woensdag 14 maart 2012

Primal Scream - Screamadelica (1991)


He was just the drummer of the band. Het eeuwige Ringo Starr syndroom. Je hebt The Beatles; John, Paul, George en die vent achter het drumstel. Die toevallig niet eens aanwezig was bij het enige optreden in Nederland. Met dat laatste zal Bobby Gillespie waarschijnlijk geen last van hebben, maar wat zal hij zich kotsmisselijk hebben gevoeld. The Jesus and Mary Chain; de grote vernieuwers met hun stofzuiger geluid. Met de broertjes Reid die overal gevolgd werden. Zelfs een scheet van hun moest onderhand vastgelegd worden in de muzikale geschiedenisboeken. Bobby mocht zich binnen in de hoes van Psycho Candy ergens op een foto in de achtergrond plaatsen. Ik sta er niet van te kijken dat hij tevens als roadie gebruikt werd door de broertjes om het podium op te bouwen. Bobby die ook zijn dromen had. Wat zou het geweldig zijn om de bekende popster uit te hangen. Lekker onverschillig je eigen gang gaan, onder genot van de nodige drugs. En dan toch nog de voorpagina van The Sun halen. Eerst therapeutisch aan de slag. Zelfbeeld opkrikken en assertiviteitstraining. Primal Scream is een feit. Het succes lacht hem eindelijk toe. Ironisch genoeg blijt bij de eerste hitsingle zijn zang zo naar de achtergrond verbannen dat zijn rol minimaal is. Loaded was een bewerking van I'm Losing More than I'll Ever Have; alleen dan zonder de zang. Buiten het Verenigde Koninkrijk werd dit ook een redelijke hit. In Nederland zelfs bewerkt door Rob Stenders en Jeroen van Inkel als Buffalo Bob and the Rinkelstars tot Sympathy For The Devil. Maar wij kennen Bobby Gillespie dus vooral als de man met de tamboerijn in de clip van Loaded. Maar nu even terug naar Screamadelica. Prima album met de nodige soul invloeden.Persoonlijk blijf ik het zien als een soort van missing link tussen The Stone Roses en Stereo MC’s. Om de songs wat meer kracht te geven werd er hulp gevraagd van The Orb, Denise Johnson en Jah Wobble. Ondanks dat Gillespie zich wel het brein mag noemen, is zijn zang wel de zwakste schakel op het album. Bij opvolger Give Out But Don't Give Up pakt het voor hem een stuk voordeliger uit, al is dat album in zijn totaliteit wel minder dan Screamadelica. Feit is dat je hier een band hoorde die vervolgens in ontwikkeling zou blijven, en zichzelf een aantal keren opnieuw uitvond. Met voor mij de single Miss Lucifer als persoonlijk hoogtepunt. Voor mij zal Screamadelica nooit als klassieker beschouwd worden, daarvoor had Primal Scream ons nog te veel te brengen. Duidelijk een plaat van een band die hun definitieve vorm nog aan het zoeken is. Of ze deze nu uiteindelijk gevonden hebben? Ik weet het niet, daarvoor is Primal Scream teveel een band die blijft verrassen. 14 maart 2012

Geen opmerkingen:

Een reactie posten