zondag 13 februari 2011

David Bowie - Let's Dance (1983)


Waarom is men over het algemeen zo negatief over Let’s Dance.
Ik hoor hier juist een frisse herboren David Bowie.
Verslavingsdrang overwonnen.
Weer zin om te feesten.
Dit keer met een glaasje Sinas.
Omdat hij de BOB is.
Voetjes van de vloer.
Bewegen maar.

Een swingend eindproduct.
Wilde jaren achter zich gelaten.
Grijs aan het worden bij de slapen.
Geen onnodige camouflage.
Laat de rimpels zichtbaar.
Trots op de bereikte leeftijd.
Geef toe.
Qua uiterlijk heeft hij er nog niet zo goed er uit gezien.
De junk is een gentlemen geworden.
Dat straalt Let’s Dance uit.

Opnieuw vlinders in de buik bij Modern Love.
Omdat deze gevoelens het lichaam weer kunnen bereiken.
Weg is het gepantserde schild.
Waar de coke zich achter verschool.
Als een vluchtende veldheer.

Natuurlijk is de versie van China Girl minder dan die van Iggy Pop.
Gezongen vanuit een andere invalshoek.
De verboden clip.
Zichtbaar jeukende zandkorrels in een naakte bilnaad.
Bowie die er wel pap van lust.
Eindelijk weer aan het genieten van het leven.
Via geoorloofde natuurlijke genotsmiddelen.

Muzikaal zijn de volgende jaren dan minder bijzonder.
Duidelijk is dat hij het rustiger aan doet.
Ontbreken van drugs zal er invloed op hebben.
Het witte poeder wekte rusteloosheid op.
Genoeg energie om in de studio rond te hangen.
Terwijl het lichaam gesloopt werd.
Tijd nodig om te herstellen.

Hoe ironisch is het dan dat hij juist nu bleef scoren.
Stadions bleef vullen.
Ondanks een ongemotiveerde indruk.
18 augustus 1990 was ik er getuige van.
Zangpartijen zingen; vervolgens zittend een volgende Marlboro.
Geen contact met het publiek.
Voorprogramma Kim Wilde die alles goed maakte.
Die wilde namelijk wel.
Deed haar naam eer aan.

13 februari 2011

Geen opmerkingen:

Een reactie posten