zondag 2 januari 2011

Depeche Mode - Black Celebration (1986)


Hier een uitnodiging voor een themafeestje.
Kom allen in het zwart gekleed.
Dan gaan we een hoop lol beleven.
DJ is geregeld.
Hij is van alle markten thuis.
Voor ieder wat wils.
Buitenbeentje tussen de Depeche Mode albums.
Waarom?
Waarschijnlijk vanwege het ontbreken van een geheel.
Als een velgekleurde stuiterbal laat hij ons alle hoeken van een donkere zolderkamer zien..
Je kent het wel.
Vuilniszakken tegen de ramen geplakt voor een gemaakte duisternis.
Plastieken groene zakken over lampenkappen heen.
Om discolampen uit te beelden.
Ergens hangt nog een te kleine spiegelbol.
Gekocht bij de plaatselijke speelgoedzaak.
Borrelhapjes en flessen Cola.
Jongens die allemaal hetzelfde meisje hopen te versieren.
Wetend dat die vervelende voetballer van de A5 weer zal scoren.
Haar op zijn Honda brommer thuis zal brengen.

Black Celebration heeft het allemaal.
Sterk openen met de titelsong.
Dit vervolgens nog eens overtreffen door Stripped.
Voor mij nog steeds hun best gemaakte nummer.
Fly On The Windscreen heeft ook het hoge nivo.
Net als het onderschatte A Question Of Time.
Vervolgens wil Martin Gore te vaak het gevoelige jongetje uit hangen.
De verlegen puistenkop, die nooit gevraagd wordt.
Zijn verdriet uitend in gedichten.
Eenzaam geschreven achter een schoolbureautje.
Terwijl klasgenoot Dave Gahan elke avond de beest uit hangt.
Nog steeds heb ik bar weinig met nummers als A Question Of Lust en Sometimes.
Het geslaagde truckje wat hij met Somebody uithaalde wist hij maar eenmaal te overtreffen.
Namelijk bij The Things She Said op Music For The Masses.
Laat de zang over aan de hoofdzanger.
Als tweede stem en songwriter ben je meer dan geslaagd.
Ondanks een aantal sterke tot zeer sterke nummers had hier inderdaad meer in gezeten.

2 januari 2011

Geen opmerkingen:

Een reactie posten