dinsdag 21 mei 2013

Phosphorescent - Muchacho (2013)

Wel even wennen, die nieuwe Phosphorescent. Opener Sun, Arise! Heeft niks van de kenmerkende Country invloeden die je van deze band bij ander werk wel terug hoort. Dit klinkt meer als een elektronische variant van Bon Iver Vervolgens gaat het met Song for Zula in deze lijn voort, maar moet ik juist hierbij denken aan U2 ten tijden van Pop; zeker niet hun sterkste album. Toch valt het bij Muchacho uiteindelijk niet slecht uit. Matthew Houck heeft steeds meer het verhalende van Bruce Springsteen en de voorheen duidelijk hoorbare vergelijkingen met zijn grote idool Willie Nelson zijn minder verkenbaar. Het lijkt alsof pianist / keyboardspeler Scott Stapleton een grotere rol heeft gekregen in de samenstelling van het geluid voor dit album. Dat hij sfeerbepalend is, bewijst zijn bijdrage van Los Angeles op het vorige album wel; absoluut het hoogtepunt daar. Toch ben ik blij als ik bij Terror in the Canyons, meer de Americana en Country invloeden terug hoor, met weer een sterk stukje piano. Stiekem opgelucht dat de elektronische lijn van de openingsnummers niet door gezet wordt. Phosphorescent is live juist erg sterk omdat de instrumenten dan vooral puur klinken, en dit hoor ik ook graag op de studio albums terug. A Charm/ A Blade ademt dit ook uit; ondanks het voor Phosphorescents begrippen erg vrolijk refrein. Ik mag er graag naar luisteren. A New Anhedonia ligt in de lijn van Terror in the Canyons en dus ook indirect in dezelfde lijn als Los Angeles, waardoor ik getuige ben van het tweede hoogtepunt van Muchacho. Deze twee nummers alleen al zijn de aanschaf van het album waard, en behoren tot de mooiste nieuwe muziek van 2013. The Quotidian Beasts heeft qua hoge zang veel weg van Madrugada, maar ook het eerste album van Band of Horses komt in mij op. Minder dan de twee eerder genoemde hoogtepunten, maar wel van topniveau. Een zeer geslaagde plaat, die zelfs nog beter had kunnen uitvallen, want ondanks de verrassende elektronica bij de eerste nummers, wordt ik toch echt warm van de sfeer, welke de rest van het album uitstraalt. Voor liefhebbers van een band als Walkabouts is dit ook een aanrader. Afsluiter Sun’s Arising is volgens mij ongeveer hetzelfde nummer als de opener, maar dan zonder de electronica, komt gelijk beter bij mij binnen, al moet ik niet teveel Bon Iver of Iron & Wine achtige muziek horen. 21 mei 2013

Geen opmerkingen:

Een reactie posten