maandag 12 november 2012

Muse - Origin of Symmetry (2001)

Matthew Bellamy klinkt in opener New Born als Jeff Buckley. Prachtige opbouw, al blijf ik vanwege zijn happen naar adem op het einde van elke zin een beeld voor ogen zien van dezelfde Jeff Buckley, vechtend tegen zijn verdrinkingsdood. Je wordt als onzeker jongetje in het diepe gegooid, en probeer maar te overleven. New Born vat Muse ook perfect samen; het lieflijke, de gitaaruitbarstingen, dromerige pianoklanken, de bijna overspannen maniakale zang. Bombast en theatraal, zoals een Queen al jaren eerder deed. Bliss begint in dezelfde dromerige sfeer als New Born, al snel komt echter het muzikale klaarkomen. Mij net iets te snel, ben meer van het lange voorspel dan van de vluggertjes. Muse sluit aan bij Radiohead en de eerder genoemde Jeff Buckley, maar vanwege de zweverige keyboardklanken tussendoor kan net zo goed namen als Underworld en vooral The Future Sound Of London genoemd worden. Muse is typisch Brits, maar waar andere bands vooral aansluiting zochten bij de Britpop, gaat Muse meer een eigen weg op. Vergelijkbaar met Radiohead. Het enige grote verschil blijft dat Muse binnen de muzikale kleurblok wel netjes binnen de lijntjes blijft; al maken ze gebruik van ongangbare felle kleuren. Radiohead ging een stuk slordiger te werk binnen hetzelfde kleurblok; vaak over de lijntjes heen, en het geheel was vaak maar half af. Ik hou meer van de experimentele fase van een kleuter die zich ontwikkeld om beter te worden, dan van de ontdekkingsfase van een peuter voor wie alles nog nieuw is. 12 november 2012

Geen opmerkingen:

Een reactie posten