vrijdag 18 februari 2011

The Gun Club - Lucky Jim (1993)


Een uitgeraasde Jeffrey Lee Pierce.
Zijn sterfbaarheid voelbaar.
Net als Ian Astbury van The Cult zichzelf langzaam aan het verdrinken.
Een kolossale lever houdt het lichaam drijfbaar.
Twee wrakken in onbalans op een vlot.
We drinken er nog eenmaal op.
Waarna de een in het eeuwige diepe verdwijnt.
Het gevecht als waardige opvolger van Jim Morrison.
Zuiplappen; verslaafd aan het leven.
Ten koste van.

Hier lijkt de rust weder gekeerd.
Lucky Jim is een reisverslag.
De eenzame tocht naar de dood.
Want daarbij ondersteund niemand je.
Ik hoor geen berusting.
Alleen wanhoop in de zang.
Geen krachtige stadscowboy.
Weer eens de kroeg uit geveegd.
Het lot van een lang geleden gesloten beslissing.
Zelfde worsteling onderging onze volksheld Herman Brood.
Maak er nog eenmaal een feestje van.
Ik red het niet tot het einde.
Totaal leeg.

Blues is kwetsbaarheid.
Emoties in gitaarspel.
Zodat de zanger een slok sterke drank kan nemen.
Moed verzamelen.
Om vervolgens zijn klaaglied ten gehore te brengen.
Zoals Mark Lanegan het ooit verwoordde.
Whiskey for the Holy Ghost.
Spirituele blijft aanwezig.
Alleen is deze sjamaan verworden tot oppergod.
Geen aardse priester.
Maar een verschijning in je nachtmerries.
Zoveel dromenvangers die geruisloos hun werk proberen te doen.
Deze indiaan blijft aan kloppen.

Een waardig testament.

18 februari 2011

Geen opmerkingen:

Een reactie posten