Dit had het antwoord van The Stones op Sergeant Pepper moeten zijn.
Wat ben ik blij dat het niet zo heeft moeten zijn.
Sergeant Pepper opent sterk en heeft een geweldige afsluiter, maar wat er tussenin gebeurt is niet zo geweldig.
Nee, gelukkig niet zo’n pretentieus album.
Dit is een heerlijk spacey plaat geworden, overspoeld door psychedelische drugs.
Als Sticky Fingers heroïne is, dan is dit LSD.
Zonder Their Satanic Majesties Request zou een band als MGMT totaal anders klinken.
The Stones laten juist horen dat ze durven te experimenteren, waardoor het resultaat totaal anders klinkt als hun eerdere en ook latere werk.
Er wordt wel altijd gesproken over Brian Wilson die bij SMiLE de realiteit met de wereld kwijt raakte; kijk wat er met Brian Jones hier gebeurde.
Iedereen kent het trieste gevolg.
Doordat The Stones er vervolgens helemaal doorheen waren en het merendeel van de dag als verslaafden junkies op de bank lagen, veranderde hun muziek totaal.
Hier werden de demonen opgeroepen, op de volgende vier albums nam de duivel hun leven over.
Een worsteling met meesterlijke resultaten.
Maar ik kan dit album niet zozeer met het werk van The Beatles vergelijken, voor mij ligt hij juist meer in de lijn met het vroegere werk van The Doors en vooral het opvolgende debuut van The Stooges.
Iggy Pop mag dan wel terecht de Godfather van de Punk genoemd worden, hij heeft het zeker afgekeken van Mick Jagger.
Ook bij Bowie hoor ik in zijn jaren 70 periode de invloed van dit album terug.
Misschien was het voor The Stones beter geweest als dit album nooit gemaakt zou worden.
Gewoon aan de veilige kant het pad bewandelen.
Met af en toe een uitblinker als Under My Thumb.
Hoe triest het ook klinkt; The Stones hebben hun succes vooral te danken door de problemen die ontstonden tijdens dit opnameproces.
9 januari 2012
0 reacties:
Een reactie plaatsen