donderdag 24 februari 2011

Herman Brood & His Wild Romance - Shpritsz (1978)


In mijn verbeelding is die gitaarrif van Saturday Night sterker op de voorgrond.
Blijkbaar maakt die genoeg indruk om ons collectieve geheugen binnen te dringen.
Zonder de ondersteuning van de piano zou de kracht een stuk minder zijn.
Herman kan de toetsen namelijk bluesy laten klinken.
Vervolgens probleemloos de overgang naar funk.
Hij is niet echt een wereldzanger.
Maar de geleefdheid klinkt in zijn enigszins gepijnigde zang.
Een junk aan het eind van een optreden.
Wachtend tussen de lege kratten Heineken.
Kroegbaas die hem 250 gulden toe stopt.
Genoeg om deze zaterdagavond weer te scoren.

Shpritsz is drugs.
Dope Sucks de opgewekte adrenaline.
Veroorzaakt door speed.
Het lekkere gevoel.
Als de aders open gaan staan.
Waardoor het bloed als een rode zee zich vervolgens weer sluit.
Verklontert tot een verstilt geheel.
Om langzaam aan elke lichaamscellen te vernietigen.
Dope wordt ongewilde doop.
Zonder genotsmiddelen zou dit album niet tot stand kunnen komen.

Herman is nog niet bewust van zijn destructieve gedrag.
Meer gericht op plezier maken en shockeren.
Zijn begeleidingsband klinkt zelfverzekerd.
Geven duidelijk een live sfeertje aan het geheel.
Nog niet ondergeschikt aan de zanger.
Aanvullend aanwezig.
Zaterdagavondgevoel in een regionaal tentje.
Met dat in je achterhoofd is het meer dan geslaagd te noemen.

Toch heb ik te vaak de indruk dat door de latere opgebouwde status van Brood mensen van Shpritsz zijn gaan houden.
Media geile artiest, die zich tevens ontwikkeld tot kunstenaar.
Graag geziende gast in talkshows.
Semi gespeelde afwezigheid.
Volgens mij wist hij tot kort voor zijn dood heel goed waar hij mee bezig was.

24 februari 2011

Geen opmerkingen:

Een reactie posten