft ook het hoge nivo.
Net als het onderschatte A Question Of Time.
Vervolgens wil Martin Gore te vaak het gevoelige jongetje uit hangen.
De verlegen puistenkop, die nooit gevraagd wordt.
Zijn verdriet uitend in gedichten.
Eenzaam geschreven achter een schoolbureautje.
Terwijl klasgenoot Dave Gahan elke avond de beest uit hangt.
Nog steeds heb ik bar weinig met nummers als A Question Of Lust en Sometimes.
Het geslaagde truckje wat hij met Somebody uithaalde wist hij maar eenmaal te overtreffen.
Namelijk bij The Things She Said op Music For The Masses.
Laat de zang over aan de hoofdzanger.
Als tweede stem en songwriter ben je meer dan geslaagd.
Ondanks een aantal sterke tot zeer sterke nummers had hier inderdaad meer in gezeten.

2 januari 2011

Eurythmics - 1984 (For the Love of Big Brother) (1984)

2010-12-29T13:53:00.002+01:00

Onderschat album van Eurythmics.
Geeft voor mij duidelijk de sfeer van de film 1984 weer.
I Did It Just The Same is ontwaken.
Krampachtige pogingen tot ademhalen, waarna de inkomende beat de hartslag vormt.
Vervolgens aankleden, tanden poetsen volgens een bepalend patroon.
Honderden Annie Lennox klonen op weg naar hun werk.
Hetzelfde rode korte haar, hetzelfde bruine aktekoffertje.
Overvolle treinen in een metropool.

Moderne anarchie in Sexcrime.
Pogingen om het beveiligingssysteem te ontregelen.
Saboteren van flitspalen.
Camera’s in autogarages.
Beelden van Wesley en Yolanthe die RTL Boulevard bereiken.
Albert Verlinde en John de Mol die glimlachend elkaar de hand schudden.
Big Brother Is Watching You.
Hoe ver kun je gaan voor kijkcijfers.
Privéleven publiek bloot gesteld.
For The Love Of Big Brother.

Medepresentator Winston Gerschtanowitz wast zijn handen in onschuld.
Weet hoe zijn voorganger Beau van Erven Dorens vervolgens weg gemaaid werd.
Ook hier dient een boterham op de plank te komen.
Werkuren ingevuld te worden.
Om zich passend te kunnen vertonen op de rode loper.
Winston’s Diary.

Paria die duiken op de onverwachte dood van Michael Jackson.
Pers en platenbazen.
My Name Is Michael.
Broederliefde verkocht voor geld.
Jermaine Jackson met een dodelijke glimlach.
Bewerend dat zijn verwant het zo gewild had.
Als laatste groet.
Greetings From A Dead Man.

Stilstaand bij een uitgerangeerd actrice.
Terwijl mannelijke tegenspelers na hun veertigste jaar de mooiste rollen krijgen toegeworpen.
Moet je het als vrouw vooral van je schoonheid hebben.
Uiterlijk zegt alles.
Zo ook bij Julia Roberts.

Doubleplusgood.
Hoe groter de boezem.
Des te meer aanzien.
Patricia Paay die zich op latere leeftijd laat uitverkopen door Playboy.
Uitbuiten van haar tweede periode 15 Minutes Of Fame.
Wetend dat dit haar laatste kans kan zijn op eeuwige naamsbekendheid.
Geef ze eens ongelijk.

Ministry Of Love.
Vallende regeringen.
Zoekend naar erkenning.
Als geliefdes zichzelf vertonen op televisie.
Partners voor de komende vier jaren.
Proberen deze termijn te voltooien.
Als een uit elkaar groeiend echtpaar.
Vervallen in de dagelijkse sleur.
Allemaal dezelfde Annie Lennox.
Marionetten van het geschepte toekomstbeeld.

Zelfs de goedgehumeurde Thomas Berge.
Bleek niet bestand tegen de status van grote veelbelovende ster.
Bij Albert Verlinde doet hij zijn verhaal.
Eenzame nachten in een hotel.
Room 101.
Verdriet weg poetsend met drugs.
Zoekend naar een arm om zich heen.
Vriend Albert die het vervolgens aan de wereld openbaart.

We leven al ruim 25 jaar in 1984.
George Orwell heeft gelijk gehad.

29 december 2010

Madonna - Like a Prayer (1989)

2010-12-26T20:05:00.004+01:00

Kate Bush ging haar voor.
Vier jaar eerder had ze al A Deal With God.
Leeftijdsgenoot Madonna volgde in 1989.
Krampachtige poging om een volwassen album te maken.
Like A Prayer.
Duidelijk invloeden van Prince zijn hoorbaar.
Die haar hier een afdankertje cadeau geeft.
Hoe serieus ze ook te werk lijkt te gaan.
Het blijft dat dametje met het te korte truitje.
Sekssymbool met het vermogen tot zingen.
Kwalitatief niet echt bijzonder.
Maar een rolmodel voor puberende meisjes.

