dinsdag 15 maart 2011

Blur - Parklife (1994)


Wat is dit eigenlijk een veelzijdige band.
Girls & Boys is een parodie op The Summer Of Love.
Van die Britten die helemaal los gaan op Ibiza.
Geeft het housesfeertje aardig weer.
Maar wat zijn die baspartijen prachtig.
Muzikaal moet ik hierdoor zeker aan een band als Duran Duran denken.
Het nummer Parklife heeft raakvlakken met Ian Dury.
Vooral vanwege het praatgedeelte.
Mooi gebruik van koortjes.
Waardoor sommige nummers een Beach Boys achtig gevoel achter laten.
To The End is jaren 60, maar dan op de Phil Spector manier.
In het instrumentale The Debt Collector en het daar op volgende Far Out het latere The Good, the Bad & the Queen in terug.
London Loves is een vette met oogschaduw opgemaakte knipoog naar Bowie en Roxy Music.
Glamrock zonder ordinair te klinken.
Vreemd om vervolgens een song in de stijl van Pixies te horen.
Trouble In The Message Centre heeft dat in zich.
Invloeden die je terughoort in zang en spel.
This Is A Low zou alleen een betere afsluiter zijn geweest dan Lot 105.
Die hadden ze halverwege moeten plaatsen

Parklife is sterker dan opvolger The Great Escape.
Frisser en ongedwongen.
Nog geen vete met Oasis.
Damon Albarn zit hier duidelijk lekker in zijn vel.
Vanaf Modern Life Is Rubish ontwikkeld tot waardige opvolger van Ray Davies.
Songteksten gaan steeds meer over denkbeeldige personen.
Zelfspot en humor wordt ook niet uit de weg gegaan.
Terwijl de Britpop zich bleef vastklampen aan dat ene grote eiland.
Durft Blur het aan om internationaal te klinken.
Verder te kijken dan het egocentrische eigenwijze Engelse mentaliteit.
Met gewenst resultaat.
Kaiser Chiefs lukte later ook om dat effect te bereiken met Employment.
Het zit allemaal een stuk knapper in elkaar dan hun debuut Leisure.
Maar daar staan voor mij met There’s No Other Way en She’s So High wel hun beste songs op.

15 maart 2011

Geen opmerkingen:

Een reactie posten