zaterdag 18 juni 2011

Pet Shop Boys - Please (1986)


In de kleurrijke jaren 80 werd ik opeens geconfronteerd met Pet Shop Boys.
Nog nooit eerder zo’n saaie podiumpresentatie gezien.
West End Girls.
Zelfs een Penney de Jager zou de boel niet kunnen redden.
Een zanger; strak in het pak, vrijwel beweegloos.
Hij zou zo voor priester door kunnen gaan, alleen het witte boordje ontbreekt.
Daarvoor in de plaats draagt hij vreemd genoeg wel gympies in die kleur.
Het andere bandlid staat iets wat verveeld te staren naar zijn keyboard.
Ondanks dat er invloeden van cabaret in de muziek verweven zitten, mis ik alle uitstraling.
Plankenkoorts?
Maar wat zit de muziek lekker in elkaar.
Je hoort duidelijk een geschoolde achtergrond.
Iemand die de nodige jaren ervaring achter de piano erop heeft zitten.
Misschien daarom wel die nietszeggende blik.
Herinneringen aan de verplichte lessen.
Terwijl klasgenoten buiten een balletje weg trappen.
Neil Tennant heeft een groot vocaal bereik.
Zuiver flink de hoogte in.
Toch is Please niet zo sterk als hetzelfde jaar verschenen Disco.
De mixen laten een spannender geheel horen.
Vooral een track als Suburbia wint daar aan kracht.
Het heeft net die krachtige impuls.
Toch levert Pet Shop Boys in de vorm van Love Comes Quickly hier hun beste nummer af.
Opportunities als goede tweede.
Oh ja, de humor brengen ze er later wel in.
Bekijk de clips van Always On My Mind en Heart maar.

18 juni 2011

Geen opmerkingen:

Een reactie posten