donderdag 5 april 2012

The Doors - Waiting for the Sun (1968)


Het Flower Power album van The Doors. Na het opzoeken van de zelfkant (The Doors), en de angst om er overheen te stappen (Strange Days). Jim Morrison plaatst zichzelf meer op de achtergrond. Maatschappelijk kritischer geheel tot gevolg. Natuurlijk zijn daarbij de nodige liefdesliedjes aanwezig. Perfect passend in het tijdsbeeld. Er is zelfs ruimte voor humor met een vette knipoog. In Love Street wordt een stukje gezongen in de stijl van Bob Dylan. Het grote voorbeeld in die tijd. Tenminste, ik ga er van uit dat dit als grap bedoeld is. Jim klinkt wat minder afwezig. Het zou mij niet verbazen als deze periode gezien kan worden als zijn meest nuchtere. En het lijkt ook dat hier minder gebruik is gemaakt van bestaande gedichten. Dat bij verschillende nummers werd geïmproviseerd op composities van de overige drie leden. Meer sprake van gelijkheid binnen de band. De spanning die aanwezig is, is vooral hoorbaar in songs die als anti Vietnam gezien kunnen worden. Zoals hoorbaar bij The Unknown Soldier en Five To One. Magere Hein heeft zijn oog nu op jonge strijdbare soldaten laten vallen. Jim laat hij eventjes links liggen. Alleen bij Not to Touch the Earth en My Wild Love druipen de nodige genotsmiddelen vanaf. Zoals hij hier het spoor kwijt raakt past ook alleen bij hem. Prachtige zinnen in een onsamenhangend verhaal. Zijn voordracht laat een overtuigend gevoel achter. Absoluut weer een topplaat. Toch blijft hij achter bij de eerste twee en die prachtige afsluiter L.A. Woman. Dan ben je enigszins teleurgesteld als je na die albums kennis maakt met Waiting For The Sun. Maar zeker beter dan Morrison Hotel en The Soft Parade. 5 april 2012

Geen opmerkingen:

Een reactie posten