donderdag 13 januari 2011

Mumford & Sons - Sigh No More (2009)


De Grote Zaaddonor Show.
David Crosby leverde sperma voor zangeres Melissa Etheridge.
Waardoor ze een gezonde tweeling ter wereld hielp.
Wie Mumford & Sons hoort zou kunnen beweren dat hij ook in het Verenigd Koninkrijk zijn liefdadigheidsdaad heeft toegepast.
Marcus Mumford als de bastaardzoon.
Samenzang die doet linken naar de samenwerking met Stills, Nash and Young.
Waar heb ik dit eerder gehoord?
Déjà Vu.

Er zit een soort van kwetsbaarheid in de zang.
Die ik ook hoorde bij het debuut van Counting Crows.
Het theatrale gedragen geluid van Adam Duritz.
Maar dan de Britse variant.

Helemaal overtuigend is het nog niet.
Helaas nog niet live mogen ervaren.
Iets wat ik bij vergelijkbare bands als Local Natives, Noah and the Whale en 16 Horsepower wel heb gedaan.
Vanwege de indruk die ze bij mij achter lieten was ik gelijk om.
Iets wat ik me tevens bij Mumford & Sons kan voorstellen.
De impact van The Cave, White Blank Page en Little Lion Man zal dan een stuk groter zijn.
Dat dit kwalitatief hoogstaande songs zijn is een feit.
Nu nog laten nestelen in ons collectieve geheugen.

13 januari 2011

Geen opmerkingen:

Een reactie posten