Zo ook bij mijn jongere zusje.
Helemaal gelukkig was ze met deze elpee.
Aan de hoes moest een luchtje aan zitten.
Meerdere pogingen gedaan om het parfum te kunnen ruiken.
Zonder enig resultaat.
Maar hij paste prima op de aangepaste tienerkamer.
Madonna dekbed, Madonna posters, Madonna kussens.
Ik ergerde me er kapot aan.

Terwijl ik probeerde te genieten van The Cure of Simple Minds.
Een kamer verderop slecht geaccentueerd Engels.
I hear your voice, it's like an angel sighing
I have no choice, I hear your voice
Feels like flying
I close my eyes, Oh God I think I'm falling
Out of the sky, I close my eyes
Heaven help me
Inderdaad, laat iemand me helpen.
Dag in, dag uit.
Telkens hetzelfde liedje.

Met Madonna had ik helemaal niks.
Snapte de hele hype niet zo.
Waarom een album uitbrengen waarop je gezicht niet te zien was.
De uitdagende zwoele blik.
Al mag haar buikje er natuurlijk wel wezen.
Daar ben ik dan eerlijk in.

Zelf snapte ze het uiteindelijk ook.
Vervolgens werd er weer flink geflirt met seks.
Uitdagende poses bij homoseksuele dansers.
De Madonna die we kenden.
Alle heilige huisjes werden weer omgeschopt.
Ze was er gewoon nog niet aan toe.
Pas met Ray Of Light zou bij mij de erkenning komen.
Met terugwerkende kracht zou ik ook de oudere songs meer waarderen.
Al blijf ik voornamelijk de singels draaien.

De enige conclusie die ik verder kan trekken is dat 1958 een goed muziekaal jaar is geweest.
Geboortejaar van Madonna, Prince, Kate Bush en Michael Jackson.
Artiesten die de commerciële jaren 80 domineren.

26 december 2010

Red Hot Chili Peppers - Blood Sugar Sex Magik (1991)

2010-12-25T13:23:00.002+01:00

Leven is verrot.
Scoren van drugs via een onbetrouwbaar persoon.
Niet wetend welk goedje je binnen zal krijgen.
Risico op AIDS.
Overdosering vanwege verkeerde samenstelling.
Duistere zelfkant der bestaan.
Onder de brug gebruiken.
Tussen de ratten en gedumpt afval.
Skyline van Hollywood.
Decadentie doet de hoge letters los laten.
De heuvels als uitzichtloze muur.
Verschillende vrienden verloren.
Ondertussen gewoon zelf doorgaan.
Omdat er geen weg terug is.
Niks romantisch aan Under The Bridge.
Gewoon het verslag uit een dagboek van een junkie.
Hoe ironisch kan het zijn.
Als een virus wordt het gevoel door gegeven aan een jonge gitarist.
Die bijna het volgende slachtoffer zou worden.
Des te pijnlijker is zijn latere terugkeer.
Terwijl een massapubliek gezellig het nummer mee zingt.
Dagelijks in gevulde stadions.
Terwijl hier weer eens de littekens en wonden geopend worden.
Scar Tissue in realiteit.
Gemuteerde armen verborgen onder een Long Sleeve Shirt.
Anthony en John die het gevoel leggen.
De song welk hun leven samenvat.
Nog steeds onbegrepen.
Under The Bridge was de definitieve doorbraak.
Demonen moesten afgeschreven worden.
Wat volgde was een herkennismaking met de duivel.
Luilekkerland in hun eigen achtertuin.

25 december 2010

The Prodigy - The Fat of the Land (1997)

2010-12-25T12:55:00.003+01:00

Ik heb een doosje lucifers.
En ik ren door buizen.
Ik wil de boel in de fik steken.
Maar ik kan niks brandbaars vinden.
Volgens mij ren ik al de hele tijd hetzelfde rondje.
Als een rat in een rad.
Wat dom van mij.
Van mijn ouders mocht ik geen hanenkam.
Dus doe ik lekker het tegenovergestelde.
Ze zeggen dat ik het onechtelijke kind van Johnny Rotten ben.
Een straatschoffie.
Mij kunnen ze ook alles wijs maken.
Net een Britse voetbalsupporter.
Verhip, dat ben ik eigenlijk ook.
Had ik maar wat benzine.
Dan kon ik wat met mijn lucifers.
Pyromaantje spelen.
Het zou als een lopend vuurtje Londen bereiken.
Eerst uit die tunnel zien te komen.
En mijn tijd nuttiger besteden.
Eens kijken of mijn vriendin thuis is.
Dan kan ik haar lekker verrot slaan.
Ook altijd leuk.

