maandag 31 januari 2011

Bettie Serveert - Palomine (1992)


Haenen voor de Nacht.
Gitaarbandje met een geweldige frontvrouw..
Gevoelig een liedje brengen.
Vier minuten later is het klaar.
Geen rock, geen pop, geen lo-fi.
Het zit er gewoon ergens tussen in.
Subtiel gebruik van instrumenten.
Drum die voorzichtig zich in het gitaarspel mengt.
Zonder de zang enigszins in de weg te zitten.
Nederland heeft het.
Muziek gericht over de Oceaan.
Amerika, we komen er aan.
Ook de opnames op Pinkpop staan me bij.
Dezelfde opluchting naar het adembenemende stuk.
Glimlach als toegift.
Sprookjesachtig stemgeluid van Carol van Dyk.
Misschien wel een van onze beste zangeressen.

Het gaat hier natuurlijk om Palomine.
Voor velen de eerste kennismaking van Bettie Serveert.
Duidelijk gericht aan het alternatieve publiek.
Maar dan wel grootschalig.
Net zo rammelend als Sonic Youth.
Dromerig als Smashing Pumpkins.
Ingetogen als Buffalo Tom.
Schuchter als PJ Harvey.
Kortom, alles in zich om groot te worden.

Ondanks opvolgers Tom Boy en Kid’s Alright ging het niet lukken.
Zouden de nummers dan toch net te klein zijn.
Bettie Serveert de ultieme studentenband.
Een groep vrienden die op een zolderkamertje muziek maakt.
Waarbij de aanhang al zittend op kratjes Heineken luistert.
Net klaar met het huiswerk.
Ontspanning voor het komende examen.

Dat zal het wel zijn.
Ik ken verschillende albums van Bettie Serveert.
Draai ze af en toe.
Steeds wel het gevoel van; heerlijke muziek.
Moet ik vaker horen.
Vervolgens belanden ze weer in mijn cd-rek.
Om verder te verstoffen.

31 januari 2011

Geen opmerkingen:

Een reactie posten