zondag 27 maart 2011

Talking Heads - Stop Making Sense (1984)


Talking Heads weet als geen andere band live iets toe te voegen.
Er wordt niet gekozen voor grote verkleedpartijen, maar juist een opkomst met een eenvoudige cassetterecorder met een ingespeeld ritme tijdens opener Psycho Killer.
In eerste instantie stoorde ik me mateloos aan die ingebouwde break, maar nu waardeer ik het juist als iets extra’s.
Natuurlijk moet je eigenlijk de beelden er gewoon bij zien.
Het liefste op groot scherm natuurlijk.
Ik kan me herinneren dat deze in Nijmegen ooit in het filmcaf├ę gedraaid werd; helaas ben ik er toen niet geweest, maar via VHS alsnog mogen genieten.
Al zal de impact niet te vergelijken zijn.
Toen ik jaren later Walk The Line over Johnny Cash in de bioscoop zag moest ik dan ook gelijk terug denken aan Stop Making Sense.
Daarbij was het decor geen concertzaal, maar een gevangenis, ook hier ging de eerste aandacht naar de schoenen.
David Byrne die zijn rol als zanger combineert met een cabaretachtig achtig optreden; geniaal.
De foeilelijke schemerlamp als danspartner in This Must Be The Place.
Het publiek om een vuurtje vragend tijdens de eerste tonen van Burning Down The House. Een overspannen Amerikaanse nerd in Once In A Lifetime, die duidelijk model heeft gestaan voor het karakter William 'D-Fens' Foster uitgebeeld door Michael Douglas in Falling Down.
Of het semi- geïmproviseerd dansje met de achtergrondzangeressen in Slippery People.
En juist bij dat nummer viel bij mij het kwartje.
Hier laat Talking Heads horen meer in hun mars te hebben dan een grappige podiumact.
De versie op Speaking in Tongues vind ik niet zo bijzonder, saai zelfs.
Live komt het beter uit de verf, juist vanwege het perfecte samenspel tussen bas en gitaar; al is het duidelijk de percussie die halverwege er met de hoofdprijs vandoor gaat.
Natuurlijk zijn er genoeg acts die live prima kunnen presteren, maar in ken geen enkele band die op zo’n ontspannen manier zich presenteert als Talking Heads op Stop Making Sense, waarbij niet geheel wordt vastgehouden aan het perfect proberen na te spelen van de studioversies.
Hierbij gaat het om het totaalplaatje, waarbij het experimentele element niet uit de weg wordt gegaan.
Sterker nog; hun zelfs definitief bij een groter publiek op de kaart zette.

27 maart 2011

Geen opmerkingen:

Een reactie posten