vrijdag 1 juni 2012

dEUS - Following Sea (2012)

Quatre Mains opent met het geluid dat mij doet denken aan Heart of Glass van Blondie. Al snel wordt het geluid dreigender. De waanzin van voorheen is aanwezig. Het stuitert op een herkenbare dEUS manier alle kanten op, maar wel op een vertrouwde manier. Worst Case Scenario blijft in mijn ogen hun beste album, die toevallig ook met een Franstalig stukje begint. Hebben we hier te maken met een meesterwerk? De intentie om verder te luisteren is aanwezig, om nog een week te wachten op de officiële release, lijkt mij te lang. Sirens gaat meer richting een Sister Dew. Tom Barmans stem is wat minder warm, maar muzikaal zit het lekker in elkaar. Doet me enigszins aan Durutti Column denken. Hidden Woods heeft weer een ander geluid, meer richting Pocket Revolution. Het verhalende gedeelte tussendoor verveeld totaal niet. De stem vaag op de achtergrond klinkt als Gavin Friday, subtiele toevoeging. Klonk dEUS steeds meer als een band, tot nu toe is duidelijk hoorbaar dat Tom Barman de touwtjes weer alleen in handen heeft. De bandleden zijn gewone muzikanten, die zijn ideeën tot uitvoering brengen. Om eerlijk te zijn, dat bevalt mij het beste. Dan komt precies op tijd het funky overspannen geluid weer terug bij Girls Keep Drinking. De baspartijen hebben veel weg van het werk van Stef Kamil Carlens; zo ook de tweede stem. Tot nu toe de enige ontbrekende factor om het af te maken. Het zou mij niet verbazen als hij ergens met Tom Barman in een donker cafeetje wat probeerseltjes heeft uitgewerkt. Nothings is Hotellounge zonder de uitbarstingen. Lekker wegdromend. Hoor hier U2 in, maar dan vooral Brian Eno, die The Edge dirigeert. Helaas aan de korte kant, ingetogen en ingehouden. The Soft Fall heeft weer de sound van Pocket Revolution, met het verschil dat daar teveel werd geborduurd op halfklare songs, waardoor men teveel steken liet vallen. Pocket Revolution blijft voor mij het album waarbij het fout ging. Mijn indruk is dat Klaas Janszoon hier de vrijheid kreeg om het allemaal in te kleuren. Mooi gebruik van piano en viool. Die laatste mis ik tot nu toe wel. Geen John Cale achtig avant-gardisch gepiel. Crazy About You heeft weer een mooie rol voor de bas; in combinatie met de gitaar doet me dit aan The Cure denken; beetje Just Like Heaven. The Give Up Gene heeft weer de U2 invloeden, weer Eno, maar nu ook de flirt met disco. Het gaat niet totaal los, maar wel net swingend genoeg. Bij dit album is het niet nodig om The Part About Love Te Skippen. Fire Up The Google Beast Algorith zou samen met Quatre Mains het beste op Worst Case Scenario passen. Beetje Oosterse sfeer. Het einde had mooier uitgebalanceerd kunnen zijn. Dan zijn we helaas weer toe aan de afsluiter. Helaas omdat ik me wel erg goed kan vinden in het resultaat. One Thing About Waves heeft een mooie opbouw. In eerste instantie klinkt het eenzijdig, maar geloof me, ook hier zitten allerlei lagen onder verborgen. Geen gehele uitbarsting, waarbij de versterkers het moeten ontgelden. Nog allemaal net verantwoord. Pianotonen zoals in Epic van Faith no More ronden het geheel af. Following Sea klinkt weer niet als een opvolger van Keep You Close, de invloeden van de soul van Greg Dulli ontbreken. Maar goed ook; nu Afghan Whigs weer touren, hoeft dEUS ook niet als een look a like te klinken. dEUS is weer gewoon dEUS. 1 juni 2012

Geen opmerkingen:

Een reactie posten