zondag 13 februari 2011

The Human League - Dare! (1981)


The Human League vond ik helemaal niet leuk.
Muzikaal wel natuurlijk.
Maar het overdreven gedoe er omheen.
Rare haardracht van die zanger.
Laat androgeen vertoon aan David Bowie over.
Die dikke laag make-up.
Slaat nergens op.
Arrogantie wat uitgestraald wordt door achtergrondzangeressen.
Bij popprogramma’s overdreven poses aanmeten.
Zo af en toe kwam er nog ergens een zucht uit.
Vervolgens werd het te korte rokje nogmaals recht getrokken.
Koop je kleding dan een maat groter.
Typisch iets voor vrouwen.
Zichzelf in de winkel van alles aan praten.
Vervolgens beland het weer in een overvolle garderobe kast.
Zo, dat waren de irritaties.
Nu weer terug naar Dare!

Eigenlijk klopt het plaatje wel.
Allemaal goed in het gehoor liggende nummers.
Sterk stemgeluid van Philip Oakey.
Susan Ann Sulley en Joanne Catherall zijn gewoon smakelijke opvulling.
Niks mis mee.
Op latere albums werd hun rol als boegbeeld een stuk groter.
Al was het maar om de albumhoes op te sieren.
Blijkbaar zijn ze gewoon nodig.
Al is hun rol minimaal.
Wham en Paul Young hadden ook twee zangeresjes.
Toevallig vond ik daarbij ook die periode het leukste.
Bij Paul Young haakte ik af na No Parlez.
Nu weet ik dus ook waarom.

Waarom krijgt dit album zo’n hoge beoordeling?
Don´t You Want Me is minder sterk als The Lebanon.
Het nivo van de andere songs is een stuk minder zelfs.
Individueel zal ik het ook niet beluisteren.
Maar als geheel is het zeer prettig te noemen.
Sluit alles prima op elkaar aan.
Zakt de boel nergens in elkaar.
Voordat je het weet ben je veertig minuten verder.
En zet je hem nog eens op.
Niet dat de behoefte zo groot is.
Gewoon vanwege het feelgood gevoel.
Alsof het een verzamelaar betreft.

Als je dit als band bij mij los maakt.
Dan doe je het zo slecht nog niet.
Met in de gelederen twee uit een cocktailbar opgepikte huppelende meisjes.

13 februari 2011

Geen opmerkingen:

Een reactie posten