woensdag 18 januari 2012

Radiohead - Pablo Honey (1993)

Vanwege de hoge waardering van latere albums als The Bends en OK Computer wordt dit fraaie debuut vaak vergeten. Hard tijd om hier verandering in te brengen. Mooie gitaarliedjes waarbij het samenspel tussen gitaar en zang een grote rol hebben. Opener You is een waar genot. Thom Yorke die zich op het juiste moment terug trekt, om vervolgens na een korte stilte een muzikaal orgasme op ons los te laten. De invloed van een band als Smashing Pumpkins is hoorbaar. Vervolgens het verslag van een buitenstaander tijdens de pubertijd. Overschot aan puisten en een raar lui oog. Ik voelde een vorm van medelijden. Met terugwerkende kracht had ik spijt van mijn rebels gedrag. Vanaf nu zou ik nooit meer een te gezet klasgenootje na de gymles aangekleed onder de douche zetten. Geen cassettebandjes meer die ontleed werden om te kijken wat er daadwerkelijk op stond. Vervolgens een handvol aan tape terug geven. Bekeerd door het roodharige jochie met de vette stekeltjes. Maar ook aan die prachtige gedachtes kwam een eind. Radiohead werd Big Business. Er moest flink in de buidel getast worden voor een concertkaartje. Radiohead zou groter worden dan Take That. Uiterlijke foutjes een schoonheid. Thom Yorke als The Fly. Een rol die hij van Bono overnam. Nerds als supersterren. Geef mij Pablo Honey maar. Heerlijke gitaarpop die je een paar jaar later zou terug horen bij de eersteling van Muse. Gewoon jongeren aansporen om gitaar te spelen. Iedereen kan het leren. Probeer maar. Stiekem verlang ik terug naar 1993. Op zaterdagavond lekker los gaan op Creep. In de plaatselijke disco. Muziek die door elke boerenlul te begrijpen was. Universeel ongeacht afkomst. 18 januari 2012

Geen opmerkingen:

Een reactie posten