vrijdag 6 april 2012

Bauhaus - In the Flat Field (1980)


Als ik de muziek van Double Dare hoor moet ik eerder aan The Birthday Party denken. Vies, smerig en slepend. Blijkbaar is Nick Cave niet de enige holbewoner. In zijn nachtelijke onrust wordt hij regelmatig gestoord door de rondvliegende vleermuizen van Bauhaus. Als demonische bloedzuigers vreten ze een weg naar binnen. Om vervolgens een weg te creƫren naar het brein. In The Flat Field verwelkomt mijn naarste dromen. Minder Bowie dan in mijn verbeelding. Meer een eigen sound and vision. Hoe zouden ze geklonken hebben met een andere zanger? Want daar zit nu net de zwakte. Peter Murphy haalt regelmatig de kwaliteit wat omlaag. Als vertolker van de boodschap hadden ze beter voor een overtuigendere aartsengel kunnen kiezen. Murphy maakt er teveel een toneelstukje van. Het theatrale komt door zijn toedoen wat amateuristisch over. Dracula met neptandjes van de plaatselijke carnavalswinkel. Absoluut een klassieker in de meer Gothic kant van de postpunk. Maar hier had nog meer in gezeten. 6 april 2012,

Geen opmerkingen:

Een reactie posten