vrijdag 12 augustus 2011

The Rolling Stones - Black and Blue (1976)


Als je Hot Stuff hoort, dan weet je waar John Frusciante van Red Hot Chili Peppers zijn funky gitaarwerk op gebaseerd.
En hij is niet de enige; The Black Crowes is natuurlijk een soort van rip-off, maar ook Manic Street Preachers hebben met hun Motorcycle Emptiness duidelijk naar Hand Of Faith geluisterd.
Maakt weer eens duidelijk hoe veelzijdig een Keith Richard eigenlijk is.
Of het nu blues, rock, funk of reggae is; je herkent hem altijd, maar hij kan zich met vrijwel elke stijl uit de voeten
Cherry Oh Baby is reggae, maar ondanks goed gespeeld mis ik iets.
Mick Jagger doet het later dan ook beter in samenwerking met Peter Tosh, Don't Look Back als resultaat.
Hey Negrita zou bijna een jamsessie van Led Zeppelin kunnen zijn.
Memory opent met een Herman Brood achtig piano intro, maar boeit me over het geheel minder.
Ook met de ballads heb ik weer minder; Memory Motel en Fool To Cry zijn niet helemaal mijn ding.
Opbouw van Fool To Cry lijkt trouwens op Round Here van Counting Crows met dat verhalende er doorheen, al is die een stuk sterker
Van ballads vind ik voornamelijk Angie geslaagd te noemen.
Live wagen ze zich volgens mij ook niet vaak aan dit soort nummers.
Hoor The Stones liever rocken of op een verrassende funky manier zoals hier.
Afsluiter Crazy Mama is weer The Stones zoals ze klinken op het voor mij sterkste album Let It Bleed.
Ik heb altijd gedacht dat ze in deze periode in een creatief dal zaten, maar blijkbaar was ik bevooroordeeld.
Zeker een tijd waarbij ze nog mee telden, pas na Undercover werd het allemaal een stuk minder.

12 augustus 2011

Geen opmerkingen:

Een reactie posten