dinsdag 18 januari 2011

Hurts - Happiness (2010)


Waarom grijpt men zo terug naar het jaren 80 geluid?
Zou het komen door de economische crisis?
Broeikaseffect wat weer populair is?
Verlangen naar het spelen van spelletjes?
Thuis met het hele gezin, tijdens een koude winteravond.
Gezellig met z’n allen voor de buis.
De kijkcijfers van Boer Zoekt Vrouw, The Voice Of Holland, en Ik Hou Van Holland weerspiegelen dat beeld.

Het koude kille geluid van Silver Lining doet Duits aan.
Beelden van Thomas Anders van Modern Talking pijnigen mijn netvlies.
Inclusief de foute gouden ketting met de naam Nora.
Wil ik me wel aan Hurts wagen?
Om gelijk aan de meest foute associatie van dat tijdperk herinnerd te worden.
Het antwoord is simpelweg ja.

Happiness is een verrassingsei.
Een Kinder Surprise.
De vormgeving is het lekkere chocolade.
Wat er vervolgens onder zit blijft je verbazen.
Dan weer een mooi knutselwerk.
Vervolgens een foute prul.

Er wordt niet alleen terug gegrepen op Depeche Mode, Talk Talk en Duran Duran.
Ook vergeten artiesten als Nik Kershaw, New Musik en Howard Jones.
Maar zo zijn dus ook acts als Bros en het genoemde Modern Talking hoorbaar.
Natuurlijk klinkt het allemaal Mega gelikt.
Maar zo kwamen de jaren 80 ook grotendeels over.
Dansvloeren moesten bevolkt blijven.
Wat had je als kroegbaas anders aan die dure investeringen van 5 jaar eerder.
Lichtgevende vloertegels en spiegelbollen.
Jongeren die het lukten om net uit de maat te dansen.
Op de huidige nummer 1.

Nee, artiesten als Hurts moeten we koesteren.
Dansen om te vergeten.
Last Night A DJ Saved My Life.
Geen intellectueel gelul van Morrissey.
Hang The DJ.
Bullshit.

18 januari 2011

Geen opmerkingen:

Een reactie posten