dinsdag 8 maart 2011

De Kift - Vlaskoorts (1999)


Mijn eerste kennismaking met De Kift was het nummer De Maan.
Staande op het als sigarenkistje uitgebrachte Krankenhaus.
Deze eerste liefde is nooit overtroffen.
Al ben ik ze altijd blijven volgen.
De zang doet me sterk denken aan die van Andre Manuel.
Liefhebbers van deze sound moeten De Kraaien van hem eens beluisteren.

Vanaf de eerste tonen van Almanak heb ik het beeld van een dorpsomroeper voor me.
Iemand die op een groot plein het plaatselijke nieuws verkondigd.
Geboortes, huwelijken, sterfte door de pest.
Maar de pest is toch niet meer van deze tijd?
Wanen we ons in de middeleeuwen?
Dat gevoel krijg ik wel.

Op andere albums van De Kift is het punkgitaartje meer op de voorgrond.
Waardoor het gevoel van de krakerbeweging van begin jaren 80 opsteekt.
Nu is het puur een sfeergevend element.
Prima passend in het gecreƫerde tijdsbeeld van vroeger.
Alsof het een eeuwenoud instrument is.

Ondanks het mooie verhalende effect van Vlaskoorts is dat tevens het grootste gemis.
Weg is de anarchie van voorheen.
Bijtende scherpe klanken die in je ziel kerven.
Maken plaats voor een in hout gesneden liefdesverklaring.
Romantiek in plaats van krankzinnigheid.
Verhalend past het zeker in de lijn van Krankenhaus.
Al had die een sterker effect als meeslepend hoorspel.
Onder het luisteren is er ruimte voor huishoudelijke karweitjes.

Natuurlijk blijven we een band als De Kift koesteren.
Ze zijn uniek in hun benadering.
Achtergrondmuziek bij een spannend ongeschreven theaterstuk.
Wachtend in het achterste van iemands brein.
Wachtend om geopenbaard te worden.

8 maart 2011

Geen opmerkingen:

Een reactie posten