zaterdag 26 februari 2011

Television - Marquee Moon (1977)


Richard Hell stopte de punk in Television.
Verliet vervolgens de band.
Maar legde hierdoor de basis van Marquee Moon.
Duelerende gitaarspel van Verlaine en Lloyd.
Gericht om het gevoel vorm te geven.
Alsof men Richard Hell niet teleur wilde stellen.
Of was het gewoon een flinke schop na.
Dat men zonder hem het ook wel zouden redden.
Haat/liefde relatie binnen de band die het uiteindelijke resultaat bepaalden.

Over punk moet je niet nadenken.
Gewoon spelen.
De boodschap is het belangrijkste.
Anders werkt het niet.
Television laat hier juist het tegenovergestelde horen.
Alle gitaarlijnen zijn met precisie gespeeld.
Vanuit artiesten met een artistieke achtergrond.
Duidelijk aan elkaar gewaagd.

Is het dan vergelijkbaar met Talking Heads.
Gelijk in opkomst.
Dezelfde stal.
Nee, voor mij is dat juist college rock.
Gemaakt door de eeuwige student.
Waarbij er een flirt was met uitheemse invloeden.
Net als later Weezer een band die zich niet in een punkhokje liet plaatsen.
Television is letterlijke postpunk.
Ontwikkeling nadat de ideologische punker de rest de rug toe keerde.
Genoodzaakt om zonder hem door te gaan.
Met twee geweldige gitaristen in de gelederen.

Blijft allemaal vaag.
Sex Pistols in opkomst.
Uiterlijk van Richard Hell als grote voorbeeld.
De gescheurde T-shirts.
Het kort geknipte rattenkopje.
Als de punk in Engeland zich aan dient.
Zijn ze over de oceaan al een stap verder.
Met Marquee Moon als resultaat.

Voor mij is het muzikaal niet zo interessant.
Meer de sleutelrol die het zo memorabel maakt.

26 februari 2011

Geen opmerkingen:

Een reactie posten