25 december 2010

Back to the 80's the Long Versions (2002)

2010-12-25T10:12:00.006+01:00

In de jaren 80 had je een vreemd fenomeen.
Terwijl men nu juist zoveel muziek in een korte tijd wilde horen, kon het toen niet lang genoeg duren.
Veel artiesten brachten remixen uit van hun singles.
Van Depeche Mode waren vaak verschillende versies te koop.
Ook artiesten als New Order, Frankie Goes To Hollywood en Duran Duran besteden de nodige tijd aan dit product.
The Reflex was zelfs een geslaagde bewerking van een mindere albumtrack.
Kon je als artiest zelf je creativiteit niet kwijt, dan had je altijd nog iemand als Ben Liebrand.
Die stond bekend om het leveren van hoge kwaliteit.
Helaas werd er ook regelmatig wat gekunsteld plakwerk op de markt gebracht.
Gewoon het succesnummer met daar aan een los instrumentaal stukje.
Uitbuiten van het kortstondige succes.
Vanwege mijn beperkte budget had ik vaak de keuze uit drie singles of een maxi.
Dan maar met een cassettebandje naar de oudere buurjongen.
Al was zijn smaak wel niet hemelsbreed.
Verder dan Madonna en Wham kwam het veelal niet.
Dit is dus echt jeugdsentiment.
Al ben ik niet helemaal tevreden over het aanbod.
Er staan teveel originele nummers op die vanwege hun lengte dit album gehaald hebben.
Geen toevoegende waarde. Vooral bij het eerste gedeelte is dit het geval.
Het ontbreken van artiesten als Depeche Mode, Madonna en Human League is een te groot gemis.
Zo ook de remix van Frankie Goes To Hollywood (Relax) met die van Propaganda (P-Machinery).

25 december 2010

Metallica - Metallica (1991)

2010-12-20T00:26:00.003+01:00

Altijd vermeden.
Langharig tuig met Anthrax, Slayer, Megadeth en Metallica shirtjes.
Niks voor mij.
Motorrijders die de duivel aanbaden.
Liep liever een straatje om.
Probeer ruzie te vermijden.

En dan opeens in de jaren 90.
Enter Sandman.
Die gozers van Metallica blijken ook hun gevoelige kant te hebben.
Niet te durven slapen.
Lichtgevend Sesamstraatlichtje in het stopcontact.
Lamp op de overloop dat moet blijven branden.
In bed plassen omdat ze in de nacht de trap niet af durven.
Bang voor de boeman in de kast.
Gebeten te worden door de krokodil onder het bed.
Hardrockers zijn ook maar gewone mensen.

Metallica openbaart zich aan de grootste zielenpoten.
Vroeger nog gepest op school.
Verkeerde bril, buitenboordbeugel.
Opeens wordt je geaccepteerd.
Metallica opent de deuren.
Onder de boze blik zit het onzekere schooljochie.
Angus Young van AC/DC wordt beschouwd als nieuwe held.
God der nerds.
Schooluniformen mogen weer.
Gearmd het rock café binnen lopen.

De wereld is aan het veranderen.
Leggings en hoofddoekjes worden geïntroduceerd door Axl Rose.
Onze eigen mannelijke Peggy Bundy.
Het zwarte album van Metallica.
De zwarte pagina van de Metal.
Vervlakking.

Ik hoorde Nothing Else Matters laatst op een bruiloft.
Openingsdans.
Echtpaar in een gekunstelde Quick-Step.
Ouders met danservaring die al snel volgden.
Geprogrammeerd op een Keyboard.
Beat eronder.
Handjes in de lucht.

Metallica is voor iedereen.
Heerlijk schuifelend achter je rollater.
Om vervolgens de polonaise te starten.
Angel Of Death van Slayer schalmt uit de luidsprekers.

20 december 2010

Tom Waits - Closing Time (1973)

2010-11-30T22:17:00.002+01:00

The Place Where Everybody Knows Your Name.
Vrolijk bezongen in Cheers.
Het kroegleven is een groot feest.
Realiteitswaanzin.
Dit is zwaar drinken met Mickey Rourke en Faye Dunaway.
Zwalkend in de goot.
Barfly.

Een schuchtere jonge pianist ergens in een hoek weg gestopt.
Verborgen in bedwelmende rookwolken.
Nicotine doet zijn stem breken.
Speelt oude hits van Frank Sinatra.
Het enige muziekboek in zijn bezit.
Gekregen van zijn te vroeg gestorven vader.
Voormalig stamgast.
Menig uurtje hier door gebracht.
Terwijl het gezin hoopvol wachtte op zijn thuiskomst.

Barvrouw Martha.
Getekend door het leven.
Vorige week een vervelend bericht ontvangen.
Longkanker in terminale fase.
Zichzelf stiekem moed indrinken.
Jeneverfles verstopt onder de toonbank.
Haar gelaat zo geel als de muren.

