dinsdag 24 april 2012

Red Hot Chili Peppers - By the Way (2002)

De Red Hot Chili Peppers zijn te vergelijken met de Calypso; het octopusachtige kermisattractie. In het begin wel spannend, maar durf je er nog niet goed aan. Een paar jaar later vind je het geweldig; en geeft het een flinke adrenaline kick. Na weer een langere periode wordt je al misselijk als je er aan denkt. Dat gevoel heb ik nu bij dit album. Vanuit een spannend funky geheel door gegroeid tot een mega act met nog steeds goede songs tot het slappe; inspiratieloze productiefoutje By The Way. Kiever en Frusciante als een soort van Beavis en Butthead werkzaam bij de McDonald’s. Je krijgt een mooi uitziende Big Mac voorgeschoteld, waarvan je nog niet weet dat er op gespuugd en overheen gepist is. Pas na de eerste hap proef je dat er iets niet klopt. Het titelnummer lijkt nog van enig nivo, maar deze opener blijkt een bedorven versie van oude successen. De verwachtingen tot een sappig geheel blijkt iets te zijn waar totaal geen smaak aan zit. Houdbaarheidsdatum allang overschreden. Waar is de pittige peper gebleven die het geheel afmaakt? Het is een uitgemolken vleeskoe die vervolgens geslacht wordt en in kleine deeltjes aan het publiek wordt verkocht. Muziek voor de massa. Hap, slik, weg. Keerpunt in hun carrière. Belang van een album staat niet meer voor op. De iPod zoekt alleen dat ene nummer. En draait moeiteloos Can’t Stop tussen Heb Je Even Voor Mij van Frans Bauer en Als De Morgen Is Gekomen van Jan Smit. 24 april 2012

Geen opmerkingen:

Een reactie posten