donderdag 8 september 2011

Oasis - (What's the Story) Morning Glory? (1995)


De nieuwe Beatles werden ze genoemd.
Hoezo nieuwe Beatles, waren de oude niet goed genoeg?
Was er eigenlijk behoefte aan, men was nog steeds zeer gelukkig met Revolver, Abbey Road en Sgt. Pepper.
Oasis heeft bijna niks meer met The Beatles te maken, laat ze gewoon toe geven dat ze heerlijk weg droomden bij de gitaarsound van Johnny Marr van The Smiths en vervolgens van hun schoolbanken werden geblazen toen het debuut van The Stone Roses iedereen gek maakten in Groot Brittanniƫ.
Madchester. Nadat ruim 10 jaar eerder Sex Pistols en Joy Division een soortgelijke kettingreactie veroorzaakten, plukten nu ook puberende jochies de versleten gitaar van hun vader van zolder om zich muzikaal te ontwikkelen.
John Lennon was allang dood, men moest het doen met sporadisch uitgezonden televisiebeelden, meestal begin december om zijn overlijden te herdenken.
De broertjes Gallagher waren raddraaiers, die zich verzetten tegen het regiem van hun ouders.
Dan ga je toch geen oude elpees draaien van een generatie waar je tegenaan het pissen bent?

Definitely Maybe, hun eerstgeborene werd een grote hype, en door de pers werden ze vergeleken met The Beatles, terwijl dit gewoon een sterke popplaat was.
Met handen in het haar klopte Liam bij zijn broer Noel aan.
Liams stem had totaal geen raakvlakken met Lennon, en zeker niet met het vriendelijke zachte geluid van McCartney, maar de vraag was er, en hoe op het aanbod in te spelen?
Geen probleem dacht Noel, die zich voorheen aardig op de achtergrond opstelde, hier lag een prominente rol voor hem weg gelegd.
Hij besloot zijn positie veilig te stellen en Don’t Look Back In Anger was een feit.
Vanwege het te verwachtte succes werd hij steeds vaker uitgenodigd in talkshows. Met hem viel een gesprek te voeren, terwijl broerlief meestal apestoned naast hem op de bank hing.
Zo nu en dan proberen te shockeren met een foute opmerking over Damon Albam van Blur.
Onbewust en onbedoeld nam de wat meer verlegen Noel de leidersrol over.
Grote ruzies waren een feit, verknalde optredens vanwege wangedrag bandleden werden ontslagen, gevolg van de strijd tussen twee groeiende ego’s.
Scheuren bie tot de verwachtte breuk zouden leiden.

( What’s The Story) Morning Glory werd gezien als de definitieve doorbraak.
Het album wat de sterpositie inluidde.
Achteraf gezien blijft dit juist de moeilijke tweede.
Natuurlijk waren de verkoopcijfers enorm, natuurlijk zaten de songs gewoon sterk in elkaar.
Dat Cast No Shadow qua structuur hetzelfde in elkaar stak als Wonderwall werd hun vergeven, want het klinkt zo heerlijk.
Nogmaals moest de lat hoger gelegd worden, maar D'You Know What I Mean? Was al Over The Top, en met Be Here Now begon The Downward Spiral.
Morning Glory verwoord de dreigende nachtmerrie.
Nu nog bemind, morgen wellicht gehaat.
Was het voorheen nog Liam die verbaal en non-verbaal van alles het publiek in smeet, nu werd hij juist verwelkomt door boe geroep en rotte appels.
De ommekeer werd steeds meer publiekelijk zichtbaar.
Maar ondanks dit alles wordt ik op het einde van het album weer gegrepen.
Champagne Supernova geeft mij het beeld van Liam als superster in een door hem vernielde kamer.
De kater nog bonkend in zijn hoofd.
Alleen en in tranen omdat hij zich weer eens niets van de vorige avond kan herinneren.
Verontschuldigend sorry zeggend overhandigd hij twee gesneuvelde champagneglazen aan een boze, teleurgestelde hotelmanager.
Opeens voel je de ontroerende kinderlijke blik in zijn ogen.

8 september 2011

Geen opmerkingen:

Een reactie posten