Noodzakelijk bruin café.
Geldgebrek beperkt keuzes.
Geen likje verf.
Geen nieuw vloerbedekking.
Geur van pis en bier.
Verspreidend als een dodelijke ziektekiem.

Rosie, de tandloze prostituee.
Probeert nogmaals de pianist te versieren.
Bij gebrek aan klanten.
Zonder enig oogcontact speelt hij door.
Denkend aan vorig weekend.
Toen hij er in trapte.
Sinds toen hevige jeuk in de schaamstreek.
Niet het lef om de dokter te bezoeken.

Closing Time.
Maar we nemen er nog eentje.
Tegen de eenzaamheid.
Om te vergeten.

Barman Tom Waits.
Hij wacht op het speelgeld.
Zodat hij deze maand de huur weer kan betalen.
Van het kleine kamertje boven de neonlichten.
Een verdieping hoger.

30 november 2010

Rage Against the Machine - Rage Against the Machine (1992)

2010-11-30T20:27:00.004+01:00

Ik ben boos.
In ons buurthuis wil er niemand met mij praten.
Allemaal stomme mensen.
En ik woon ook nog in een stomme plaats.
In een stom land.
De regering is stom.
Stemmen heeft geen zin.
Allemaal stomme kandidaten.
Hiphoppers zijn stom.
Hardrockers zijn stom.
Ik zou ergens tegenaan willen schoppen.
Maar dat is nog erger dan stom.
Dat is zelfs dom.
En het doet ook pijn.
Ik wil dingen in de fik steken.
Maar dat mag niet van de politie.
Fuck de politie.
Fuck de brandweer.
Fuck het buurmeisje.
Dat mag ook niet.
Die is nog minderjarig.
Fuck.....
School is ook zinloos.
Stomme, domme leraren.
Ik kan mezelf wel les geven.
Als we nu allemaal gaan springen.
Dat mag namelijk wel.
Is niet eens strafbaar.
Misschien komt er dan zelfs een aardbeving.
Dat zou cool zijn.

30 november 2010

Interpol - Interpol (2010)

2010-11-29T08:11:00.001+01:00

Wat wil je nog meer?
Een meesterlijk debuut afleveren, waarmee je gelijk met Joy Division wordt vergeleken.
Hoeveel meer eer kan een band toegediend krijgen.
Echter na drie albums volgens hetzelfde recept was de koek aardig op.
Die overwaardering kan tegen je gaan werken.
Misschien is het daarom wel een goede stap geweest om als zanger een solo album te maken.
Zou de wisseling van bassist mee gespeeld hebben?
Ik weet het niet?

Hun vierde album klinkt een stuk frisser en gedurfder.
Meer Joy; minder Division.
Het depressieve karakter is meer op de achtergrond geraakt.
Variatie in kleurklanken.
Ik geef toe , Interpol zal nooit een boyband worden met gebloemde bloesjes en gebleekte spijkerbroeken.
De basiskleur zal zwart blijven.
Al zullen vele volgelingen van het eerste uur afhaken, ik hoor bij het selectieve groepje welk deze koerswisseling wel kan waarderen.

Joy Division luidde de trieste jaren 80 in.
Koude oorlog en hoge werkeloosheid.
Hopelijk wordt er vanaf 2010 een positiever beeld geschetst.
Meer werkgelegenheid en samenwerking op wereldniveau.
Laten we het hopen.

29 november 2010

Songs: Ohia - The Lioness (2000)

2010-11-24T16:32:00.002+01:00

Terughoudende aarzelingen in de eerste gitaarakkoorden.
Wachtend op invulling van het breekbare stemgeluid van Jason Molina.
Om vervolgens meer kleur te geven.
Regenboogpalet op een grauwe grijze herfstdag.
Vervagende schittering.
Kracht puttend uit gemeende neerslachtigheid.
Vliegend tegen onwispelturige klimaatsverschillen.
Windvlagen die je als een bromtol langzaam hoogtes laten verliezen.
Verslagen en levenloos het bed van verdorde krakende bladeren belanden.
Kleine breekbare botjes knappen uiteen.
Tijdens de komende wintermaanden een worden met de voedzame humuslaag.
Om in het voorjaar te schitteren als een opkomende jonge boom.
Zichzelf sterk makend tegen de vier seizoenen.
Mijn interpretatie van The Black Crow.

Wederopstanding van het grungegeluid.
Vergeet de gitaarmuren.
Sobere kaalheid vervangt opkroppende kwaadheid.
Kwetsbaar en open.
The Lioness is Seattle.
Kansarme treurende jongeren.
Dagelijks naar een geroutineerde werkplek.
Uitdaging tot het nulpunt gebracht.
Dromend van een welvarend bestaan.
Zichzelf vergrijpen aan genotsmiddelen.
Puur om te vergeten.
De stad met het minste daglicht.
Regen en hoge zelfmoordpercentages.

