Het blijft een geweldige prestatie.
Totaal onopgemerkt blijven met een debuut.
Vervolgens muzikaal en qua uiterlijk een gehele make-over.
Aan de hand van een geweldige single heeft de hele wereld een oordeel over je.
Verdeeld over liefhebbers en haters.
Discussie over iets te volle fake lippen.
Terwijl er niemand moeilijk doet over een would be superster.
Die het podium bewandeld met lappen vlees bewerkt in een jurkje.
Telefoontjes verweven in een uitgetekende haardracht.
Navolging van de kindsterretjes van de Mickey Mouse Club.
Tien jaar eerder.
Lana Del Rey is geen grootse zangeres die trots is op haar overgewicht.
Geen junk die vroegtijdig aan haar eind komt.
Lana huppelt vanuit een Twin Peaks soundtrack net zo gemakkelijk een Friends sitcom binnen.
Pepsi en Coca Cola gaan hand in hand.
Product van de massamaatschappij de Verenigde Staten genaamd.
Ze duizelt me.
Op de een of andere manier is ze nergens onder te brengen.
Alsof je op een versleten autoradio op zoek bent naar een geschikte zender.
Overal klinkt goede muziek, waardoor het lastig is om een keuze te maken.
Met de eerste twee singles doet ze mij vooral aan Stevie Nicks denken.
Ook zij heeft iets afstotends en tevens aantrekkelijks in haar stem en uiterlijk.
Een lief buurmeisje dat in het weekend op stap gaat met foute oudere mannen.
Het mysterieuze blijft een aantrekkingskracht uitoefenen.
Maar ze flikt het wel.
Ondanks dat ik bang was verveeld te raken draai ik het album al verschillende dagen.
Al snel zing ik alle nummers mee.
Geen moeilijke plaat met diepe lagen.
Gewoon een blijvertje.
Prima voor op een koude wintermaand.
Tevens heerlijk om in de zomer mee naar het strand te rijden.
Lana Del Rey heeft haar American Dream waar gemaakt.
31 januari 2012
0 reacties:
Een reactie plaatsen