donderdag 2 mei 2013

Muse - Black Holes & Revelations (2006)

Muse zou met hun laatste album The 2nd Law onder andere aansluiten bij de heersende dubstep rage. Toch klinkt dit album niet veel anders dan Black Holes & Revelations. Muse is de laatste jaren een stuk dansbaarder geworden, mede door het gebruik van electronica. Bij een band als Radiohead pakt dit voor mij te experimenteel uit, wat te koste gaat van de songs, bij Muse blijft het geheel een duidelijke opbouw te hebben, werkend naar een climax. Natuurlijk horen we Queen nog terug in de hoge uithalen van zang en gitaar en de samenzang in de koortjes, ook invloeden van Depeche Mode zijn meer hoorbaar. Een soortgelijke ontwikkeling onderging ook Editors; totaal andere band, maar wel een duidelijke invloed van de dansbare jaren 80 met hun synthesizergeweld. Muse klinkt ook regelmatig als Keane; vooral de zang; iets minder breekbaar maar wel energieker. Black Holes & Revelations laat horen dat jaren 70 glamrock, jaren 80 electronica goed samen gaan in een hedendaagse sound. Muse is geen Britpopbandje meer, die fase is ontgroeid. Men probeert te vaak een nieuw geluid te ontwikkelen, terwijl er zoveel moois gemaakt is om inspiratie in op te doen. Muse voelt dat met dit album perfect aan. Afsluiter Knights of Cydonia is geen ode aan de tante van Suske en Wiske, maar klinkt als een heerlijke soundtrack voor een ridderfilm in de lijn van First Knight die zich ergens in de toekomst op een verre planeet afspeelt. Muse op zijn best. 2 mei 2013

Geen opmerkingen:

Een reactie posten