vrijdag 4 mei 2012

Primal Scream - Give Out But Don't Give Up (1994)

Het lijkt wel alsof Keith Richard aan Bobbie Gillespie de sleutel van Villa Nellcôte heeft gegeven. Daar in de kelder namen The Rolling Stones hun Exile On Main St. op. Dit zie ik als het Primal Scream album dat daarbij het dichtste in de buurt komt. Dat Gillespie een voorliefde heeft voor de jaren 60 en 70 was al hoorbaar op Screamadelica. Hier betreft het een overtreffende stap. Je proeft de drugs door het album heen, net als bij het Stones album geeft het een relaxt effect. Alsof ze zich voor een langere periode voor de buitenwereld hebben afgesloten en hun eigen Utopia creëren. De lijst van meewerkende artiesten is lang, maar toch ademt het album een gemoedelijke sfeer uit. De deuren zijn voor ieder geopend; schroom je niet om binnen te komen en een aandeel te leveren. Geniet van de gastvrijheid, en maak het u comfortabel. Een hippie commune in de jaren 90. Natuurlijk was het in deze periode hip om terug te grijpen naar de jaren 70. Lenny Kravitz en The Black Crowes waren ook behoorlijk retro. Het verschil zit zich in de nuances. Deze bands kleurden hun muzikale palet vooral in met de paarse gitaarrock; Primal Scream met diepblauwe soul. 4 mei 2012

Geen opmerkingen:

Een reactie posten