maandag 2 april 2012

Iron Maiden - Somewhere in Time (1986)


Somewhere In Time komt bij mij over als een verslag van een lange tournee. Geen besef meer van plaats en tijd. Angst om in herhaling te vallen. Steeds weer dezelfde truc in vrijwel dezelfde zalen. Ben ik hier eerder geweest? Déjà Vu. Caught Somewhere In Time is een trip op de snelweg. Gevangen tussen twee grote metropolen. Haastig flitsten gedachtes en herinneringen voorbij. Heimwee naar het rustige leventje thuis met gezin. Wasted Years gaat hier op door. Filosoferen over het nut van alsmaar onderweg zijn. The Loneliness Of The Long Distance Runner. Voordat je het weet ben je weer een jaar verder. Keerzijde van de roem. Japanse fans die op je aandringen. Terwijl je ze op een vriendelijke manier probeert te vermijden. Hopend ze niet te kwetsen. Onwetendheid van het cultuurverschil. Stranger In a Strange Land. Het grimmige en duistere van laatstgenoemde nummer was voor mij de definitieve reden om me meer in Iron Maiden te verdiepen. Iron Maiden was tijdens mijn schooljaren vooral hip vanwege de shirtjes met opdruk van Eddie. De helft van de dragers hiervan was vrijwel onbekend met de muziek. Toen Wasted Years een hit werd, liep vreemd genoeg het aantal liefhebbers daar terug. Afgeschrikt door de muziek. Opvolger Stranger In A Strange Land haalde de onderste regionen. Ik hield wel van het slepende. Dus na de single al snel het hele album in bezit. Iron Maiden heeft altijd het strijdbare in hun muziek gehad. De mogelijkheid om je als publiek een te voelen. Gebalde vuist in de lucht. Terwijl andere metalbands zich bezig hielden met fictieve demonen. Durfde Iron Maiden samen met Metallica hun eigen nachtmerries bloot te stellen, en te bestrijden. Daar ligt voor mij zeker ook een deel van hun kracht. Herkenbaarheid. 2 april 2012

Geen opmerkingen:

Een reactie posten