vrijdag 29 juni 2012

Dead Can Dance - Anastasis (2012)

Anastasis begint broeierig. Een kruistocht van hippiekinderen die door de verbrandende zon een weg terug naar het aardse proberen te vinden. Getergd door de warmte, waardoor de bloemen in de haren verdorren tot een troosteloos geheel. Het tempo wordt bepaald door de man met de gong. Brendan Perry als een hedendaagse rattenvanger van Hamelen. Zijn muzikale creaties werken hypnotiserend. We sluiten aan bij de kinderen van de zon. De stoet wordt langzaamaan steeds groter. Volgelingen die jarenlang gewacht hebben op het antwoord op Spiritchaser. Worden we verleid om deel te nemen op de Ark van Perry; of worden we klaargestoomd om te strijden als Gladiator voor het hemelrijk van Lisa Gerrard. Gelukkig is dit beide niet het geval. Dead Can Dance is gewoon weer terug. Het sluit perfect aan op de Oosterse richting die ooit is ingeslagen. De balans is zelfs meer aanwezig, dan op hun laatste albums. Dus achteraf is het geen verkeerde keuze om een langdurige sabbatical in te lassen. Het grote licht is herrezen. De verbrande bloemen zijn juist het gevolg door een positieve openbaring. Vreugdevuur, welk een grauw landschap achter laat. De puinhopen na een geslaagd feest. En de zaden die zich verschuilen in de grond, zullen uiteindelijk zich kleurrijk aan de wereld vertonen. Een aankondiging tot een meer productieve periode? Laten we het hopen. Geslaagde come-back. 29 juni 2012

Geen opmerkingen:

Een reactie posten