donderdag 1 augustus 2013

Roxy Music - Roxy Music (1972)

Re-Make Re-Model, de eerste keer dat ik het hoorde vond ik het klinken als een ongestructureerd, rommelig geheel, maar tijdens een concert van Bryan Ferry solo viel het kwartje wel. Kregen we eerst een uur lang luistermuziek voorgeschoteld, bij de eerste klanken van Re-Make Re-Model gingen de stoelen letterlijk aan de kant. We mengden ons met z’n twee├źn tussen de dansende menigte. Een voorbode van wat verder die avond zou volgen; veel dansende zwetende lichamen, met Ferry op het podium als oppergod, netjes binnen de lijntjes bewegend, op zijn al overbekende heupwiegende manier. Natuurlijk heeft het nummer totaal geen effect bij een laag volume, dit mag best hard gedraaid worden. Eigenlijk wel behoorlijk hard. Roxy Music zet zichzelf op de kaart. Verwelkoming van een mooi debuut. Ladytron is Oosters, maar ook de psychedelica van Hawkwind, en zelfs Pink Floyd is hoorbaar. Heerlijk pulserend om vervolgens als een goede massage los te gaan. Toch staan beide nummers voor mij in de schaduw van If There Is Something; het country geluid met een vleugje Rock & Roll doet mij denken aan The Rolling Stones, maar zo rond de 1 minuut 40 gaat het roer totaal om. Ferry klinkt steeds gekwelder, en nooit zou zijn stemgeluid zo dicht bij David Bowie komen als nu, maar de echte ommezwaai komt door die keyboard partijen bij die 1:40. Postpunk van het tijdperk van voor de punk, van New Wave had men nog niet gehoord. Hoe vaker ik het hoor, des te meer heb ik het besef dat we hier met misschien wel de sterkste song van Roxy Music te maken hebben. Niet het meest gangbare, maar zo heerlijk in het gehoor. When You Were Young Here Are The Young Men zou Ian Curtis een paar jaar later zingen. Virginia Plane is duidelijk de single; pakkend, kort, en verantwoord. Al lang niet meer mijn favoriet van dit album, al blijft het prettig in het gehoor liggen. 2HB is een mooie ode aan een goed acteur (To Humphrey Bogart), maar heeft minder zeggingskracht dan de eerste vier nummers. Dromerig als een slaapliedje. Die zwerm bijen of iets dergelijks aan het begin van The Bob mochten van mij achterwege blijven. De oorlog bezongen alsof het een gepassioneerde vrouw zou zijn. Die Ferry denkt ook maar aan een ding. Wel het nummer waarbij de vergelijking met glamrock te leggen is, zeker als het koor invalt bij Too Many Times….. Change Meeting is bijna Berlijns klinkende cabaret. Muzikaal gezien zeker spannend, leg het maar naast het debuut van Joy Division, en je hoort zeker raakvlakken in het kille geheel. Country, Rock & Roll en Glamrock vermengen zich tot Would You Believe? Deze driehoeksverhouding valt niet geheel in goede aarde bij mij. Sea Breezes maakt veel goed. De rust van de zee is voelbaar. Degene die ooit zelf de zee hebben opgezocht om tot bezinning te komen, begrijpen waarschijnlijk het gevoel. Lopend door het water, en voor dat ene moment het denken afsluiten van de buitenwereld; er gewoon maar zijn, verder niks. Hierdoor valt die break niet geheel goed, te snel weer met beide voeten terug op aarde; beseffend dat het water toch wel aan de koude kant is. Het einde maakt alles weer goed. En dan zijn we helaas alweer bij het laatste nummer beland, welke voor mij ook niet veel toevoegt. De cabaret s weer aanwezig bij Bitters End, maar een beetje op een flauwe manier. Is dit een grap, of bedoeld als serieus nummer? 1 augustus 2013

Geen opmerkingen:

Een reactie posten