zaterdag 25 december 2010

Back to the 80's the Long Versions (2002)


In de jaren 80 had je een vreemd fenomeen.
Terwijl men nu juist zoveel muziek in een korte tijd wilde horen, kon het toen niet lang genoeg duren.
Veel artiesten brachten remixen uit van hun singles.
Van Depeche Mode waren vaak verschillende versies te koop.
Ook artiesten als New Order, Frankie Goes To Hollywood en Duran Duran besteden de nodige tijd aan dit product.
The Reflex was zelfs een geslaagde bewerking van een mindere albumtrack.
Kon je als artiest zelf je creativiteit niet kwijt, dan had je altijd nog iemand als Ben Liebrand.
Die stond bekend om het leveren van hoge kwaliteit.
Helaas werd er ook regelmatig wat gekunsteld plakwerk op de markt gebracht.
Gewoon het succesnummer met daar aan een los instrumentaal stukje.
Uitbuiten van het kortstondige succes.
Vanwege mijn beperkte budget had ik vaak de keuze uit drie singles of een maxi.
Dan maar met een cassettebandje naar de oudere buurjongen.
Al was zijn smaak wel niet hemelsbreed.
Verder dan Madonna en Wham kwam het veelal niet.
Dit is dus echt jeugdsentiment.
Al ben ik niet helemaal tevreden over het aanbod.
Er staan teveel originele nummers op die vanwege hun lengte dit album gehaald hebben.
Geen toevoegende waarde. Vooral bij het eerste gedeelte is dit het geval.
Het ontbreken van artiesten als Depeche Mode, Madonna en Human League is een te groot gemis.
Zo ook de remix van Frankie Goes To Hollywood (Relax) met die van Propaganda (P-Machinery).

25 december 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten