zondag 6 februari 2011

The Triffids - Calenture (1987)


Sommige zangers hebben het vermogen.
Eerste overtuigende zinnen die uitnodigen.
Profeten die een verhaal te vertellen hebben.
Jezus had het beste in Australië geboren kunnen worden.
Lisa Gerrard in de rol van Maria Magdalena.
Bon Scott als Johannes de Doper.
Nick Cave als de verader Judas.
Michael Hutchence als gekwelde Zoon van God.
David McComb als trouwe metgezel Petrus.
Vergeet Peter Garrett en Steve Kilbey niet.
Ook zij zijn van belang.
Allemaal het vermogen om het Evangelie te verkondigen.
Ademloos luisteren naar wat er verteld wordt.
Elke zin in je lichaam kunnen voelen.

Vanaf het moment dat David McComb vraagt om overspoeld door liefde te worden.
Bury Me Deep In Love.
Kruiwagens vol wil ik het hem bieden.
Stabiel fundament.
Genoeg om op te kunnen bouwen.
Misschien dat hij daardoor zijn hart had kunnen luchten.
Waardoor deze niet in steen zou veranderen.
Er zou geen hart transplantage nodig zijn geweest.
Met zijn gedachten in een andere wereld.
Auto ongeluk tot gevolg.
Verdriet verdringen met heroïne.
Combinatie van vervelende factoren.
37 jaar is veels te jong om te sterven.

Het wil maar niet lukken in dat geamputeerde werelddeel.
Blijkbaar moet je het wel ontvluchten om te overleven.
Het uitstrekkende mooie landschap werkt verstikkend.
Teveel eenzaamheid en dorre woestijnen.
Tekort aan bevolkingsdichtheid.

Calenture is een zoektocht naar erkenning.
Vragen naar een eenvoudig leven.
Ondanks de rust in zang.
Geeft het een vertekend beeld.
Hoor je geen getergde ziel.
Nadeel van Australische zangers.
Ondanks emotionele voordracht klinkt de rauwheid door.
Wordt het verdriet niet begrepen.
Vechtersbazen die overleven.
Tranen passen niet in het milieu.

McCombs poging tot contact zoekend.
De deur is altijd geopend.
Hulpeloos wachtend.
Turend over die eindeloze horizon.

6 februari 2011

Geen opmerkingen:

Een reactie posten