Vreemd genoeg moest ik gelijk aan Eddie Vedder denken.
Het album wat hij niet durft te maken.
Terwijl ieder hoopt op zijn openheid.
Dagboek van een rockslachtoffer.
Geleefd door de shit die over hem heen gegooid werd.
De laatste der Mohikanen.
Kurt Cobain en Layne Staley voegden zich onder Gods hoede.
Chris Cornell verkocht zijn ziel aan de duivel.
Ging in zee met Timbaland.
Een commercieel flutproduct als resultaat.
Ook het Soulsaversproject raakte mijn gedachtes.
Waarbij een Mark Lanegan de angst voor het eindige beschrijft.
Zijn openbaring leek onovertroffen.
Blijkbaar is het onmogelijke bereikt.
Als laatste voel ik raakvlakken met Beth Gibbons.
Emotioneel geladen zangeres van Portishead.
Vrouwelijk spiegelbeeld.

Wuivende palmen in violet.
Gezichtsbedrog.
Koortsachtige Fata Morgana van een zoekende pelgrim.
Achtergelaten in een woestijn der leegte.
Waar gebouwd wordt aan zandkastelen.
Fundament wat telkens weer opnieuw afbrokkelt.
Uiteindelijk zal het droombeeld zijn offer brengen.
Flatline des bestaan.

24 november 2010

Kate Bush - The Kick Inside (1978)

2010-11-16T01:45:00.002+01:00

Sprookjesachtige verschijnsel.
Angstaanjagend en beminnend.
Wuthering Heights is een beleving.
Perfecte combinatie van dans en zang.
Niet alleen muzikaal een openbaring.
Wat Kate Bush laat zien is bepalend voor de latere ontwikkeling van Modern Dance.
Hier nog de klassieke achtergrond.
Later in Running Up That Hill de omzetting in emotie.
Om je zo wereldwijd openbaar te promoten.
Met goedkeuring van de grote meester David Gilmour himself.
Dat moet wel een Kick Inside veroorzaken.
Tenminste wel bij de familie Raven.

Bij ons thuis werden vroeger maar twee programma’s op televisie gevolgd tijdens etenstijd.
Studio Sport en Toppop.
Als kind zijnde maakte ik totale verbijstering mee bij mijn ouders.
Deze jongedame liet ze ademloos naar het kastje staren.
Alsof een Poltergeist via testbeeld het gezin terroriseerde.
Jarenlange inspanning van Penny de Jager werd neergesabeld.
Terug gebracht tot vrolijk gehuppel.
Vanaf nu werd er maar over een persoon gesproken.
Kate Bush.
Magie.
Ultieme assistent van Hans Klok.

Probeer dit maar eens om te zetten op albumformaat.
Onmogelijke opgave.
Moving is een uitnodiging.
Ga het duel aan..
Breng me op mijn knieën.
Openbaar jezelf.
Durf te bewegen.
Ongeacht hoe de omgeving er op reageert.

Geheimen prijs geven.
Vanuit een donkere hoek tevoorschijn komend.
Ondersteunend door klanken.
Komend vanuit een instrument.
Bespelend als een slangenbezweerder.
Kronkelend en wurgend.
Hypnotiserend.
The Saxophone Song.

Spookachtig.
De goede fee?
De boze toverheks?
Als Doornroosje jezelf overgevend.
In slaap wiegend.
Om pas 100 jaar later te ontwaken.
Strange Phenomena.

Zwevend in de zomerlucht.
Als een duivelse drakenvlieger.
Made In Japan.
Zichzelf in vreemde bochten wringend.
Neerkijkend op de aarde.
Kite.

Geborgenheid zoekend.
Keuze voor de verkeerde persoon.
Als beschermer onder het bed.
Ontaarden als het gevreesde monster.
Geflirt met pedofilie.
Nachtelijke bezoekjes.
Onschuldig ogende blik.
Verkeerde romantiek vanuit een minderjarige.
The Man With The Child In His Eyes.

Verkleurde poster op een tienerkamer.
The Man With The Golden Gun.
Roger Moore als tieneridool.
In zijn rol als James Bond.
James With The Cold Gun.
Voorliefde voor vaderpersonen.

Feel It.
De deur op slot.
Denkend aan die onbereikbare prins op het witte paard.
Schaamteloos met hem de liefde bedrijven.
Angst voor voyeurs.
Genietend van het moment.
Overgang van pubertijd naar volwassenheid.
Gevangen in anderhalf uur aan sex.

Dagenlang volkomen verdoofd.
Onbereikbaar voor conversaties.
Zelfbekering.
Oh To Be In Love.
Hou het gevoel vast.

Bevestigend in L' Amour Looks Something Like You.
Die paar minuten extra genieten.
Als bonus voor de romantici onder ons.

