donderdag 5 april 2012

Suede - Dog Man Star (1994)


Hoorde je bij het debuut nog duidelijk T.Rex en David Bowie terug. Op Dog Man Star begint het met jaren 80 invloeden. De nieuwe Morrissey en Marr? Een introductie in een wereld vol protesten. Politie die hardhandig optreed tegen demonstranten. Maar al snel hoor je in We Are The Pigs de oude Animal Nitrate terug. Het vertrouwde geluid. Mooie teksten. De roep naar een onbereikbaar topmodel weerspiegeld in verslavingsdrang. Junks koortsig wachtend om te scoren. Al snel kom ik tot de conclusie dat Dog Man star wel degelijk een jaren 90 album is. Na The Summer Of Love komen de problemen. Illegale raves die steeds uit de hand dreigen te lopen. Waarbij het gezellig samen zijn is vervangen tot vervreemde jongeren. Egoïsme is het vervolg van een overdosering aan verdovende middelen. Muziek steeds vaker tot bijzaak. Visioenen veroorzaakt door hallucineren. In een eindeloze trip blijven hangen. Zichzelf te buiten gaande aan allerlei vormen van seks. Net zo snel wisselen van partner als van ondergoed. Angst voor AIDS doet zijn intrede. Volwassen worden met de nodige pijnlijke bagage. Brett Anderson heeft de pech dat hij geen grauwe, zware stem heeft. Anders zou Dog Man Star veel harder zijn aangekomen. Ook de albumhoes is sterk gekozen. Een ziekelijke jongeman op een matras. Maar toch nog het mysterie. Afkicken of een slachtoffer van een verkrachting?
Het beeld van de vogel en het keizerlijk figuur doet mij denken aan De Chinese Nachtegaal. Verlangen naar de onbevangen eenvoud van vroeger. Deze persoonlijke crisis had ook zijn effect op Suede. Bernard Butler zou de band al snel verlaten. Zijn Magnum Opus zou toch niet worden overtroffen. En hij had gelijk. 5 april

Geen opmerkingen:

Een reactie posten