zaterdag 16 april 2011

Alice in Chains - Dirt (1992)


Dirt blijft voor mij de modder van een oorlogstrauma.
Vastgekoekte klodders zand vermengt met speeksel en bloed.
Jongens die onbedoeld als volwassen mannen wachtend op de terugkeer naar het thuisfront.
Opgekropte woede en frustraties.
De soundtrack voor films als Platoon, Apocalypse Now en Full Metal Jacket.
Een verharde maatschappij.

Elk nummer is een nachtmerrie.
Badend in het zweet wakker worden.
Gevoelens niet kunnen delen met je naaste.
In Dirt scheert de gitaar rond als een maniakale helikopter.
Onbestuurbaar geraakt door een flinke dosis LSD.
Logge baspartijen als legerkisten.
Steeds dieper weg zakkend in het moeras.
Layne Staley die onder invloed de pijn van zich af schreeuwt.

De kracht van de hele grunge stroming ligt veelal in de gezongen emoties.
Of je nu Staley, Cobain, Vedder, Cornell of Lanegan hoort.
Jong volwassenen die over de waanzin van een uitzichtloze toekomst zingen.
Vluchtgedrag in drank en drugs.
Niks romantiek.
Achteraf gezien een diep trieste periode.
Die veel goede muziek opleverde.
Juist vanwege het zo open stellen van je ziel.

Ongelofelijk hoe geleefd de stemmen toen klonken.
Het waren nog jonge gasten die een bagage vol levenservaringen met zich mee sleurden.
Layne Staley was hier pas 25 jaar.
Voortgekomen uit een gebroken gezin.
Waarbij voorgelogen werd dat zijn biologische vader overleden was.
Terwijl die als een junk een bestaan probeerde op te bouwen.
Iets wat ook de ondergang van Layne zou betekenen.

16 april 2011

Geen opmerkingen:

Een reactie posten