donderdag 18 april 2013

The Veils - Time Stays, We Go (2013)

Finn Andrews heeft iets in zijn stem dat mij weet te raken. Klonk hij bij de vorige albums nog vrij zwaar op de hand, beetje depressief en met innerlijke woede, hier heeft hij duidelijk meer rust gevonden. In het begin even wennen, maar ik heb nu een aantal keren vooral de opener Through the Deep, Dark Wood gehoord, en het kwartje valt. Eigenlijk een nummer met het Grote Gebaar, zelfs geschikt om voor een groot stadionpubliek te spelen. Zijn zang heeft meer weg van Jeff Buckley, Brett Anderson van Suede en Chris Martin van Coldplay, maar dan net wat minder hoog. Ik moet tevens denken aan een jeugdige Bono; alsof Finn Andrews zichzelf verjongt heeft. Vond ik vooral Nux Vomica veel naar Nick Cave neigen, hier hoor ik dus meer 16 Horsepower in terug; duidelijk voorbeeld is Dancing With The Tornado. Finn Andrews heeft waarschijnlijk zijn leven meer onder controle. Toen ik hem een paar jaar geleden in Doornroosje zag spelen, stond daar op het podium een zwaar gespannen persoon, waarvan je kon verwachten dat hij elk moment boos kon weg lopen; iets wat uiteindelijk ook daadwerkelijk gebeurde. Voor mij een grote afknapper van een band die een paar jaar daarvoor zichzelf overtrof op hetzelfde podium, en mij beloonde met een van de mooiste concerten die ik ooit gezien heb. Ik stond er niet van te kijken als we nooit meer iets van The Veils zouden horen, omdat hij niet meer de kracht zou hebben om een podium te betreden. Maar nu zijn ze weer helemaal terug, lieten ze op Nux Vomica al een totaal ander geluid horen dan op The Runaway Found, ook nu hoor je weer een andere sound. Sun Gangs hing er een beetje tussenin, soms nog het duistere van de voorganger, soms geforceerd vrolijk, alsof een groep vrienden rondom het kampvuur aan het spelen was. The Veils zagen er op het podium dan ook niet uit als een vriendengroep, duidelijk een frontman die de touwtjes in handen had, omgeven door onverschillige ogende muzikanten. Vergelijkbaar met Billy Corgan en Smashing Pumpkins. Niks mis mee, want die kwamen desondanks ook met de mooiste resultaten. Iets wat voor mijn gevoel hier ook wel speelt, al klinkt The Veils hier meer als een band dan voorheen. Hun muzikale meesterwerk blijft Nux Vomica, maar dit is voor mij wel het meest overtuigende album van 2013. 18 april 2013

Geen opmerkingen:

Een reactie posten