donderdag 14 maart 2013

David Bowie - The Next Day (2013)

Boys Keep Swinging, The Next Day opent niet als een kater, maar hakt er op een prettige manier gelijk in. We Could Be Heroes, Just For One Day geld natuurlijk niet voor David Bowie, dat was allang bekend, maar om na een lange stilte zo terug te komen, kunnen niet veel artiesten. De kameleon van de popmuziek heeft die gave wel in zich, en hij benut hem hier goed. Bij Dirty Boys schakelt Bowie een versnelling terug, mooie saxofoonpartijen maken het af. The Stars (Are Out Tonight) hoor ik Tin Machine in terug, een vleugje Prisoner of Love. Wil ik dat net een van zijn betere songs vinden. Love Is Lost is een nummer welke zo in de serie Miami Vice thuis zou horen. Na vier nummers moet ik tot de conclusie komen dat het niet geheel aan mijn verwachtingen voldoet. Ik lees bijna overal dat er terug wordt gegrepen naar de jaren 70, voor mij klinkt het tot nu toe eerder als een sterk jaren 80 album. Alsof Bowie revanche wilt nemen op de over het algemeen minder gewaardeerde muzikale periode. Het hoofdstuk dat nog goed moet worden af gesloten. Where Are We Now? Heeft voor mij raakvlakken met het beste van zijn laatste creatieve periode Thursday’s Child. Ook moet ik aan de Roxy Music van de jaren 80 denken, maar die naam drong al eerder tot mij door. Valentine’s Day zou geschikt voor een band als Suede kunnen zijn, en dat bedoel ik als compliment, je hoort goed dat Suede door een Bowie be├»nvloed is. If You Can See Me is mij te chaotisch; een op hol geslagen sneltrein; de eerste raakvlakken met Station to Station dringen zich aan. Funk op de overspannen manier. Maar eigenlijk is dit pas het eerste mindere nummer, dus dat zegt genoeg over de kwaliteit van het album. I'd Rather Be High heeft muzikaal wel wat weg van U2 tijdens Achtung Baby, maar is tevens 100% Bowie. Boss of Me klinkt eenvoudig, maar volgens mij zijn hier elke luisterervaring meer lagen in te ontdekken; het heeft iets onderhuids dreigends. Opeens neemt die sax de overhand; sterkste troef van het nummer. Dancing Out in Space is een vrolijk huppelnummer. How Does the Grass Grow? Heeft een soortgelijk intro als Heroes, maar gaat onverwacht toch een andere kant op. Hoor er The Shadows met Apache door heen in het lalala koortje. Na If You Can See Me het tweede nummer welke mij niet zo aanspreekt. (You Will) Set the World on Fire rockt op een prettige manier, heerlijk dat ingehouden gitaartje, om vervolgens los te gaan. Ook dit doet enigszins Tin Machine achtig aan. De overgang naar You Feel So Lonely You Could Die is dan wat vreemd, wel zo’n nummer wat hij over 10 jaar als crooner nog prima kan brengen. Heat is de broeierige afsluiter; misschien wel het beste van deze geslaagde come-back. Wel meer in de lijn van zijn vorige album. Conclusie; Bowie is erg goed bij stem, en hij klinkt verfrissender dan op zijn laatste platen, minder uitgeblust, ondanks dat dat ook regelmatig mooie resultaten opleverde. Bowie op de verjongingskuur. 14 maart 2013

Geen opmerkingen:

Een reactie posten