donderdag 2 mei 2013

Bob Dylan - Street-Legal (1978)

Ik heb nooit veel met Bob Dylan gehad, zijn bekendere nummers vind ik meestal in de uitvoering van andere artiesten beter, waardoor ik natuurlijk wel de erkenning begrijp van de kwaliteit daarvan. Als zanger hoorde ik bij de groep die hem vond klinken als een valse oude kraai. Echter dankzij het dreigende faillissement van Free Record Shop lagen de albums daar wel heel erg scherp geprijst, waardoor ik uiteindelijk langzaam aan besloot om toch wat meer albums van Dylan te proberen. Desire sprong er positief uit; mede dankzij de prachtige bijdrage van violist Scarlet Rivera in zijn beste song Hurricane. Deze periode beviel mij wel; Blood On The Tracks volgde, en omdat deze ook goed in elkaar zat, kocht ik laatst ook nog Street – Legal. Deze wordt onterecht een stuk minder gewaardeerd, voor mij is dit misschien wel zijn beste album. Opener Changing of the Guards laat een Bob Dylan horen die verrassend goed bij stem is. Natuurlijk is voor mij ook de eerste naam die opkomt Bruce Springsteen, maar vreemd genoeg moet ik ook aan Redemption Song van Bob Marley denken, nog meer dan aan Bruce Springsteen zelfs. Bruce Springsteens invloed vind ik vooral hoorbaar bij de saxofoonpartij op het eind. Bob Marley en Bruce Springsteen zijn de protestzangers van een nieuwe generatie; oudgediende Dylan bewijst hier dat zijn plek daar nog steeds tussen hoort. Natuurlijk gaat Street – Legal meer over zijn persoonlijke leed vanwege zijn scheiding met Sara Lownds, maar ondanks de nodige tekstuele sneren naar haar toe, klinkt Street – Legal alles behalve wrang. De country en folk invloeden die The Rolling Stones in Exile on Main St. verwerkten hoor je tevens terug, en natuurlijk moet ik het geluid van The Band vermelden. Puristen zullen het wel niet geheel met mij eens zijn, maar ik hoor een Amerikaans klinkend geheel, waarbij men als wederzijds respect elkaars sterke kanten benutten. Natuurlijk zijn The Stones van oorsprong Brits, maar na het overlijden van Brian Jones krijg je toch een meer Amerikaans getint geluid. Feit is dat The Stones altijd naar Dylan hebben opgekeken, met Street – Legal lijkt het alsof de grote meester een gebaar terug wil maken. Voor mij is dit zijn meest geslaagde creatieve periode. Dus als ik iemand tref die net zoals ik voorheen over Dylan denkt; die oude vals zingende kraai, dan raad ik hem de trilogie Desire, Blood On The Tracks en Street – Legal aan, waarschijnlijk dat hierdoor de scherpe kantjes van zijn oordeel verzachten. 2 mei 2013

Geen opmerkingen:

Een reactie posten