woensdag 2 maart 2011

The Gutter Twins - Saturnalia (2008)


Het meest duistere album van Greg Dulli.
Zo zwart als de doorrookte longen van Mark Lanegan.
Normaal haalt Lanegan het beste bij iemand naar boven.
In een ondergeschikte rol.
Hier is het vooral slechtheid.
Als een duivel op Dulli’s schouder.
Eigent hij regelmatig zich de zangpartijen toe.

Al vanaf The Stations is het duidelijk.
Geen gemakkelijke kost.
Je proeft het verdriet.
Openbaring van een verteerde ziel.
Weinig ruimte voor gevoeligheid.
Gitaarakkoorden als geweersalvo’s in God’s Children.
Afstraffing voor geuite emotie.

Lanegan is heerser hier.
Dwingt Dulli naar de achtergrond.
In The Body onderneemt hij een poging om naar het geluid van Afghan Whigs terug te grijpen.
Waardoor hij vervolgens bij Idle Hands weer op het matje geroepen wordt.
Duidelijk aan elkaar gewaagd.
Echter nooit verwacht dat Lanegan de leidersrol zo goed kan vervullen.
Zijn schuchtere houding bij optredens doet het tegenovergestelde vermoeden.
De demonen zijn ontwaakt.

Zonder Saturnalia zou Dynamite Steps van The Twilight Singers anders geklonken hebben.
Dulli die weer wankelend in het leven staat.
Opgeroepen door dit project.
Zijn drang tot kwetsbaarheid is weder gekeerd.
Ik verwacht dan ook geen tweede The Gutter Twins album meer.
Dit zou teveel blijvende littekens achterlaten.
Het hart zou dood bloeden.
Nu wordt het echter gezalfd door een flinke lading whisky.

2 maart 2011

Geen opmerkingen:

Een reactie posten