maandag 14 maart 2011

Stevie Wonder - Innervisions (1973)


Ik maakte in de verkeerde periode kennis met Stevie Wonder.
Nummers als Happy Birthday, I Just Called To Say I Love You en het mislukte duet met Paul McCartney genaamd Ebony and Ivory vind ik strontvervelend.
Ook zijn bijdrage bij We Are The World was niet bepaald om na huis te schrijven.
Goede doel nummers waren toch al niet aan hem besteed.
That’s What Friends Are For is nog beroerder.
Exit Wonder.

Tot dat hij in 2005 het suffe ingedutte Live8 een positieve impuls gaf in Philadelphia.
Met Master Blaster, Higher Ground en Superstition ontwaakte daar de boel.
Voor mij het beste optreden van deze niet geheel geslaagde Amerikaanse bijdrage.
Vrij snel een mooie verzamelaar aangeschaft.
Geen moment spijt van gehad.

Innervisions voor een paar Euro gekocht.
Volgens een kenner; mijn oom, zat hij hier in de mooiste muzikale periode.
Talking Book en Songs In The Key Of Life werden tevens aangeraden.
Maar je moet nu eenmaal ergens een begin maken.
Motown had met Stevie en Michael Jackson 2 paradepaardjes.
Motown had een grote rol in het muziekgebeuren.

Waarbij Michael Jackson vooral hulp kreeg van Quincy Jones, zat Stevie Wonder voornamelijk zelf achter de knoppen.
Ondanks zijn blindheid is er niks mis met zijn gehoor.
Hij was vooral zelf bepalend voor het geluid.
Speelt veel instrumenten zelf.
Hierdoor hoort hij thuis tussen grootheden als Prince en Lenny Kravitz.

Innervisions is een sfeervol geheel.
Luistert gemakkelijk weg.
Dat is het enige minpunt.
Hierdoor klinkt het misschien te eenvoudig.
Maar het belang van nummers als Living For The City, Higher Ground en Don’t You Worry ‘Bout A Thing is bepalend voor de jaren 70.
Van laatstgenoemde wist ik niet eens dat hij de originele uivoerder was.
Higher Ground kende ik ook in de versie van Red Hot Chili Peppers.
Living For The City blijf ik beschouwen als een treffende korte samenvatting van de soundtrack van Shaft.
Waardig eerbetoon aan Isaac Hayes.

14 maart 2011

Geen opmerkingen:

Een reactie posten