zondag 30 juni 2013

Muse - The 2nd Law (2012)

Supermacy is James Bond meets Batman. Een soort van verknipte soundtrack van twee superhelden met elementen als Goldfinger, Live and Let Die in zich, maar ook Hold Me Thrill Me Kiss Me (Batman Forever) van U2 en Come With Me ( Godzilla van Puff Daddy zitten er min of meer in. Matthew Bellamy gaat gelijk de hoogte in als een hysterische Jeff Buckley, en het bevalt mij prima zo. Madness heeft daarentegen het sensuele van George Michael; beetje I Want Your Seks; soul welke bijna naar gospel neigt. De gitaar is gewoon gejat van het tussenstuk van Queens I Want To Break Free. Muse blijft een meester in het bij elkaar rapen van de popgeschiedenis, om vervolgens hier en mooi geheel van te maken. Wat een band als The Prodigy doet met samplers is eigenlijk te vergelijken. Vervolgens krijgen we opgefokte Franz Ferdinand achtige funk, met een vleugje Red Hot Chili Peppers in Panic Station. Prelude is het muziekje van een foute liefdesfilm als Gone With The Wind. Bij Survival horen we Queen weer terug; inclusief groots opgezette gitaarsolo, ik moet hierbij ook aan een band als The Darkness denken, maar waar zijn die door beinvloed; precies Queen. Matthew Bellamy in de diepte is bijna dezelfde stem als Mike Patton van Faith No More; ook een band die hun eigen mix van cross-over samen stelt. Dan krijgen we bijna traditionele Ierse volksmuziek, maar met die elektronica ontwikkeld Follow Me zich als een Dana International achtig Songfestival nummer; ook echte verantwoorde kitsch horen we terug. Op het einde nog even de Bono uithalen. Het dromerige Animals is Old-School Muse, zoals ze in het begin klonken, als een Radiohead kopie. Het gitaarspel is prachtig, vooral de toewerking naar het einde toe. Bij Explorers hoor ik het duidelijk weer Queen (Don’t Stop Me Now) terug, maar ook No Surprises van Radiohead, al klinkt Bellamy ook bijna als Marc Almond. Net zo gemakkelijk wordt er over geschakeld naar Where The Streets Have No Name van U2 in Big Freeze om zich vervolgens te ontwikkelen in een typisch Muse nummer, al hoor je Arcade Fire met Rebellion (Lies) er doorheen. Wat klinkt Bellamy weer heerlijk bij Save Me; deze dromerige kant hoor je helaas te weinig bij hem, de controle op zijn stem is subliem. Mooie dreampop zoals ze vooral in de jaren 90 gemaakt werd. Om daarna het Ministry achtige hakwerk in Liquid State te horen is wel even wennen, het is dat de zang anders is, maar het zou zowat op het zwarte Metallica album passen, muzikaal lijkt het ook wat op de opener, maar dan de Guns N' Roses versie van Live and Let Die. Het einde vind ik minder, dit past niet tussen de andere groots opgezette nummers van het album. Leuk om vervolgens nog een stukje Riverdance terug te horen, muzikaal lijkt het op Rood van Marco Borsato, vervolgens komt het elektronische gedeelte, gewaagd en zeker geslaagd te noemen. The 2nd Law: Unsustainable vind ik meer bij de Olympische Spelen passen dan Survival. Die andere The 2nd Law: Isolated System klinkt weer totaal anders; ook mooi, maar eigenlijk vind ik de twee afsluiters niet helemaal tussen de rest passen. Muse zal altijd die mix tussen Queen en Radiohead blijven, met weinig echt originele elementen, maar voor mij is The 2nd Law het album van ze waarbij het geheel mij het meeste aanspreekt. 30 juni 2013

Geen opmerkingen:

Een reactie posten