Them Heavy People.
Groepstherapie.
Zwaargewichten die verplicht moeten lijnen.
Een balspel in een kring.
Deze pogen naar elkaar over te gooien.
Terwijl vettige ledematen in de weg zitten.
Waardoor het onmogelijk is om voorwerpen vast te pakken.
Als het met enige inspanning lukt.
Voorover tuimelen.
Niet meer overeind kunnen komen.
Een tragikomisch schouwspel.

Verdriet weg mediteren.
Samen met David Gilmour op zoek naar stenen.
Zodat je een muur kunt opbouwen.
Veilig voor Roger Waters.
Die net als jij tijdelijk zal kiezen voor het leven in een cocon.
Room For A Life.

Om na een geweldig debuutsingle het onmogelijke mogelijk maken.
Je naam voor eeuwig bestempelen in de muziekwereld.
Blauwdruk voor verdere ontwikkeling.
Komend tot het ultieme meesterwerk.
The Hounds Of Love.
The Kick Inside.

16 november 2010

Orchestral Manoeuvres in the Dark - Architecture & Morality (1981)

2010-11-11T22:22:00.001+01:00

Elke vrijdagavond naar de plaatselijke muziekzaak.
Samen met een buurtjongetje.
Blind starend bij de Yamaha KX-88 keyboard.
Want daarmee kon je echt alles spelen.
Niet wetend dat enige muzikaliteit ook een vereiste was.

De verkoper had er uiteindelijk genoeg van.
Dus mochten we alleen terug komen als er voor hem iets te verdienen viel.
Zakgeld, kermisgeld en de inkomsten van een verjaardag werden op geofferd.
Nogmaals vaker bij opa en oma op visite.
Genoeg bij elkaar voor een Yamaha PSS 480.

Dat Japanners over het algemeen klein waren, was mij bekend.
Nooit stil gestaan bij het volgende feit.
Ook hun vingers hadden een andere formaat.
Waardoor het onmogelijk leek om dit apparaat te bedienen.
Grote miskoop.

Totdat er twee klasgenoten op bezoek kwamen.
Nieuwsgierig naar mijn nieuwe aanwinst.
De eerste nam plaats achter mijn bureau.
Speelde probleemloos Maid Of Orleans van O.M.D.
Vervolgens herhaalde de andere het probleemloos.
Terwijl ik met veel geworstel het intro van I Just Can’t Get Enough van Depeche Mode kon spelen.
Ja, en Vader Jacob.
Wat een afgang.
Dus hier stopte voor langere tijd met liefde voor Orchestral Manoeuvres In The Dark.

En als je nu Architecture & Morality terug hoort.
Waan ik me weer in die winkel van vroeger.
Het gedateerde geluid klinkt prettig in het gehoor.
De jaren 80 lijken een eeuwigheid ver weg.
Terug naar het nieuwe stenen tijdperk.
Waar een verwende jongetje samen met een rijke pappa het welkomstbelletje laten rinkelen.
Vader haalt een aantal flappen uit zijn portemonnee.
Zonder blikken en blozen wordt de Yamaha KX-88 verkocht.
Terwijl ik mijn spaarpotje met inhoud nog een na tel.
Net genoeg voor hun ingeruilde tweedehandse Yamaha PSS 480.
Afgedankt als een vergeten souvenir.
Net als het echte daadwerkelijke zelfgetitelde hoogtepunt van dit album.

11 november 2010

Kinderen voor Kinderen - Kinderen voor Kinderen (1980)

2010-11-07T23:59:00.003+01:00

Bruine indianenpantoffels aan.
Bijpassende pyjama.
Glaasje sinas.
Bakje Nibbits staafjes.
De gele er al uit gevist.
Zodat de rode achter bleven.
Verantwoorde televisie.
Hoogtepunt van 85 jaar VARA.
Ouders die gezellig mee keken.
Allen voor dat kleine zwart witte kastje.
Dat jaar nog geen Ruis op de buis.
En maar hopen dat het niet ging stormen.
Zodat de atenne op het dak stil bleef staan.
Je hield je hart vast.
Hopelijk raakten de hoeven van het paard van de Sint hem ook niet.
Ondertussen vroeg je jezelf af hoe deze LP jouw schoen kon bereiken.
Verbinding van de schoorsteen was net dicht gemetseld.
Deze familie was trotse bezitter van een verwarming.

Oude tijden, gouden tijden.
Sinterklaasintocht en Kinderen Voor Kinderen.
Gebeurtenissen die de winter inluiden.
De 4e uitzending pas begreep de goedheiligman mijn hints.
Prima album dat Kinderen Voor Kinderen 4.
Al kon Meidengroep niet tippen aan Ik Heb Zo Waanzinnig Gedroomd.
Vervolgens werd het voor mijn gevoel stukken minder.
Nu een DVD met oude opnames in huis.
Samen met dochter van 3 laatst gekeken naar versie 31.
Halverwege kwam ze met ons eigen schijfje aan zetten.
Zegt eigenlijk al genoeg.

