maandag 28 februari 2011

Lloyd Cole & The Commotions - Rattlesnakes (1984)


Bij Lloyd Cole heb ik een wisselend gevoel.
Vergelijkbaar met Tanita Tikaram.
De ene keer past de stem perfect bij een nummer.
Vervolgens roept het bijna valse, zwalkende geluid irritaties op.
Ook de arrogante uitstraling draagt niet positief bij.
Alsof hij er totaal geen plezier aan beleeft.
Laat dat over aan Morrissey.
Daar werkt het wel bij.
Een bepalend en geaccepteerd imago.
Ik heb regelmatig het gevoel met een mindere copy cat te maken te hebben.
Natuurlijk heeft hij geen Johnny Marr in zijn band.
Wat ook een rol speelt.

Rattlesnakes roept bij mij een onderscheid op.
Soulvolle nummers afgewisseld met New Wave.
Mijn voorkeur gaat uit voor de laatste categorie.
Rattlesnakes, en Charlotte Street zijn positieve voorbeelden.
Ook het einde van Speedboat is prachtig.
Dat ingetogen, ingehouden stuk ervoor vind ik weer minder.
Forrest Fire en Patience vallen binnen de minder interessante groep.
Teveel gevoelloze Soul.
Muzikaal is het helaas regelmatig niet spannend genoeg.
Teveel een frontman met een doorsnee begeleidingsband.

Er zijn voorbeelden genoeg van acts die de perfecte balans vinden.
China Crisis, The The, The Smiths en Echo & The Bunnymen lukt het wel.
Hierbij wordt genoeg emoties in de koude wave gelegd.
Waardoor je van binnen lekker warm wordt.
Voor mij zal Llod Cole altijd gezien worden als One Day Fly.
Al leverde hij met Rattlesnakes wel gelijk een van de meest memorabele songs van de jaren 80 af.
Niks op dit album wat er maar enigszins in de buurt komt.
Toevallig een van de twee nummers waarbij gitarist Neil Clark een aardig stuk mee schreef.
Misschien wat vaker zijn ego aan de kant schuiven.
Waardoor overige bandleden de mogelijkheid krijgen om het plaatje in te kleuren.

28 februari 2011

Geen opmerkingen:

Een reactie posten