Bij Howard Jones heb ik altijd het idee dat hij meer in zijn mars had, maar aansluiting probeerde te vinden bij de heersende trent.
Aan de ene kant toch wel hap slik weg popliedjes; anderzijds nummers met een grote schoonheid zoals What Is Love en vooral Hide and Seek.
Vooral dat laatste nummer kan zich meten met de ballads van een Nine Inch Nails.
Zijn beperkte bijdrage op het Live Aid concert laat zijn klassieke achtergrond horen als hij plaats neemt achter de vleugel.
Mooie uitvoering die mij erg is blij gebleven.
Toch gaat mijn voorkeur uit naar de Hide and Seek zoals hij op Human’s Lib staat.
Doet mij denken aan een Nik Kershaw; ook een muzikant wiens talent ondergeschikt raakt aan een commerciële knieval.
Jaren later doet het allemaal behoorlijk gedateerd aan.
Ik weet dan ook niet of ze achteraf gelukkig zijn geweest met de gemaakte keuzes.
Teveel gericht op de tienermeisjes die zaterdagochtend hoopvol uitkeken naar de nieuwe Hitkrant, Muziek Express of Popfoto.
Zodat met gelakte paarse nageltjes de nietjes in het midden omhoog gebogen werden.
Een poster van een beginnend idool versierd vervolgens een voorheen lege plek op de muur.
11 augustus 2011
0 reacties:
Een reactie plaatsen