7 november 2010

Jeff Buckley - Grace (1994)

2010-11-07T01:18:00.002+01:00

Ruim dertien jaar geleden.
Het overlijden van Jeff Buckley.
Ongeloof.
Net als vader te vroeg heen gegaan.
Onwaarschijnlijke erfenis.
Erfelijk bepaald in de genen.
De wereld was in shock.
Wekenlang Nightswimming van REM gedraaid.
Voor de laatste maal een glimp in de golven.
Glimlach op het gezicht.
Vervolgens totale verdwijning.
Grace was te pijnlijk.
Pas later kwam de wereldwijde erkenning.
Genoeg tranen van ontroering door zijn versie van Hallelujah.
Met terugwerkende kracht verdronken in emoties.

De grote klap kwam echter nog harder aan met Last Goodbye.
Testament vastgelegd.
Afscheid van een geliefde.
Niet een jeugdvriendin.
Relatie op de klippen gelopen.
Maar de laatste zonsondergang.
Lichtstralen omhelzen het lichaam als een geliefde.
Bovenlichaam ontbloot.
Klaar om een duik te nemen.
Voor eeuwig de diepte in.
Terwijl de duisternis het water als zilver doet verkleuren.
Als een parel glinsterend op de bodem.
Een week later terug gevonden.
Niet als een schat van grote waarde.
Maar als een verlies van grote waarde.

7 november 2010

The Cure - Faith (1981)

2010-10-26T01:04:00.002+02:00

Vertrouwen.
Het komt allemaal wel goed.
Kleine persoonlijke crisis.
Afsluiting van adolescentie.
We hebben het allemaal ervaren.
Periode in het leven waar je doorheen moet.
Besef dat we niet in een Efteling wereld leven.
Sprookjes lopen niet altijd goed af.
Dankzij Hans Christian Andersen wordt de link tussen leven en dood gelegd.

The Holy Hour.
Bezoek aan de oude basisschool.
Kinderen zijn aan het knikkeren op het schoolplein.
Geen besef van sterfelijkheid.
Terwijl je net jouw eerste familielid ter graven gebracht hebt.
Midden in de nacht keer je terug.
Duisternis camoufleert de tranen.
Vallend in de zandbak.
Terwijl je zittend op de rand afscheid neemt.
Definitief vaarwel.
Kindertijd voorbij.

Je wordt ouder.
Teddybeer en maagdelijke pyjama maken plaats voor een leeg bed.
Ergens in een stoffig doosje liggen herinneringen.
In de vorm van een zelfgemaakte ring.
Koperdraad en kleine kraaltjes.
Dertien jaar geleden.
Cadeau van de eerste liefde.
Vanaf de lagere school eeuwige trouw belovend.
Twee jaar later uit het oog verloren.
Een gedachte naar die lichtblauwe jeugdkamer.
Vervagend in askleurig grijs.
Primary.

Haar naam echoot in een lege kamer.
Gedachtegang versneld afspelend.
Andere stemmen vervullen het tot een kakofonisch geheel.
Laat hier orde in komen.
Overzicht vervaagd.
Verlangen naar een overleden dierbare.
Haar stem die het geheel registreert.
Tot een gangbaar totaalbeeld.
Other Voices.

Verlangen naar eeuwige rust.
Ergens verborgen onder een hunebed.
Tot jezelf komend.
All Cats Are Grey.

The Funeral Party.
En opeens sta je daar weer.
Als laatste afscheid nemend bij een vers graf.
Binnen de familie hierografie schuif je een plek op.
Je rol als volgeling wordt belangrijker.
Stap verder in het proces.
Onbewuste keuze tot volwassenwording.

Doubt.
Twijfel overheerst.
Ben je er al klaar voor.
Balancerend tussen jong en oud.
Uiterlijk van een volwassene.
Van binnen nog een puber.
Vechtend tegen je eigen bewustwording.
Strijdend tegen het gevormde beeld van je ouders.
Wetend dat je steeds meer op hen begint te lijken.
Vermoord het oude zelfbeeld.
Maak plaats voor een wedergeboorte.

Als een draaikolk draait alles om je heen.
Raakt de grip met de oever kwijt.
Enige houvast is de stroming.
Laat je mee voeren.
Ga niet kopje onder.
Hou je hoofd koel.
Verdrink niet in de tranen der verdriet.
The Drowning Man

Zonder vertrouwen is de eindigheid nabij.
Verbaal de mond gesnoerd.
Met stomheid geslagen.
Terwijl er een overdosis aan woorden zich een weg baant.
Door de aderen van je ziel.
Verspreidend als een kanker.
Klaar om zich te openbaren.
Overwin deze ziekte.
Vecht een weg naar buiten.
Faith.

