dinsdag 25 januari 2011

Fleetwood Mac - Rumours (1977)


Crisis? What Crisis?

Elke band kent het wel.
Periodes waarbij het niet lekker loopt.
Drummer uit band gestapt.
Gitarist ontslagen.
Vanwege meningsverschil en koerswijziging gaat zanger solo.
Of de tijdelijke wanorde overwinnen.
Uiteindelijk gaan voor een mooi resultaat.
Maar wat doe je als er relaties op het spel staan.
ABBA is een mooi voorbeeld.
Problemen bezongen in The Visitors.
Vervolgens al snel het verwachte einde.

Fleetwood Mac kende ook zo’n periode.
Ten tijden van Rumours was het een grote puinhoop.
Niet alleen de dreigende scheidingen.
Ook grote drugsproblematiek speelde een rol.
Gold Dust Woman is volgens mij een coke snuivende Stevie Nicks.
Dat dit gerucht de wereld in ging was ook bij de band een feit.
Al klinkt er hier regelmatig een luchtige toon.
Gemaakte onverschilligheid in Second Hand News.
Wat vandaag de krant haalt was gisteren al bekend.
Morgen ligt het alweer klaar op de grote stapel.
Oud papier opgehaald door de plaatselijke voetbalvereniging.

Maar dit werd een tijdloos document.
Nu nog de hoge waardering.
Mee genieten door de worstelingen.
Hoopvol verlangen.
Dreams, Don’t Stop en Go Your Own Way.
Steeds weer een andere componist.
De boodschap is wel hetzelfde.
Laat deze nare droom niet verzanden in een nachtmerrie.
Zoektocht naar troost en liefde.
Bezongen vanuit verschillende invalshoeken.

Dit is het gelukkig ogende gezin.
Waarbij buren de ruzies in de avond kunnen volgen.
Hun oor tegen de muur gedrukt.
Ondanks gesloten gordijnen.
Is alles te volgen.
Woord voor woord.

The Chain is voor mij het sleutelnummer.
Het gevoel van saamhorigheid.
De lijm op de Polaroid foto’s.
Om momenten van geluk vast te leggen.
Gebonden in een tijdloos album.
Iedereen kent het verhaal over de kwaliteit van Polaroid in de jaren 70.
Kleuren die snel vervagen.
Loslatende plaatjes.
Zo ook bij Fleetwood Mac.
De ketting blijkt minder sterk.
Juist zeer breekbaar.

Pas bij Tango In The Night kwam de bezinning.
Oude geliefden die in de nacht een dansje wagen.
Waarbij de littekens uit het verleden werden uitgewist.
Met een schone lei beginnen.
Verleden afsluitend.

Rumours is net iets sterker.
Puurheid in de vorm van liefdesverdriet.
Uitgedrukt in tekst zang en muziek.
Maar wat mij het meeste bij blijft is het instrumentale tussenstuk van The Chain.
Het letterlijke breekpunt.
Dat valt niet te overtreffen.

25 januari 2011

Geen opmerkingen:

Een reactie posten