vrijdag 22 maart 2013

Depeche Mode - Delta Machine (2013)

Delta Machine is duister, net als bij Ultra heeft Dave Gahan te kampen met factoren die lichamelijk zijn tol eisten. Bij Ultra had hij te maken met de gevolgen van zijn drugsverslaving en het afkicken daarvan, bij Delta Machine het herstellen van de verwijderde tumor in zijn blaas. Pijn is hoorbaar in zijn zang, het is allemaal een stuk trager en slepender. Toch ligt Delta Machine zeker niet in het verlengde van Ultra, maar juist meer in Songs of Faith and Devotion en in mindere mate Violater. Angel heeft een soortgelijk gitaarlijntje als I Feel You, en Heaven heeft dezelfde sfeer als Condemnation. Heaven zou ook op een Soulsavers album passen; vreemd genoeg vond ik hun samenwerking met Dave Gahan niet zo geslaagd, terwijl Heaven wel prachtig is. De rol van Martin Gore als leverancier van de teksten is een stuk minder groot; Dave Gahan heeft met zijn solo albums bewezen wat hij in zijn mars heeft, en op Delta Machine is een derde mede van zijn hand. Bij The Child Inside hoor je Gore als leadzanger, en een groot pluspunt is dat hij hier met zijn stem minder de hoogte in gaat, als wat we van hem gewend zijn. Ik hoor hoe dan ook liever Gahan zingen. Hopelijk is dit niet hun laatste album, want om af te sluiten met een titel als Goodbye doet dat wel enigszins vermoeden. Gahan en Gore zijn muzikaal groeiende; de rol van Fletcher is nog steeds te verwaarlozen. Er is echter geen sprake van een hoogtepunt in hun carrière, daarvoor ontbreekt echter een belangrijk persoon; Alan Wilder, die zou de puntjes op de i gezet hebben. Maar een goede stap in de juiste richting ten opzichte van hun vorige vier albums. 22 maart 2013

Geen opmerkingen:

Een reactie posten