26 oktober 2010

Siouxsie & The Banshees - Nocturne (1983)

2010-10-25T00:46:00.001+02:00

Waanzinnig intro.
Stravinsky met The Rite Of Spring.
Beelden van indianen op mijn netvlies.
Thuisgekomen van strooptochten.
Trofeeën die over de hals van het paard hangen.
Buitgemaakt van de vijand.
Opgewacht door het opperhoofd.
Gejuich en verbroedering.
Hoe kun je deze kronkelende slangenvrouw anders aankondigen.
Sioux betekend dan ook klein als adders.
Haardrachten in de wave periode hadden veel weg van indianentooien.
Evenals de make-up.
Gevaarlijk ogende oorlogskleuren.

Vervolgens gelijk de gedaante van Cneph aan nemen
Egyptische God.
Lijf van een serpent.
Hoofd van een havik.
Hoe snel kan de overgang naar Israel gemaakt worden.
Medicijnman Robert Smith in de schaduw.
Tovert de mooiste bezwerende klanken uit zijn gitaar.
Ondergeschikt aan de IJskoningin.
Prima passend in deze rol.

Dear Prudence, een ode aan The Beatles.
Iets wat later in de vorm van Helter Skelter overtroffen wordt.
Maar het publiek moet warm gemaakt worden.
En toevallig scoren ze met deze cover nou net een onverwacht hitsucces.
Gelukkig geen uitgedokterd commercieel concert.
Klaagzang in Paradise Place.
Wanhoop en decadentie.

Natuurlijk worden er veel nummers van A Kiss in the Dreamhouse gespeeld.
Voor mij de aankondiging van een mooie periode.
Vanwege bezettingsproblemen vervult The Cure voorman Smith hier een rol.
Iets wat hij goed vervolgde op Hyæna.
Zijn geest dwaalt zeker rond op hoogtepunt Tinderbox.

Maar goed, weer terug naar Nocturne.
Met Night Shift worden de wat zwaarmoedige volgelingen beloond.
Meesterwerk Juju komt er met vier bijdrages niet slecht van af.
Totaal geen sprake van luchtigheid.
Weerspiegel het altijd met Faith.
Beide uit 1981.
Duidelijk invloed op elkaar.
Al zou hier een Opus Magnum als Disintegration niet haalbaar zijn.
Daarvoor werd het niveauverschil te groot.

Het geschreeuw in Eve White – Eve Black maakt het publiek nieuwsgierig.
Zullen ze dan misschien toch nog afsluiten met Voodoo Dolly?
Toch te mooi om waar te zijn.
Onheilspellende klanken trotseren de mistige sigarettenlucht.
Sinds tijden verlang ik terug naar een ander tijdperk.
De periode van voor het rookverbod.
Juist dat gevoel komt naar boven.
Net voor de toegift eventjes een peuk van licht voorzien.
Versnelling door drumsalvo’s.
Mijn hart volgt hetzelfde ritme.
Wat had ik hier graag bij in de zaal gestaan.

Nocturn van Siouxsie en Concert van The Cure zijn albums je eigenlijk in huis moet hebben.
Al is het maar om een indruk te krijgen, waar deze bands in de jaren 80 toe in staat waren.

25 oktober 2010

The Beach Boys - Pet Sounds (1966)

2010-10-21T14:39:00.002+02:00

Happy Days.
Stoere Fonzie en de rest.
The Beach Boys zijn de rest.
Christelijke, maagdelijke schooljongetjes.
Weg is het verlangen naar de jeugd.
Geen Surfin' U.S.A., California Girls en Fun, Fun, Fun meer.
Surfplank verkocht voor literatuur.
Filosoferen op het strand.
Dagdromen over de toekomst.
Huisje, boompje, beestje.
Kinderlijke onschuld.
Gezamenlijk naar de kinderboerderij.
Bokjes voeren met brokjes die voor 2 cent te koop zijn bij de plaatselijke kiosk.
Schaapscheerderfeesten.
Geitenwollen sokken cultuur.
Breipatronen bij de Magriet.
Zwembroek maakt plaats voor warme koltrui.

Ik heb de genialiteit van Pet Sounds nooit begrepen.
Juist de zomerse wat opgejaagde muziek sprak mij aan.
Niet de samenzang.
Voor mij hoorden ze nu thuis tussen The Hollies en The Monkees.
Het nivo van The Byrds of The Mamas & The Papas is onbereikbaar.
Prijsnummers zijn hier Wouldn’t Be Nice en I Know There’s An Answer.
God Only Knows is me teveel KRO.
Jongerenkoor op een zondagochtend.
Gedoucht, haartjes in een scheiding.
Vleugje parfum uit vaders badkamerkastje.
Liever de zoute zweetlucht.
Middagje op de golven.
Sex op het strand.
Biecht overslaan.
Vanwege slapenloze nachten en een flinke kater.

21 oktober 2010