zaterdag 15 januari 2011

The J. Geils Band - Bloodshot (1973)


The J. Geils Band heb ik altijd gezien als de sympathieke minder serieuze variant op de The E Street Band.
Net als bij Bruce Springsteen hebben we te maken met topmuzikanten.
Alleen hier ervaar ik meer speelplezier.
Terwijl het bij Bruce veelal om discipline gaat.
Iets wat vaak wonderbaarlijk goed uit valt.
Zou Bruce naar deze opzet hebben gekeken?
Zijn begeleidingsband kwam een aantal jaar later tot stand.

The J. Geils Band op Pinkpop.
Zanger Peter Wolf die bij Love Stinks een bosje rode rozen de vernieling in helpt.
Terwijl hijzelf blijkbaar net letterlijk een blauwtje heeft gelopen.
Getuige zijn blauwe opgezwollen oog.
Zijn uitstraling doet me denken aan Little Steven.
Inderdaad, bekend van The Boss.
De band met de mooie tienermeisjes in de clip van Centerfolt.
En het vrolijke gehuppel bij Freeze-Frame.

Nu me eens verdiepen in het oudere werk.

De rauwheid bevalt me prima.
Geen hitgevoelig werk zoals het latere werk.
De luchtigheid is hier wel aan aanwezig.
Waardoor je rustig tot rust komt komen.
Bacardi in de hand bij het zomerse Make Up Your Mind.
Vervolgens Aretha Franklins Think als echo door Back To Get Ya.
James Brown die haar dwingt tot achtergrondzangeresje.
Tijdens het dansbare Southside Shuffle.
Soul en Funk met het Bluesy sausje.
Zoals Lester Butler het samen met zijn Red Devils begin jaren 90 neer zette.
God hebbe zijn ziel.
Jailhouse Rock voor kleine vergrijpen.
Gewoon een nachtje met Elvis doorzakken in Hold Your Loving.
Hem ondertussen de beginselen van Poker bij brengen.

Klinken ze hier nog als oude rockers.
Tien jaar later duidelijk in hun tweede jeugd.
Alsof ze een verjongingskuur zijn ondergaan.
Ergens in een geheimzinnig proeflokaal in de bergen van Zwitserland.
Ondanks de duidelijke hoorbare kwaliteiten van Bloodshot, blijf ik een liefhebber van het latere werk.
Al zal mijn vader me tegen de schenen trappen.
Beweren dat ik als bijna veertiger de Blues nog steeds niet in me heb.
Terwijl dit wel een mooie toegankelijke instapmogelijkheid kan zijn.
Vervolgens zet ik nog maar eens Closing Time van Tom Waits op.
Denkend aan de wijze woorden van mijn vader.

15 januari 2011

Geen opmerkingen:

Een reactie posten