vrijdag 4 mei 2012

Scott Kelly - The Wake (2008)

Ik ben op een prettige manier verslaafd geraakt aan Mark Lanegan. Nog steeds geen behoefte om hiervan af te kicken. Dus als ergens een link met zijn stemgeluid wordt gelegd, voel ik mijn aders zichzelf meer openen. Beginnende embolie wordt weg gespoeld door de zee aan van de door drank aangetast verdund bloed. Een beginnende hoofdpijn zet zich op; gevolgd door duizeligheid omdat de co√∂rdinatie in het lichaam ontbreekt. Ziekelijk verlangen. Iets in je achterhoofd zegt je dat het onmogelijk zal zijn om enigszins in de buurt van dit unieke stemgeluid te komen. Echter; Scott Kelly slaagt hier verrassend goed in. Twee frontmannen met een vergelijkbare achtergrond. Screaming Trees en Neurosis hebben beide hun oorsprong in 1985. Dus duidelijk al bestaansrecht voor de hype rond de gitaarbands van begin jaren 90. Stemmen die een pijnlijk geleefd verleden verraden. Scott Kelly lijkt zelfs wat dieper te gaan, waardoor het soms net wat te gemaakt over komt. Bij Mark Lanegan hoor je de nicotine er doorheen, hier meer een verstikkende brandlucht. De muzikale omlijsting begint wat sober, om vervolgens halverwege Saturn’s Eye helemaal los te gaan. Dat is ook het moment dat mijn twijfel ingekapseld wordt en een pantser vormt tegen het eerder gevormde oordeel. Wat is dit een prachtig nummer. Vanaf dat moment heeft de duisternis in het akoestische spel de overmacht. The Searcher neigt zelfs naar de gotische fabelachtige sferen van The Mission. Afsluiter Remember Me heeft die magische begeleiding van Saturn’s Eye weer. Als de laatste tonen weg ebben ontwaak ik uit de roes. The Wake is een aangename verrassing. Het komt bij mij over als een verslag van een geliefde die de laatste levensuren bij zijn stervende partner door brengt. Verdriet, pijn en verlossing volgen elkaar zijdelings op. Het zelfde effect als The Lights Will Stay On van The Walkabouts. Requiem als eerbetoon. Om vervolgens de mis af te sluiten met The Gravedigger’s Song van de meester Lanegan zelf. Gewoon om weer even met beide voeten op de grond terecht te komen. 4 mei 2012,

Geen opmerkingen:

Een reactie posten