zondag 20 februari 2011

John Frusciante - Inside of Emptiness (2004)


Na de geslaagde comeback van Californication ging het bergafwaarts.
Als een achtbaan duizelen we de diepte in.
Red Hot Chili Peppers overtuigden niet meer.
Zelfs de gemiddelde Tina heeft meer inhoud.
Verworden tot theekransje.
Anthony Kiedis heeft nooit de kwaliteiten gehad van een groot tekstschrijver.
Maar om dat dan zo sterk te benadrukken.

Bij Shadows Collide With People gaf ik het al aan.
Voeg de 4 albums van 2004 samen tot een enkeling.
Als resultaat een tijdloos document.
Overige materiaal in een boxset.
Of weggestopt in een kluis.
Testament met restopnames.

Het sterke What I Saw heeft voor mij een link met PJ Harvey.
Hier staat iemand; overtuigend.
Zangpartijen die meer overtuigen dan het hoge verlegen gemurmel bij RHCP.
Vervolgens de ontroering in The World’s Edge.
De rauwe kantjes geven een blik op zijn oude destructieve leven.
Al blijven de littekens hier nog gesloten.
Het liefst zou ik hier een chirurg aan het werk zien.
Gemaskerd en gewapend met scalpel de ziel bloot leggen.
Alle rottigheid tentoonstellen op de operatietafel.
Misschien is dat het grootste gemis.
Pas bij 666 barst de wond open.
Pus druipt van de wanden.
Helaas wordt deze al snel weer door het schoonmaakteam verwijdert.
Alsof er niks gebeurd is.

Wat mij verder opvalt is dat de gitaarsound niet prominent aanwezig is.
Stem is duidelijk het hoofdinstrument.
Soms hoor ik Anthony Kiedis terug.
Vaker nog Eddie Vedder en Kurt Cobain.
Maar voornamelijk een mooi eigen geluid.
Halverwege Look On is het wel even weer genieten.
Want hij kan het natuurlijk nog steeds.
Helaas iets te weinig.

20 februari 2011

Geen opmerkingen:

Een reactie posten