donderdag 3 mei 2012

Japan - Quiet Life (1979)

Dat Clearasil je van de puistjes af helpt is natuurlijk een grote leugen. Maar als puber wil je alles proberen om maar beter in de smaak te vallen bij het vrouwelijke geslacht. Zo ook onze Simon, die tevens aanleg heeft om wat dikker te worden. Als je dan ook nog een achternaam heeft die simpel te herleiden is tot bonbon, dan heb je een probleem. Het was dan ook een geschenk uit de hemel dat zich een band zich presenteerde waarbij de leden zich verschuilen achter een dikke laag make-up, en er toch cool uit zagen. Je hoort een single en vanuit dat beginpunt besluit je een heel album te maken. Het bewuste nummer was Quiet Life. Het album het debuut van Duran Duran. Natuurlijk is het image van Japan niet geheel origineel. Ik ken opnames van David Bowie die Golden Years aan het performen is; geheel strak van de coke. Om de lichamelijke aftakeling te verbergen werd er de nodige gezichtsverzorging toe gepast. Maar bij David Sylvian had het een ander effect. Zijn iets wat vrouwelijke verschijning met dito stemgeluid heeft iets mysterieus en sensueels. Bij hem was het om de een of andere reden verantwoord. Japan is ook een goed gekozen naam. Op Quiet Life hoor je al de Oosterse invloeden door; iets waar ze voor mijn gevoel op Tin Drum te ver in door draaiden. Zijn geslaagde samenwerking met Ryuichi Sakamoto als logisch vervolg. Eigenlijk is Quit Life een overgangsplaat. De glamrock van voorheen vervaagd langzaamaan tot het sfeervolle sobere latere werk. Juist deze periode vind ik het meest interessante. Postpunk heeft meestal een link met David Bowie, zo ook nu weer, alleen is nu het element van stijlicoon meer op de voorgrond gebracht. Wave voor de gentlemen. 3 mei 2012

Geen opmerkingen:

Een reactie posten