maandag 14 februari 2011

Queen - A Night at the Opera (1975)


Ik snap helemaal niks van die tekst van Bohemian Rhapsody.
Zelfs de uitvoering werkt op de lachspieren.
Vooral die koortjes.
Versneld afspelen.
Maar wat heeft die Freddie Mercury een geweldige stem.
Voor mij waren de eerste drie minuten al geniaal.
De rest hoeft voor mij niet zo.
Al zou ik dan wel die mooie gitaarsolo missen.

Ondanks het allemaal goed in elkaar zit.
Vind ik Queen een eenzijdige groep.
Natuurlijk wel in bezit van een groot frontman.
Zonder hem geen stadionspektakels.
Geen artiest zal deze showman hierin overtreffen.
Zelfs ik was zwaar onder de indruk van Live Aid.

Brian May loop ik niet mee weg.
Elk stukje gitaar klinkt hetzelfde.
Allemaal knap wat hij doet.
Maar ik mis de variatie.
Hoge school spel zonder pure emotie.
Niet alles is even geslaagd.
39 doet me vanwege het ritme aan BZN denken.
Queen zijn rockers; geen semi cowboys.
Good Company is een poging The Beatles na te doen.
God Save The Queen heeft Jimi Hendrix al eens beter gedaan met het Amerikaanse volkslied.
Sex Pistols zouden later ook een indrukwekkende manier neer zetten.
Misschien wel bewust als parodie op deze.
Love Of My Life is een geslaagde ingekorte versie van Bohemian Rhapsody.
You’re My Best Friend is het absolute hoogtepunt.

Waarom is The Prophet's Song zo onbekend.
Zou het komen door het vervelende tussenstuk.
Verder zit het goed in elkaar.
Maar dat hadden ze achterwege moeten laten.
Logisch dat ze zich niet meer aan zo'n lange stukken waagden.
Die combi tussen bas en gitaar in het laatste gedeelte maakt veel goed.
Ook is de zang dan overtuigender.

Het pianospel is steeds de moeite waard.
Mercury klinkt aardig geschoold.
Waarom verdwijnt deze vervolgens steeds meer naar de achtergrond.
Had een toevoegende waarde kunnen blijven.
Na het mooie intro van death On Two Legs is hij weer verdwenen.

Knap om dan toch Bohemian Rhapsody in elkaar te zetten.
Wat klinkt als een geheel.
Verder hoor ik voornamelijk een band in ontwikkeling.
Die later terug slaat met korte statements.
Humor in muziek en clips stopt.
Flirt met disco en Rock and Roll.
Innuendo als testament.

Dit is inderdaad een nacht voorstelling van een opera.
Vluchtig op zoek naar het groene exit bordje.
Verkeerde zaal genomen.
Gerust sluit ik aan bij een avondje Theo Maassen.

14 februari 2011

Geen opmerkingen:

Een reactie posten